Wyniki wyszukiwania - BazEkon

1

Crowdfunding w finansowaniu jednostek kultury

100%

Nocoń A.

Prace Naukowe / Uniwersytet Ekonomiczny w Katowicach

|

2017

|

Biznes w kulturze - kultura w biznesie : nowoczesne technologie informacyjno-komunikacyjne

145-154

Wraz z rozwojem technologicznym na świecie istotna rewolucja zachodzi również w sferze finansów. Poza powstawaniem coraz to nowych instrumentów finansowych, postępem innowacji produktowych w sektorze bankowym, coraz powszechniejszym obiegiem krypto waluty, dynamicznie rozwija się także finansowanie społecznościowe, tzw. crowdfunding. Przez niektórych nazywane jest również finansowaniem alternatywnym, gdyż jest sposobem gromadzenia środków poza wsparciem ze strony państwa, sektora finansowego czy podmiotów instytucjonalnych. W ostatnich latach crowdfunding stał się też niezwykłe popularny w Polsce. Z jednej strony zainteresowanie społeczności internetowej wspieraniem innowacyjnych projektów jest coraz większe, z drugiej - oferta projektów poszukujących funduszy jest coraz bogatsza. Szacuje się, że do 2020 r. światowa wartość rynku crowdfundingu wyniesie 500 mld doi. i stworzy ok, 2 min dodatkowych miejsc pracy. (fragment tekstu)

2

Finansowe aspekty instytucji kultury w Polsce

100%

Tukan D.

Zeszyty Naukowe Uniwersytetu Szczecińskiego. Ekonomiczne Problemy Usług

|

2010

|

nr 61 Znaczenie samorządu terytorialnego dla rozwoju regionalnego w Polsce, Niemczech i na Ukraine. VI Forum Samorządowe. I Międzynarodowe Forum Samorządowe.

525-533

Do źródeł finansowania instytucji kultury zaliczamy głównie: - wydatki z budżetu państwa, realizowane głównie przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego; - wydatki jst; - środki z funduszy zagranicznych, w tym zwłaszcza Unii Europejskiej; - wydatki gospodarstw domowych.(fragment tekstu)

3

Uwarunkowania i cele współpracy jednostek samorządu terytorialnego z instytucjami kultury

100%

Mazurek-Łopacińska K., Sobocińska M.

Zeszyty Naukowe Uniwersytetu Szczecińskiego. Ekonomiczne Problemy Usług

|

2010

|

nr 56 Marketing przyszłości: Trendy. Strategie. Instrumenty. Partnerstwo i komunikacja w regionie.

279-291

Kultura może być traktowana zarówno jako wartość autoteliczna, jak i instrumentalna. W tym drugim przypadku postrzegana jest w kontekście jej wpływu na rozwój społeczno-gospodarczy miasta, państwa czy regionu. Zainteresowanie współpracą między instytucjami kultury a jednostkami samorządu terytorialnego wynika z uwarunkowanej transformacją systemową decentralizacji zarządzania sferą kultury, a także wiąŜe się z rosnącym znaczeniem instytucji kultury w budowaniu marki miejsca. Stosowanie przez instytucje kultury oraz jednostki samorządu terytorialnego nowoczesnych koncepcji zarządzania, w tym marketingu relacyjnego, jawi się jako uwarunkowanie wykorzystania kultury w zarządzaniu marką miejsca. Podkreślanie bogactwa oferty kulturalnej w komunikowaniu tożsamości marki miejsca może przyczynić się do zwiększenia jego atrakcyjności dla turystów, inwestorów. W przypadku grupy, jaką są mieszkańcy, należy podkreślić, że rosnąca aktywność kulturalna mieszkańców powinna przełożyć się z kolei na powiększanie kapitału ludzkiego i społecznego.(abstrakt oryginalny)

4

Program Dom Kultury+ inicjatywy lokalne Narodowego Centrum Kultury jako instrument wspierania budowy lokalnego kapitału społecznego

100%

Kamiński P.

