Warianty tytułu
Języki publikacji
Abstrakty
Art. 12 ust. 1 ustawy z 25 czerwca 1999 r, o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa stanowi, że zasiłek chorobowy nie przysługuje za czas niezdolności do pracy, w którym ubezpieczony na podstawie przepisów o wynagrodzeniu zachowuje prawo do wynagrodzenia. Przepis ten, stosowany odpowiednio do świadczenia rehabilitacyjnego, zasiłków macierzyńskiego i opiekuńczego, dotyczy przede wszystkim pracowników. Z mocy art. 92 k.p. zachowują oni prawo do wynagrodzenia za czas niezdolności do pracy wskutek choroby trwającej łącznie do 35 dni w roku kalendarzowym. Niektóre grupy zawodowe zachowują prawo do wynagrodzenia za wszystkie okresy usprawiedliwionej nieobecności w pracy i mimo iż faktycznie nie mogą korzystać z prawa do świadczeń z ubezpieczenia społecznego, podlegają przymusowi ubezpieczenia oraz są zobowiązane do opłacania składki na ubezpieczenie chorobowe. Autorka podejmuje próbę odpowiedzi na nasuwające się w związku z tym pytania: Czy obowiązek ich ubezpieczenia chorobowego nie narusza zasady równości? Czy faktyczne wyłączenie prawa do świadczeń z ubezpieczenia chorobowego nie jest sprzeczne z właściwą ubezpieczeniom społecznym zasadą wzajemności składki i świadczenia? Czy przymus ubezpieczenia bez faktycznego prawa do świadczeń mieści się w granicach idei solidaryzmu ubezpieczonych? (fragment tekstu)
Twórcy
autor
- Uniwersytet Jagielloński; sędzia Sądu Najwyższego
Bibliografia
- Liszcz T., Ubezpieczenie społeczne i zaopatrzenie społeczne w Polsce, Zakamycze 1997
- Zieliński T., Ubezpieczenia społeczne pracowników, WN PWN Warszawa-Kraków 1994.
Typ dokumentu
Bibliografia
Identyfikatory
Identyfikator YADDA
bwmeta1.element.ekon-element-000171689716
JavaScript jest wyłączony w Twojej przeglądarce internetowej. Włącz go, a następnie odśwież stronę, aby móc w pełni z niej korzystać.