Ograniczanie wyników
Czasopisma help
Autorzy help
Lata help
Preferencje help
Widoczny [Schowaj] Abstrakt
Liczba wyników

Znaleziono wyników: 169

Liczba wyników na stronie
first rewind previous Strona / 9 next fast forward last
Wyniki wyszukiwania
Wyszukiwano:
w słowach kluczowych:  Cultural policy
help Sortuj według:

help Ogranicz wyniki do:
first rewind previous Strona / 9 next fast forward last
Celem artykułu jest ukazanie szerokiego spektrum działań w obszarze kultury mających miejsce w ramach polityki kulturalnej Unii Europejskiej. Priorytetem było przeanalizowanie podstaw forlano-prawnych polityki kulturalnej Unii Europejskiej, jak również jej obecnej działalności w tym zakresie. Postawiono i udowodniono tezę, iż podstawy prawne polityki kulturalnej w UE oraz realizowane w ramach tej polityki różnorodne inicjatywy uzupełniają krajowe działania w ramach kultury. Dokonano przeglądu najnowszych źródeł informacji dotyczących polityki kulturalnej UE. Skorzystano z opublikowanych, naukowych monografi i tematycznych, ale przede wszystkim dokonano analizy najnowszych dokumentów, planów działań, programów, strategii i inicjatyw przygotowanych przez UE(abstrakt oryginalny)
Rozszerzenie Unii Europejskiej ma także wymiar kulturowy i cywilizacyjny, stąd w debacie nad kierunkami rozwoju nowej Unii powraca pytanie o rzeczywiste miejsce kultury w procesach integracji i o przyszłość polityki kulturalnej poszerzonej Wspólnoty. W niniejszym artykule przedstawiono m.in. miejsce kultury i europejskiego dziedzictwa kulturowego w procesach integracyjnych w Europie.
Przemiany ekonomiczne, społeczne i cywilizacyjne, które dokonały się w ostatnich dwóch dekadach, znacząco wpłynęły na funkcjonowanie sfery kultury w Polsce. Jednym z istotniejszych trendów jest nasilająca się konkurencja, która obejmuje nie tylko organizacje działające na rynku kultury (w tym kultury wysokiej), ale także podmioty sfery szeroko rozumianej rozrywki. Co więcej, konkurencja w coraz większym stopniu odnosi się do siły nabywczej klienta - odbiorcy kultury. Różnorodność form spędzania wolnego czasu sprawiła, że odbiorca kultury podejmuje decyzje o przeznaczeniu wolnych środków finansowych na określone, często substytucyjne i konkurencyjne, dobra i usługi kultury. Konsekwencją wskazanych uwarunkowań jest dostosowanie się sfery kultury, w tym podmiotów tzw. sfery realnej (oferentów dóbr i usług kultury) i sfery regulacji, do wymogów rynkowych i opracowanie nowych modeli funkcjonowania instytucji działających w kulturze. Niezbędna zatem staje się profesjonalizacja zarządzania kulturą w tym opracowanie i implementowanie strategii służących jej rozwojowi w sytuacji zmian rynkowych, co stanowi główną tezę niniejszego opracowania. Celem teoretycznym niniejszego opracowania jest przedstawienie koncepcji profesjonalnego zarządzania w sferze kultury na podstawie dorobku literatury przedmiotu. Jako cele poznawcze można natomiast wskazać przybliżenie założeń Strategii Rozwoju Kultury przyjętej Uchwałą Rady Miasta Katowice 30 maja 2011 r. oraz diagnozę stopnia jej implementacji przez katowickie instytucje kultury na podstawie badań własnych przeprowadzonych w 2015 r. metodą sondażu diagnostycznego z zastosowaniem techniki ankietowej. (fragment tekstu)
Omówiono politykę kulturalną w krajach Unii Europejskiej oraz zadania polityki kulturalnej w krajach Europy Środkowo-Wschodniej po przystąpieniu do Unii. Przedstawiono programy dostępne w dziedzinie kultury dla państw kandydujących: program Raphael (wspieranie dziedzictwa kulturalnego), Program Kaleidoscope (rozwijanie współpracy transgranicznej) i Program Ariane (promocja książek i czytelnictwa).
