PL EN


Preferencje help
Widoczny [Schowaj] Abstrakt
Liczba wyników
Czasopismo
2016 | nr 1 (9) | 65--79
Tytuł artykułu

Konsensus waszyngtoński a doświadczenia Indonezji i Malezji w trakcie azjatyckiego kryzysu finansowego z 1997 roku

Autorzy
Treść / Zawartość
Warianty tytułu
The Washighton Concensus and the Experience of Malaysia and Indonesia during the Asian Financial Crisis
Języki publikacji
PL
Abstrakty
Celem przedłożonego artykułu jest przedstawienie wpływu założeń konsensusu waszyngtońskiego na wybrane państwa Azji Południowo-Wschodniej - Malezję oraz Indonezję, w trakcie ich zmagań z azjatyckim kryzysem finansowym. Uniwersalnym problemem rządów, szczególnie krajów rozwijających się, jest ustalenie zakresu państwowej regulacji rynków, tak aby zapewnić jak najszybszy rozwój gospodarczy i wzrost dobrobytu społecznego. Autor wskazuje, że poglądy dotyczące interwencji państwa w gospodarkę zawierają się między dwiema krańcowymi koncepcjami. Pierwsza zakłada, że państwowy interwencjonizm należy całkowicie wyeliminować. Z kolei druga przyjmuje, że w celu skorygowania błędów rynku ingerencja państwa jest konieczna. Pierwotnie w swoich założeniach konsensus waszyngtoński oparty był na wolnorynkowych i neoliberalnych rozwiązaniach. Założenia konsensusu waszyngtońskiego, zgodnie z opracowanymi przez J. Williamsona punktami, początkowo zakładały m.in. dyscyplinę finansową, liberalizację gospodarki i handlu, prywatyzację, otwarcie kraju na BIZ czy deregulację. Zaproponowane wolnorynkowe reformy miały ograniczyć rolę państwa w gospodarce i oprzeć jej funkcjonowanie na mechanizmie rynkowym. Przedstawiciele organizacji z Bretton Woods - Międzynarodowy Fundusz Walutowy (MFW) czy Bank Światowy - podążali właśnie tą drogą, urzeczywistniając cele konsensusu waszyngtońskiego. Ze względu na sprawność polityczną poszczególnych przedstawicieli postulaty te zostały wprowadzone w wielu krajach Ameryki Łacińskiej czy Azji Wschodniej, czego przykładem może być Indonezja. Do analizy autor wybrał dwa państwa regionu, które przed 1997 r. osiągały znaczny wzrost gospodarczy. W trakcie kryzysu rządy obu krajów zdecydowały się wybrać całkiem inny oręż w walce z chaosem gospodarczym. Indonezja, zaskoczona skalą załamania gospodarczego, które w swojej pierwszej fazie dotknęło ten kraj, przyjęła zalecenia MFW praktycznie bezkrytycznie. Z kolei rząd Malezji przyjął autorską, alternatywną strategię i wprowadził własne narzędzia antykryzysowe. Opierały się one m.in. na kontroli kapitału i zwiększeniu roli państwa w ograniczaniu strat społeczno-ekonomicznych, które były pokłosiem kryzysu. Autor skorzystał z prac wielu niezależnych ekonomistów. Miało to na celu wyrobienie obiektywnej opinii dotyczącej decyzji poszczególnych władz w walce z kryzysem. Dodatkowo, aby skonfrontować przedstawione w literaturze tezy, konkluzje przedłożone przez autora podparte zostały danymi gospodarczymi. Obrazują one, jakie długotrwałe skutki przyniósł kryzys oraz reformy, na które zdecydowały się władze poszczególnych państw. Wnioski, które można wysnuć z zebranego materiału, wskazują, że decyzja Malezji o obraniu alternatywnej drogi w walce z załamaniem gospodarczym była słuszna. Wyraźnie widać to, jeśli porównać skutki chaosu, który wybuchł w 1997 r., na przykładzie Malezji i Indonezji. Rząd w Dżakarcie, mimo że otrzymał od MFW pomoc finansową i ekspercką, gorzej radził sobie zarówno w czasie kryzysu, jak i po nim. Rezultaty badań świadczą również o klęsce neoliberalnego podejścia do gospodarek krajów rozwijających się oraz o szczególnej roli państwa i efektywnych instytucji w optymalizacji mechanizmu rynkowego.(abstrakt oryginalny)
EN