Prace Naukowe Uniwersytetu Ekonomicznego we Wrocławiu

|

2017

|

nr 477 Gospodarka lokalna i regionalna w teorii i praktyce

103-110

Celem artykułu jest próba odpowiedzi na pytanie, czy program Dom Kultury+ Inicjatywy lokalne Narodowego Centrum Kultury może być skutecznym narzędziem wspierania rozwoju lokalnego kapitału społecznego? Poszukiwaniu odpowiedzi na to pytanie posłużyło m.in. badanie sondażowe przeprowadzone na potrzeby niniejszego opracowania wśród beneficjentów programu - tj. dyrektorów i pracowników domów, ośrodków i centrów kultury biorących udział w programie(abstrakt oryginalny)

5

Financing Projects of Cultural Institutions Encouraging the Youngest Consumers Participation in Culture

100%

Balcerzyk D.

European Journal of Service Management

|

2018

|

vol. 25, 1/2018

7-14

Participation in culture is a human activity that can undoubtedly fill free time and is universally approved. Main roles that cultural institutions play include shaping and educating a consumer, who in the future will be not only a conscious and systematic recipient, but also a culture carrier. The article deals with the issue of subsidizing cultural institutions' projects aimed at young recipients with receptive minds. The results of research describe the feelings of managers of cultural institutions in relation to co-financing their activities. They also indicate the extent of utilization of various sources of project funding by institutions of culture.(author's abstract)

6

Instytucje kultury jako ogniwa dystrybucji marketingowych produktów miast

100%

Manczak I.

Marketing i Zarządzanie

|

2016

|

nr 4 (45)

73-81

W artykule zaprezentowano instytucje kultury jako podmioty umożliwiające dystrybucję marketingowych produktów miast. W tym celu zwrócono uwagę na samorządowe instytucje kultury, w tym na podstawowe zadania samorządów w zakresie ich organizacji. W dalszej części opracowania dokonano analizy miejskich produktów marketingowych oferowanych za pośrednictwem instytucji kultury. Scharakteryzowano sposoby dystrybucji analizowanych produktów z punktu widzenia marketingu terytorialnego.(abstrakt autora)

7

Sponsoring jako czynnik rozwoju instytucji kultury

100%

Lis D.

Zeszyty Naukowe Uniwersytetu Szczecińskiego. Ekonomiczne Problemy Usług

|

2011

|

nr 77 Samorząd terytorialny wobec procesów rozwoju, partnerstwa i współpracy : VII Forum Samorządowe

167-178

Sponsoring kultury jest zjawiskiem stosunkowo nowym w polskiej rzeczywistości gospodarczej i niewątpliwie jest najpopularniejszą formą współpracy biznesu ze sferą kultury. Z roku na rok zyskuje on na powszechności i zarazem odnotowuje rosnące znacznie w świadomości społecznej. Wiele instytucji, organizacji i twórców nie mogłoby egzystować bez tej formy pomocy. Dziś sponsoring kultury to nie tylko forma komunikacji z otoczeniem, ale także pomoc w budowaniu świadomości marki, podniesieniu poziomu jej rozpoznawalności czy budowaniu lojalności klientów. Nie można więc go uznać wyłącznie za działania promocyjne, bowiem łączy promocję firmy z pomocą innym. (fragment tekstu)

8

Tokenizacja kultury

100%

Nocoń A.

Zeszyty Naukowe Akademii Górnośląskiej

|

2024

|

nr 13

25-34

Przedstawiony w niniejszym artykule proces tokenizacji (Initial Coin Offering, ICO) to procedura emisji tokenów, które można nabyć w ofercie publicznej w zamian za czasowe udostępnienie kapitału w formie walut fi at lub określonych kryptowalut. Celem opracowania jest prezentacja procesu tokenizacji jako metody pozyskiwania kapitału przez jednostki i instytucje kultury. Artykuł ma charakter teoretyczno-poznawczy, w którym zdefiniowano pojęcie ICO, wskazano główne rodzaje tokenów, przybliżono kolejne etapy ich emisji, jak również zidentyfikowano główne bariery rozwoju ICO.(abstrakt oryginalny)

9

The Use of Process Maturity Model to Assess Operational Risk Management System at Institutions of Culture

100%

Domańska-Szaruga B., Kożuch A. J., Sasak J.