5
Content available remote Sposób podejścia do sfery kultury w stanowiskach Rady Unii Europejskiej
100%
Celem niniejszego artykułu jest określenie, w jaki sposób twórcy polityki kulturalnej Unii Europejskiej myślą o sferze kultury. Istnieją, co prawda, badania wymiaru ideowego polityki kulturalnej UE, jednakże zwykle skupiają się one na jednej, dwóch bądź trzech ideach, nie podnoszą problemu ich współistnienia oraz ewolucji w dłuższym okresie.(fragment tekstu)
Niniejszy tekst jest próbą syntetycznej analizy podstaw prawnych polityki kulturalnej UE ujętych w art. 167 Traktatu z Lizbony (ex. art. 128 traktatu z Maastricht i art. 151 traktatu amsterdamskiego) i kierunków jej rozwoju w latach 1992-2013, ze szczególnym uwzględnieniem przyjętej w 2007 r. Europejskiej Agendy dla Kultury i zmiany paradygmatu polityki kulturalnej UE, która jest jej następstwem.(fragment tekstu)
Głównym zadaniem badawczym było - oprócz identyfikacji podmiotów kultury - stworzenie uniwersalnego modelu obserwacji zmian w kulturze i jej otoczeniu, na obszarze podległym samorządowi wojewódzkiemu. Badanie to miało charakter prototypowy, na tak dużą skalę nie było dotychczas realizowane w polskiej tradycji kulturoznawczej. Nie chodziło w tym projekcie jedynie o kolejny zapis socjograficzny, lecz o stworzenie nowej aparatury pojęciowej, oddającej charakter zmian zachodzących w kulturze polskiej w ostatnich latach. Jednym z kilku celów badawczych omawianego projektu (zdecydowanie różniącego się od badań GUS) była próba określenia, na ile demokratyzacja zarządzania na terenie podległym samorządowi wojewódzkiemu określa strategię rozwoju kulturalnego regionu. (fragment tekstu)
W artykule przeanalizowano wsparcie instytucjonalne dla warunków rozwoju przemysłu kulturalnego i kreatywnego na Ukrainie oraz określono wiodącą rolę ekspertów UE w tym procesie. Zidentyfikowano i scharakteryzowano podstawowe tendencje rozwoju gospodarki kreatywnej oraz nakreślono czynniki utrudniające jej efektywność. Przedstawiono propozycje wzmocnienia strategicznego kursu kraju w celu przyspieszenia rozwoju gospodarki kreatywnej na podstawie doświadczenia Unii Europejskiej i potencjału twórczego ludności.(abstrakt oryginalny)
Stan wiedzy o blaskach i cieniach sektora kultury w regionie zachęca do definiowania i kształtowania wizji rozwoju społecznie cennej dziedziny kultury. Mając zaplecze empirycznych danych, podjęliśmy się wysiłku sformułowania takiej wizji, która wskazuje na podstawowe cele, priorytety i kierunki działania, które należy rozważyć i wdrożyć w celu dynamizacji, ale i stabilizacji sektora kultury w regionie wielkopolskim. (fragment tekstu)
Program kulturalnych stolic Europy to okazja do wymiany artystycznej i kulturalnej. Może przynieść też wymierne korzyści gospodarcze. W roku 2000, z uwagi na historyczne znaczenie, w Europie wytypowano dziewięć kulturalnych stolic: Avignon we Francji, Bergen w Norwegii, Bolonię we Włoszech, Brukselę, Kraków, Helsinki, Pragę, Reykjavik i hiszpańskie Santiago de Compostela.
