Analiza nawigacyjna, którą przedstawię, jest ujednoliconą metodą wyboru z życia opisów interakcji. Sytuuje ona jednostkę, jej zachowania, myśli i uczucia w pełnym szczegółów pejzażu relacji międzyludzkich, relacji z innymi istotami, przedmiotami i środowiskiem oraz przedstawia, jak jednostka korzysta z form, obiektów, obrazów i języków, aby opisywać i wytwarzać siebie, a tym samym świat, w którym żyje. Jest to zatem także pytanie o uczestnictwo w kulturze, o bycie integralnym elementem sytuacji uregulowanej kulturowo, przez co sytuacja ta przebiega zgoła odmiennie. Sformułowanie problemu w taki sposób wymaga zastosowania nowoczesnych narzędzi rejestrujących: kamer, aparatów fotograficznych, łączności komórkowej i usług lokalizacji bezprzewodowej. Opisy interakcji są w tym przypadku opisami audio-wideo. Analiza nawigacyjna jest metodą kadrującą życie. Zajmę się tutaj teorią określającą sposób, w jaki dane zjawisko pozostawia ślady. Pominę teorię wyjaśniająca zjawisko, uczestnictwo w kulturze, choć - jak zobaczymy i jak podkreślał Tilly - obie teorie wpływają na siebie. Zatem mówiąc o produkcji katalogu zdarzeń, będą także mówić o uczestnictwie w kulturze. (fragment tekstu)