The purpose of this article is to present the impact of Washington Consensus principles for selected Southeast Asian countries - Malaysia and Indonesia and their struggle during Asian Financial Crisis in 1997. Government's universal issue, particularly in developing countries, is the ability to find a range of government market regulations to ensure fast economic development and social wealth. The author presents that an idea of the government participation is contained between two opposite concepts. The first idea claims that the government should be completely eliminated. The second, one that the government intervention is necessary to revise the market failures. Initially, the Washington Consensus principles were based on laissez-faire and neoliberal solutions. According to postulates prepared by J. Williamson, the Washington Consensus principles originally anticipated e.g. financial discipline, economy and trade liberalization, privatization, open for FDIs or deregulation. Proposed laissez-faire reforms were supposed to to constrict the role of government and build the functioning of economy upon a market mechanism.. Representatives of Bretton Woods organisations e.g. International Monetary Fund or The World Bank, followed this way to achieve the goals of the Washington Consensus. Due to the consensus political effectiveness, the postulates were implemented in many countries in Latin America or East Asia, for instance in Indonesia. To this analysis the author selected two countries from the region, both before the 1997 crisis, recording the impressive economic growth. During the crisis the governments of both countries decided to choose a completely different weapon to fight against the economic chaos. Jakarta, surprised by the economic collapse scale, which during its first phase had "hurt" the country, adopted the IMF recommendations almost indiscriminately. By contrast, Malaysian government adopted alternative strategy and implement own crisis management tools. They were based on e.g. capital control or an intensive role of the government in the reduction of socio-economic loses, which were aftermath of the crisis. The author based on works of many independent economists. It supposed to form the objective opinion about decisions made by particular governments. Additionally, to compare outlined thesis, author's conclusions were based on economic data and indicators. The data illustrate the long term effects which were being caused by the crisis and reforms implemented by the particular countries governments. Conclusions that can be extrapolated from the presented paper, argue that Malaysia decision of taking own alternative way to fight against the economic breakdown was right. This can be clearly seen by comparing the 1997 crisis effects in Malaysia and Indonesia. Government in Jakarta, despite the financial and advisory support from IMF, was dealing worse during the economic collapse and after it. The results of the research indicate defeat of neoliberal ideas in the developing countries economy and the significant role of the government and effective institution in market mechanism optimization.(original abstract)
Czasopismo
Rocznik
Numer
Strony
65--79
Opis fizyczny
Twórcy
  • Uniwersytet Ekonomiczny we Wrocławiu
Bibliografia
  • Abidin Z.M., 2009, The Global Financial Crisis and the Malaysian Economy: Impact and Responses, UNDP, Kuala Lumpur.
  • Athukorala P., 2010, Malaysian Economy in Three Crises, The Australian National University, Canberra.
  • Azjatycki Bank Rozwoju, The Statistical Database System, https://sdbs.adb.org/sdbs/ (20.08.2015).
  • Bank Światowy, 1998, The Malaysian Country Assistance Strategy, http://www-wds.worldbank.org/external/default/WDSContentServer/WDSP/IB/1999/04/13/000094946_99032505555911/Rendered/PDF/multi_page.pdf, (20.08.2015).
  • Bonczoł Ł., 2012, Zrozumieć Indonezję. Nowy ład generała Suharto, Wydawnictwo Akademickie Dialog, Warszawa.
  • Borkowska B., 2012, Ekonomiczne i aksjologiczne aspekty państwowej regulacji rynków, [w:] Gospodarowanie - ekonomia - wartości, B. Borkowska (red.) Wydawnictwo Uniwersytetu Ekonomicznego we Wrocławiu, Wrocław.
  • Brown B., IMF Governance, the Asian Financial Crisis and the New International Financial Architecture, http://www.kentlaw.edu/faculty/bbrown/classes/IntlOrgSp07/CourseDocs/IIIMFGovernanceIntlFinancialArchitecture.pdf (20.08.2015).