Przedsiębiorczość i Zarządzanie

|

2013

|

t. 14, z. 13, cz. 1 Zarządzanie organizacjami sieciowymi

283-291

The aim of this paper is to present the main areas of application of the process maturity model to assess the maturity of risk management used in the management control system in the institutions of culture. The paper uses modern risk management theories and process maturity models.(original abstract)

10

Public relations jako narzędzie tworzenia wizerunku instytucji kultury

100%

Madryas W.

Gospodarka, Rynek, Edukacja

|

2012

|

13

|

nr 1

31-38

Tematem pracy jest analiza public relations (PR) w instytucjach kultury. Zasadniczym celem niniejszych rozważań jest podkreślenie istotności działań PR w procesie tworzenia wizerunku organizacji związanych z obszarem sztuki, a także realizacji samych przedsięwzięć artystycznych. Praca składa się z dwóch części. Pierwsza jest poświęcona charakterystyce public relations oraz uzasadnieniu konieczności prowadzenia takiej działalności w instytucjach kultury. Druga część obejmuje studia przypadków przeprowadzone na przykładzie BWA Awangarda i Teatru Ad Spectatores. Wybór organizacji jest celowy ze względu na specyfikę prowadzonych przez nie artystycznych projektów. To właśnie różnorodność i mnogość problemów wizerunkowych pozwalają uświadomić znaczenie roli specjalisty PR i rangę zarządzania informacją. (abstrakt oryginalny)

11

Potencjał współpracy instytucji kultury ze środowiskiem Wikimediów w udostępnianiu dziedzictwa kulturowego

76%

Kukowska K., Skolik S.

Zeszyty Naukowe Politechniki Częstochowskiej. Zarządzanie

|

2016

|

nr 24, t. 2

47-60

Artykuł prezentuje efekty kolejnego etapu podjętych przez autorów badań, które mają na celu charakterystykę relacji ruchu wolnej kultury z instytucjami kultury w Polsce. Podjęte zagadnienia dotyczą zasobów badanych instytucji, ich relacji z użytkownikami tychże zasobów oraz relacji między pracownikami instytucji, będących wskaźnikiem stopnia zhierarchizowania. W niniejszym tekście zaprezentowano wyniki badań pilotażowych, które przeprowadzono drogą elektroniczną za pomocą wywiadu kwestionariuszowego w 41 instytucjach kultury. Celem badań było przede wszystkim określenie, w jakim stopniu instytucje kultury stanowią potencjał rozwoju kapitału ludzkiego w przedsięwzięciach ruchu wolnej kultury, z których największymi i najbardziej popularnymi w Polsce są projekty Wikimedia. Na podstawie uzyskanych wyników badań sformułowano następujące hipotezy: 1) instytucje kultury stanowią duży potencjał dla rozwoju ruchu wolnej kultury pod względem udostępniania dóbr; 2) instytucje kultury stanowią średni potencjał do budowania sieci współdziałania; 3) w instytucjach kultury jako podmiotach o strukturze hierarchicznej słabe więzi społeczne, typowe dla tego rodzaju struktur, ulegają wzmocnieniu wraz ze spadkiem odsetka dóbr klubowych znajdujących się w zasobach tych instytucji; 4) zorientowanie instytucji na generowanie przychodów z udostępniania dóbr sprzyja postrzeganiu udostępniania dóbr w Internecie jako korzystnych dla instytucji.(abstrakt oryginalny)

12

Regulacje prawne zakładów kąpielowych rytualnych (mykw) dla ludności żydowskiej w II Rzeczpospolitej Polskiej. Zarys problematyki.