Given that culture through cultural policies at all levels of governance has the potential to mitigate crises, the main aim of this paper is to indicate that the EU, through its recent actions (i.e. initiatives, measures, and projects) - and within the limits of its competences - is steadily moving in a direction to utilise the potential of culture in this regard mostly through its evolving cultural policy. This aim is achieved by applying qualitative methodology (i.e. a content analysis of relevant primary and secondary sources) in the following ways - firstly, the basic definitions of culture, cultural policies, and crisis are provided in order to eventually emphasise the growing recognition of the importance of culture in confronting crises according to recently published UNESCO and Council of Europe documents. Subsequently, after indicating the current course of the EU's cultural policy and its accentuated cross-sectoral dimension, what follows is a review and analysis of the relevant actions taken within the framework of the EU's cultural policy that are related to recent crises (i.e. the migrant crisis, the Coronavirus crisis, and the Ukraine crisis). In view of that, the results of this inquiry indicate that through its recent cultural actions - channelled mostly through its cultural policy - the EU is increasingly approaching culture as a valuable resource which has the potential to enhance resilience and recovery from crises in an EU context and beyond. (original abstract)
Działania w obszarze polityki kulturalnej (PK) utożsamiane są zazwyczaj z działalnością państwa i jego instytucji. Również wiele definicji i koncepcji wskazuje właśnie na takie rozumienie tego pojęcia. Tymczasem w realizację polityki kulturalnej zaangażowane są - na różne sposoby - podmioty należące do wszystkich trzech sektorów: publicznego, prywatnego oraz trzeciego sektora. Uczestniczą one zarówno w fazie projektowania działań, ich implementacji, analizie wyzwań i scenariuszy, jak i w ewaluacji rezultatów. Celem niniejszego artykułu jest w pierwszej kolejności przedstawienie koncepcji i podejść do PK, zaś w drugiej - zdiagnozowanie obszarów oraz faz działania podmiotów ekonomii społecznej w odniesieniu do PK. (abstrakt oryginalny)
Audience development zyskało w ostatniej dekadzie dużą popularność, wykraczającą daleko poza kontekst brytyjski. Przyczyniła się do tego między innymi Komisja Europejska, odwołująca się do omawianej koncepcji w wielu dokumentach, a także traktująca ją jako jeden z priorytetów przy przyznawaniu dotacji3. Od kilku lat jest to więc termin, o którym żywo dyskutuje się w środowiskach związanych z działalnością kulturalną. Potrafi on funkcjonować także jak hasło "przynęta", kojarząc się z pozytywnymi i pożądanymi trendami europejskimi. W raportach, na konferencjach i szkoleniach mnoży się przykłady tak zwanych dobrych praktyk. Niekiedy właśnie z tego powodu audience development postrzega się opacznie jako panaceum na różnego typu bolączki czy też zestaw uniwersalnych metod działania, będących skuteczną odpowiedzią na współczesny "kryzys" uczestnictwa w kulturze. (fragment tekstu)
Artykuł ukazuje sposób zarządzania siecią bibliotek lokalnych przez samorząd terytorialny. Uwarunkowania zewnętrzne zmuszają samorząd do poszukiwania oszczędności poprzez likwidację części bibliotek oraz nacisk na pozostałe placówki w celu zmian organizacyjnych. Transformacja ta odbywać się ma w czterech obszarach - poszerzenia dostępności, funkcji, współpracy, odbiorców. Wdrożenie zmian mają umożliwić zasoby pozyskane ze źródeł zewnętrznych. Sposób transformacji ma wyznaczać wzorzec normatywny inspirowany przez zewnętrzne - najczęściej ogólnopolskie - podmioty o różnym charakterze. Samorząd stara się upowszechniać ten wzorzec normatywny wśród kierowników bibliotek w różnorodny sposób. Szereg oddziaływań, którym podlegają placówki biblioteczne, można traktować jako "rządzenie na odległość" (Miller i Rose, 1990, 1992). Artykuł stanowi interpretację materiału empirycznego zebranego w ramach badań nad siecią biblioteczną w województwie pomorskim realizowanych w 2022 i 2023. W ich ramach przeprowadzono indywidualne wywiady pogłębione i badania kwestionariuszowe z przedstawicielami jednostek samorządu terytorialnego.(abstrakt oryginalny)