  • Djiwandono J., 2007, Ten Years After the Asian Crisis; An Indonesian Insider's View, [w:] B. Muchhala (red.), Ten Years After: Revisiting the Asian Financial Crisis, Woodrow Wilson International Center for Scholars, Waszyngton.
  • Dornbush R., 2001, Malaysia: Was It Different, Working Paper 8325, National Bureau of Economic Research, Cambridge, http://core.ac.uk/download/pdf/6715672.pdf (20.08.2015).
  • Friedman A., 1997, Soros Calls Mahatir A 'Menace' to Malaysia, New York Times, http://www.nytimes.com/1997/09/22/news/22iht-soros.t.html (20.08.2015).
  • Fiedor B., 2009a, Państwo jako podmiot gospodarujący w ujęciu neoinstytucjonalistów i nowej ekonomii instytucjonalnej, [w:] Prace Naukowe Uniwersytetu Ekonomicznego we Wrocławiu nr 74, B. Kliczmak (red.) Wydawnictwo Uniwersytetu Ekonomicznego we Wrocławiu, Wrocław.
  • Fiedor B., 2009b, Państwo jako podmiot gospodarujący: ujęcie neoklasyczne, jego istota, krytyka i rozwiniecie w kierunku "eklektycznym", [w:] J. Kleer, Co ekonomiści sądzą o przyszłości, Państwowa Akademia Nauk, Warszawa.
  • Hasan Z., 2002, The financial crisis in Malaysia: causes, response and results, Islamic Economic Studies, vol. 9, no. 2.
  • Ito T., 2012, Can Asia overcome the IMF stigma, The American Economic Review, vol. 102 no. 3.
  • Khor M., 2008, The Malaysian experience in financial-economic crisis management; an alternative to the IMF-style approach, Third World Network, Penang.
  • Klein N., 2008, Doktryna szoku, Warszawskie Wydawnictwo Literackie Muza, Warszawa.
  • Piketty T., 2015, Kapitał w XXI wieku, Wydawnictwo Krytyki Politycznej, Warszawa.
  • Ping J., The Asian Financial Crisis: The International Monetary Fund's Increasing Importance, http://www.oup.com.au/__data/assets/pdf_file/0004/125599/Case_14.pdf (20.08.2015).
  • Radelet S., Sachs J., 1998, The East Asian financial crisis: diagnosis, remedies, prospects, Brookings Papers on Economic Activity, vol. 29, no. 1.
  • Rodrik D., 2006, Goodbye Washington consensus, hello Washington confusion? A review of the World Bank's "Economic Growth in the 1990s: Learning from a Decade of Reform", Journal of Economic Literature, vol. 44, no. 4.
  • Sadasivan P., 2002, Indonesia and The Washington Consensus, RSIS Working Paper Series no. 37, Singapur.
  • Samuelson P., Nordhaus W., 2004, Ekonomia, tom 1, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa.
  • Wade R., Veneroso F., 1998, The Asian Crisis: High Debt Model versus the Wall Street-Treasury-IMF Complex, New Left Review I/228.
  • Williamson J., 2004, A Short History of Washington Consensus, [w:] N. Serra, J. Stiglitz (red.), The Washington Consensus Reconsidered, Oxford University Press.
  • Wilkin J., 2009, Instytucjonalne teorie państwa - przegląd wybranych teorii, [w:] Prace Naukowe Uniwersytetu Ekonomicznego we Wrocławiu nr 74, B. Kliczmak (red.) Wydawnictwo Uniwersytetu Ekonomicznego we Wrocławiu, Wrocław.
  • Woo W., 2004, Serious Inadequacies of the Washington Consensus: Misunderstanding the Poor by the Brightest, [w:] J. Teunissen, Diversy in Development. Reconsidering the Washington Consensus, Fondad, Haga.
  • World Bank, 1998, The Malaysian Country Assistance Strategy, http://www-wds.worldbank.org/external/default/WDSContentServer/WDSP/IB/1999/04/13/000094946_99032505555911/Rendered/PDF/multi_page.pdf (20.08.2015).
  • Woś R., 2014, Dziecięcą choroba liberalizmu, Wydawnictwo Studio EMKA, Warszawa.
  • Zakaria Z., Hussin Z., Bin Noordin N., Zool Hilmie Mohamed Sawal M., 2010, Financial crisis of 1997/1998 in Malaysia: causes, impacts and recovery plans, Voice of Academia, vol. 5, no. 1.
Typ dokumentu
Bibliografia
Identyfikatory
Identyfikator YADDA
bwmeta1.element.ekon-element-000171426323

Zgłoszenie zostało wysłane

Zgłoszenie zostało wysłane

Musisz być zalogowany aby pisać komentarze.
JavaScript jest wyłączony w Twojej przeglądarce internetowej. Włącz go, a następnie odśwież stronę, aby móc w pełni z niej korzystać.