76%

Bobkier R.

Zeszyty Naukowe Collegium Witelona

|

2022

|

nr 42

29-48

Ludność żydowska, obecna na ziemiach polskich od XI w., stanowiła w II Rzeczpospolitej Polskiej dziesiątą część populacji. Posiadała ona konstytucyjnie zagwarantowane prawo do swobodnego wyznawania religii mojżeszowej, w tym do prowadzenia kąpieli rytualnych. Woda pojmowana jako symbol duchowego oczyszczenia obecna jest we wszystkich wielkich religiach świata. Szczególne jednak miejsce zajmuje w judaizmie. Mykwa, rytualna kąpiel, wymagana jest w szeregu przypadków nieczystości duchowej i fizycznej. W odrodzonej po zaborach Polsce ponad połowę wszystkich zakładów kąpielowych - łaźni publicznych stanowiły właśnie żydowskie mykwy. Zgodnie z wprowadzonymi w 1919 r. przepisami regulującymi funkcjonowanie gmin żydowskich, ich obowiązkiem było utrzymywanie kąpieli rytualnych. Kolejne przepisy określiły tę aktywność już tylko w kategoriach kompetencji gminy wyznaniowej. Mykwy prowadzące działalność komercyjną podlegały opodatkowaniu jak zwykłe przedsiębiorstwa. Przepisy sanitarne dotyczące mykw zawarte były w okresie międzywojennym w dwóch rozporządzeniach - z 1921 r. oraz z 1936 r. To ostatnie rozporządzenie obowiązywało aż do 2002 r., czyli w trzech różnych formach polskiej państwowości. Zgodnie z ustawą z 1997 r. o stosunku Państwa do gmin wyznaniowych żydowskich w Rzeczypospolitej Polskiej gminy żydowskie dbają nadal o łaźnie rytualne. (abstrakt oryginalny)

13

Centra interpretacyjne jako sposób integracji muzeów, dziedzictwa, terytorium i społeczności

76%

Weil K., Godoy M., Bello D.

Folia Turistica / Akademia Wychowania Fizycznego im. B. Czecha w Krakowie

|

2016

|

nr 39 Turystyka w antropologicznej perspektywie

317-326

Cel. Prezentacja modelu wspólnego zarządzania terytorium przez tworzenie centrów interpretacyjnych, uwzględniających wyniki badań w dziedzinie archeologii, etnografii i historii. Wyniki. Interpretacja lokalnego dziedzictwa i rodowej wiedzy społeczności z danego terytorium. Ograniczenia badań i wnioskowania. Studium przypadku dotyczy jedynie turystów i mieszkańców wyspy Millahuapi. Implikacje praktyczne. Propozycja rozwoju lokalnego wspólnie z miejscową społecznością. Oryginalność pracy. Strategia, która z jednej strony pozwala na organizację głównych zadań ochrony dziedzictwa, z drugiej zaś - umożliwia rozwój społeczności zamieszkującej wyspę Millahuapi, La Misión de Niebla (pol.: Misja Mgły) i jej historii. Metoda: Studium przypadku. Rodzaj pracy: Komunikat. (abstrakt oryginalny)

14

Local Government as Organiser of Cultural Institutions. Remote Governance with the Example of Public Libraries in the Pomeranian Voivodeship

76%

Zbieranek P.