We właściwej konstrukcji budżetu zadaniowego mierniki stanowią jeden z najistotniejszych elementów, który warunkuje prawidłową ocenę stopnia osiągnięcia celu poprzez wykonane zadania i działania. Celem niniejszych badań jest pokazanie różnic w kwantyfikacji wydatków na kulturę w budżecie Polski i Francji. W efekcie hipoteza badawcza jest następująca: Ze względu na zbliżony charakter w prowadzeniu polityki kulturalnej w budżecie Polski i Francji powinny występować te same metody kwantyfikacji zadań i programów. W opracowaniu zastosowano metodę porównawczej analizy opisowej. Przeprowadzona analiza przykładowych wydatków w obrębie wybranego zadania i programu ma wykazać, czy zachowano konsekwencję w określeniu mierników, czy dokonano zmian koniecznych do właściwej oceny stopnia realizacji celów. Ze względu na różne daty wprowadzania budżetu zadaniowego w porównywanych krajach, przyjęty dla Polski okres badawczy przypada na lata 2009-2016, natomiast w przypadku Francji dotyczy lat 2006-2016.(abstrakt oryginalny)
Wzrost złożoności świata społecznego wymusza przemiany polityki publicznej, której przedstawiciele starają się dostosować ją do dynamicznie zmieniającej się rzeczywistości. Powszechną formą tej adaptacji wydaje się wdrażanie nowych technik zarządczych zgodnych z modelem metagovernance. Zakłada on m.in. uzupełnienie istniejących modeli zarządzania publicznego o horyzontalne sieci interesariuszy polityki publicznej, ale też oparcie polityki na trzech zasadach - wymaganej różnorodności, wymaganej refleksyjności i postawy ironicznej. Publiczne instytucje kultury nazywane instytucjami ramowymi wspierają wdrażanie nowych technik zarządczych przede wszystkim poprzez tworzenie nowych sieci interesariuszy polityki kulturalnej i wsparcie już istniejących. Niniejszy opis instytucji powstał na podstawie wywiadów indywidualnych z osobami zaangażowanymi w tworzenie polityki publicznej w obszarze kultury zrealizowanych w drugiej połowie 2018 r.(abstrakt oryginalny)
25 października 2001 r. na mocy Decyzji Rady Stowarzyszenia RP-UE Polska przystąpiła do programu "Kultura 2000". Jest to program ramowy Wspólnoty Europejskiej ustanowiony na mocy decyzji Rady i Parlamentu Europejskiego na lata 2000-2004. Uczestniczą w nim państwa członkowskie Unii Europejskiej, kraje stowarzyszone Europy Środkowej i Wschodniej oraz członkowie Europejskiego Obszaru Gospodarczego (Islandia, Norwegia i Lichtenstein). (fragment tekstu)
18
Content available remote Wartość kultury w perspektywie polityki publicznej
75%
Artykuł jest krytyczną prezentacją koncepcji teoretycznych wartości kultury istotnych z perspektywy polityk publicznych. W artykule autorka przedstawia zmianę, jaka się dokonała w postrzeganiu wartości kultury w ostatnich dziesięcioleciach, omawia metody zaczerpnięte z nauk ekonomicznych oraz złożone interpretacje wartości kultury. (abstrakt oryginalny)
19
Content available remote Wynalezienie poszerzonego pola kultury
75%
Przemiany technologiczne, kulturalizacja kolejnych sfer życia z jednej strony, nowe formy ekonomizacji i upolitycznienia kultury z drugiej, ale i dowartościowanie codzienności przez badaczy społecznych sprawiły, że pole kultury uległo poszerzeniu. W ciągu ostatniej dekady w polskiej polityce kulturalnej również dało się zauważyć przesunięcie akcentów - z koncentracji na kulturze wysokiej w kierunku antropologicznej wizji kultury, postrzeganej przede wszystkim jako narzędzie rozwiązywania problemów społecznych, zacierania dystynkcji dzięki uznaniu tych praktyk kulturowych, które były na marginesie. Pomimo inkluzywnego charakteru tej zmiany, wspomniane procesy wytworzyły nowe napięcia, bo przecież kultura to również obszar rywalizacji o ograniczone zasoby, także finansowe. W artykule przedstawiona zostaje geneza poszerzenia pola kultury i jego implikacje badawcze. Dzięki refleksji nad teorią pól zarysowane zostają relacje kultury z gospodarką i polityką. Na podstawie tej analizy sformułowane zostają uwagi związane z refleksją nad poszerzeniem pola kultury, które zniwelować mają ryzyko popadania przez użytkowników tej koncepcji w kulturowy populizm. (abstrakt oryginalny)
20
Content available remote Formy wspierania działalności twórczych w ośrodkach miejskich
75%
Coraz więcej ośrodków miejskich podejmuje działania mające na celu wzmocnienie rangi działalności twórczych (creative industries), w tym sektora kultury w gospodarce miasta. Celem opracowania jest sporządzenie zestawienia praktykowanych form wsparcia działalności twórczych wraz z zaprezentowaniem przykładowych miast, w których takie działania są podejmowane. Autorka w podsumowaniu formułuje wnioski dotyczące każdego z rodzaju analizowanych działań, które dotyczą m.in. wsparcia finansowego, programów społecznych, podejmowania inicjatyw klastrowych oraz znaczenia przebiegu procesów rewitalizacyjnych. (abstrakt oryginalny)
first rewind previous Strona / 9 next fast forward last
JavaScript jest wyłączony w Twojej przeglądarce internetowej. Włącz go, a następnie odśwież stronę, aby móc w pełni z niej korzystać.