Studia z Polityki Publicznej / Szkoła Główna Handlowa

|

2024

|

11

|

nr 2

65-90

Artykuł ukazuje sposób zarządzania siecią bibliotek lokalnych przez samorząd terytorialny. Uwarunkowania zewnętrzne zmuszają samorząd do poszukiwania oszczędności poprzez likwidację części bibliotek oraz nacisk na pozostałe placówki w celu zmian organizacyjnych. Transformacja ta odbywać się ma w czterech obszarach - poszerzenia dostępności, funkcji, współpracy, odbiorców. Wdrożenie zmian mają umożliwić zasoby pozyskane ze źródeł zewnętrznych. Sposób transformacji ma wyznaczać wzorzec normatywny inspirowany przez zewnętrzne - najczęściej ogólnopolskie - podmioty o różnym charakterze. Samorząd stara się upowszechniać ten wzorzec normatywny wśród kierowników bibliotek w różnorodny sposób. Szereg oddziaływań, którym podlegają placówki biblioteczne, można traktować jako "rządzenie na odległość" (Miller i Rose, 1990, 1992). Artykuł stanowi interpretację materiału empirycznego zebranego w ramach badań nad siecią biblioteczną w województwie pomorskim realizowanych w 2022 i 2023. W ich ramach przeprowadzono indywidualne wywiady pogłębione i badania kwestionariuszowe z przedstawicielami jednostek samorządu terytorialnego.(abstrakt oryginalny)

15

Zrównoważony rozwój jako cel edukacji kulturowej - kształtowanie społeczeństwa obywatelskiego na przykładzie akademii aktywnego seniora i miejskiego domu kultury "Koszutka" w Katowicach

76%

Szulakowska J.

Zeszyty Naukowe. Organizacja i Zarządzanie / Politechnika Śląska

|

2017

|

z. 106

217-228

Celem autorki jest refleksja nad zagadnieniem metod kreacji społecznej aktywności poprzez akcje kulturowe w celu osiągnięcia zrównoważo-nego rozwoju społecznego. Oparciem dla rozważań jest schemat społecznej aktywności: pytanie - wyzwanie - czynna odpowiedź - zmiana. W tekście przypomniano wybrane opinie naukowe (J. Kozielecki, J. Nikitorowicz, I. Krzemiński, P. Sztompka, E. Abramowski) oraz dokonano przedstawienia obrazu praktycznej realizacji procesu aktywizacji społecznej na przykładzie Miejskiego Domu Kultury "Koszutka" oraz Akademii Aktywnego Seniora w Katowicach. Do tez obecnego wywodu należy konkluzja o ważnej funkcji, jaką w procesie kształtowania zrównoważonego rozwoju obywatelskiego pełni dobrze zorganizowana edukacja kulturalna na poziomie lokalnym. Celem tekstu, obok ukazania bardzo dobrze prowadzonej placówki kulturalnej, jest podkreślenie wagi wychowania obywatelskiego poprzez czynne uczestnictwo w kulturze, szczególnie w starszym wieku. (abstrakt oryginalny)

16

Specyfika systemu rachunkowości w instytucjach kultury w świetle regulacji prawnych

76%

Ogłozińska E.

Prace Naukowe / Uniwersytet Ekonomiczny w Katowicach

|

2017

|

Biznes w kulturze - kultura w biznesie : nowoczesne technologie informacyjno-komunikacyjne

155-161

Kultura od wieków towarzyszy ludziom. Bez teatru, opery lub filharmonii znaczna część społeczeństwa nie wyobraża sobie życia. Osoby zaangażowane w organizację prac instytucji kultury dokładają wszelkich starań, aby miejsca te stały się dla odbiorców tzw. trzecim miejscem - po domu i pracy. Jednocześnie osoby zarządzające instytucjami kultury muszą zmierzyć się nie tylko z takimi problemami jak dobór repertuaru czy innymi ściśle związanymi z działalnością kulturalną jednostki, ale też ze zwyczajnymi, prozaicznymi problemami finansowania instytucji, a w dalszej kolejności rachunkowości i raportowania do jednostek nadrzędnych. Działalność kulturalna może przyjmować różne formy organizacyjne. Może być realizowana w formie fundacji lub stowarzyszeń, które prowadzą rachunkowość zgodnie z ustawą o rachunkowości, oraz w formie instytucji kultury, których działalność jest regulowana ustawą o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej. Celem niniejszego opracowania jest zwrócenie uwagi na problemy związane ze specyfiką systemu rachunkowości w instytucjach kultury, w szczególności na rodzaje funduszy, sposób księgowania dotacji oraz możliwość przeniesienia obowiązku prowadzenia ksiąg rachunkowych do gminnych centrów usług wspólnych. (fragment tekstu)

17

Możliwości współpracy biznesu z jednostkami kultury w aspekcie zastosowań nowych technologii

76%

Wójcik-Jurkiewicz M., Karczewska M.

Prace Naukowe / Uniwersytet Ekonomiczny w Katowicach

|

2017

|

Biznes w kulturze - kultura w biznesie : nowoczesne technologie informacyjno-komunikacyjne

171-180

W dobie nowych mediów, globalizacji oraz ciągłego rozwoju procesów technologicznych kultura musi wychodzić naprzeciw zachodzącym zmianom. Poprzez kulturę kształtowana jest tożsamość człowieka, aspiracje, a także postrzeganie otaczającego nas świata. Jest ona elementem wpływającym na nasz styl życia. Brak dostatecznej wiedzy na temat zróżnicowania kulturalnego może negatywnie wpływać na działania w sferze biznesu oraz komunikację międzykulturową. Pomocne w tym zakresie okazują się specjalnie przygotowane programy Unii Europejskiej dla sektora kultury, szczególnie z zakresu digitalizacji. Rozwój Internetu w znacznym stopniu wpłynął na dzisiejszą kulturę głównie poprzez dotarcie do szerokiego grona odbiorców. Jednak koszty procesów technologicznych są wysokie, dlatego coraz częściej biznes musi współpracować z jednostkami kultury. Celem rozdziału jest próba powiązania zaprezentowanych działań Unii Europejskiej w zakresie możliwości finansowania sektora kultury i pozyskiwania funduszy oraz prezentacja wybranych rozwiązań informacyjno-komunikacyjnych stosowanych w instytucjach kultury w Polsce. (fragment tekstu)

18

Zróżnicowanie oferty instytucji kultury jako efekt dywersyfikacji źródeł ich finansowania

76%

Płatkowska-Prokopczyk L., Pieczonka J.

Nauki o Finansach / Uniwersytet Ekonomiczny we Wrocławiu

|

2015

|

nr 3 (24)

99-123

Współcześnie można zaobserwować odejście od postrzegania kultury jedynie przez pryzmat wartości autotelicznych i dostrzeganie w niej walorów bardziej użytkowych. Wskutek tego procesu kulturę zaczęto postrzegać jako dźwignię rozwoju społecznego w bardzo zróżnicowanych wymiarach - począwszy od budowy kompetencji, poprzez tworzenie więzi lokalnych i wsparcia dla wykształcania się podmiotowej tożsamości, na kreowaniu spójności społecznej skończywszy. Jednocześnie instytucje kultury często borykają się z problemem ograniczonych zasobów finansowych koniecznych do pełnienia funkcji, do której zostały powołane. Celem artykułu jest przedstawienie możliwości finansowania instytucji kultury w kontekście ograniczenia źródeł finansowania działalności statutowej przez rozszerzenie oferty produktowej. Badania literaturowe oraz dane statystyczne potwierdzają postępujący proces decentralizacji źródeł finansowania instytucji kultury. Rządy oraz samorządy nadal pozostają największym wsparciem kultury w porównaniu z innymi sektorami. Mimo to wszystkie trzy sfery - rząd, rynek i trzecia sfera (non profit) - działają jednocześnie i ich przenikanie jest bardziej regułą niż wyjątkiem. Aby zachęcić rynek i trzecią sferę do finansowania przedsięwzięć kulturalnych, instytucje kultury powinny rozszerzyć ofertę o produkty mniej standardowe (klasyczne), dostosowane do szerszej grupy odbiorców. Przedstawiony projekt jest przykładem wykorzystania źródeł finansowania zadań realizowanych przez instytucje kultury niezwiązanych z działalnością, do której prowadzenia jednostka została powołana. Instytucje kultury stoją w obliczu ograniczeń źródeł finansowania, a jednocześnie posiadają zasoby, które umożliwiają prowadzenie nietypowej aktywności z wykorzystaniem atrakcyjnych dla odbiorcy środków wyrazu. Dzięki tym środkom instytucje te mogą w ciekawy sposób przekazywać treści społeczne, w tym edukacyjne i integracyjne.(abstrakt oryginalny)

19

Rola marketingu w rozwoju usług kulturalnych

76%

Mazurek-Łopacińska K., Sobocińska M.

Zeszyty Naukowe Uniwersytetu Szczecińskiego. Problemy Zarządzania, Finansów i Marketingu

|

2011

|

nr 18

75-85

Cechą współczesnego otoczenia rynkowego instytucji kultury jest rosnąca złożoność oraz szybkość zmian, które w konsekwencji sprawiają, że zwiększa się niepewność działania. Ponadto coraz trudniej jest przenieść lub wprost zastosować zdobyte wcześniej doświadczenia w nowych sytuacjach na rynku kultury. Do zwiększenia trafności reakcji na zachodzące w otoczeniu zmiany przyczynia się stosowanie przez instytucje świadczące usługi kulturalne orientacji marketingowej. Celem artykułu jest ukazanie roli orientacji marketingowej w zarządzaniu instytucjami kultury i w ich rozwoju. Artykuł został oparty na studiach literaturowych, obserwacjach własnych oraz wynikach badania o charakterze ilościowym, ukazujących sposób rozumienia i zakres stosowania marketingu w instytucjach kultury w Polsce. Badanie zostało zrealizowane techniką CAWI w grudniu 2007 roku. Zastosowano dobór próby celowo-kwotowy, wykorzystując ogólnopolską bazę adresów mailowych instytucji kultury. Z punktu widzenia grup respondentów badaniem objęto dyrektorów naczelnych, dyrektorów / kierowników artystycznych, kierowników działu marketingu / promocji / sprzedaży oraz pracowników działu marketingu, a także właścicieli instytucji kultury. Ostateczne wyniki opracowano na próbie 159 instytucji kultury. Realizację techniczną badania powierzono Instytutowi Badania Rynku i Opinii Społecznej IMAS International.(fragment tekstu)

20

Siłaczki i macgyverowie. O determinantach demotywacji wśród pracowników polskich domów kultury

76%

Radecka I.

Zarządzanie w Kulturze

|

2022

|

23

|

z. 3

297-317

Relatywnie niewielka liczba pozycji dotyczących demotywacji w/do pracy, a szczególnie w sektorze publicznym, utrudnia pełne scharakteryzowanie i zrozumienie zjawiska demotywacji w polskich domach kultury. Celem niniejszej pracy jest więc eksploracja zjawiska demotywacji wśród pracowników polskich domów kultury. W centrum badań znajduje się z jednej strony człowiek i jego zasoby wewnętrzne (m.in. potrzeby, oczekiwania, zdolności oraz motywacje), a z drugiej - organizacja (rozumiana jako grupa osób kierujących się różnymi wartościami, ale podlegająca pewnym wspólnym zasadom i dążąca do tego samego celu (Griffin 2017: 5)). Taką tematyką w obszarze nauk społecznych najczęściej zajmuje się paradygmat konstruktywistyczny (Creswell 2013: 32-37), w zarządzaniu humanistycznym zwany również interpretatywno-symbolicznym. Przyjmując tę koncepcję, badacz zakłada intersubiektywizm, konstruktywizm społeczny oraz wpływ jednostek i grup jako czynniki kreowania wszystkich aspektów funkcjonowania organizacji (Sułkowski 2015: 129-130). Niniejsza praca koncentruje się zatem na poznaniu oraz zinterpretowaniu indywidualnych doświadczeń badanych, by poznać ich perspektywę i zbadać zależności zachodzące między członkami organizacji, a także jej elementami. (fragment tekstu)