Wyniki wyszukiwania - BazEkon

1

Rola ubezpieczeń finansowych w gospodarce polskiej

100%

Nowotarska-Romaniak B.

Prace Naukowe Akademii Ekonomicznej we Wrocławiu

|

2002

|

nr 952 Inwestycje finansowe i ubezpieczenia - tendencje światowe a polski rynek

192-198

Omówiono znaczenie ubezpieczeń finansowych w działalności przedsiębiorstwa oraz przedstawiono wyniki badania oceniającego rolę tychże ubezpieczeń w gospodarce polskiej.

2

Kooperencja agentów ubezpieczeniowych

75%

Krymarys I.

Wiadomości Ubezpieczeniowe

|

2016

|

nr 2

135-144

W artykule omówiono znaczenie zjawiska kooperencji pomiędzy agentami ubezpieczeniowymi będącymi członkami grup. We wprowadzeniu i części pierwszej tekstu zaprezentowano charakterystykę pracy agentów ubezpieczeniowych oraz grup agentów ubezpieczeniowych, ich specyfikę i wspólne cechy. W kolejnym punkcie zostało omówione zagadnienie kooperencji - definicja terminu, charakterystyka, a także klasyfikacja w zależności od stopnia natężenia współpracy i konkurencji. W dalszej części artykułu zaprezentowano wyniki badania empirycznego dotyczącego kooperencji agentów ubezpieczeniowych przeprowadzonego wśród menedżerów sprzedaży jednego z zakładów ubezpieczeń w Polsce. (abstrakt oryginalny)

3

Ocena systemu motywowania agentów ubezpieczeniowych

75%

Niedzielski E.

Przegląd Organizacji

|

2006

|

nr 7-8

53-54

W artykule analizie poddano ocenę systemu motywacyjnego agentów ubezpieczeniowych działających w jednym z towarzystw ubezpieczeń na życie. Towarzystwo to jest jedną z firm wiodących grupy kapitałowej zarządzającej ponadto funduszami inwestycyjnymi i funduszem emerytalnym oraz wieloma innymi spółkami. Badania ankietowe przeprowadzono w 2005 r. Objęto nimi 62 z 81 zatrudnionych w towarzystwie agentów ubezpieczeniowych.

4

Prestiż zawodu

75%

Ramirez K., Woźniak I.

Wiadomości Ubezpieczeniowe

|

2005

|

nr 11-12

60-61

W nowoczesnym podejściu do kształcenia zawodowego Pośredników Ubezpieczeniowych ważne jest nie tylko to, jakie kwalifikacje systemowe zostały nabyte, ale także jakie procedury należy zastosować, aby potwierdzić nabyte umiejętności. Katarzyna Ramirez i Ireneusz Woźniak uważają, że powinien istnieć wzorzec/standard określający rodzaj i poziom umiejętności zawodowych. Może być swego rodzaju standardem umiejętności zawodowych. Komisja Pośrednicząca Oświaty i Ubezpieczeń Polskiej Izby Ubezpieczeń pracuje przy odpowiednich standardach kwalifikacji zawodowych(abstrakt oryginalny)

5

Inne wcielenia poczciwej komórki : Telekomunikacja

75%

Kisielewski M.

Nowe Życie Gospodarcze

|

2003

|

nr 16

34-35

Telefony w systemie pre-paid pod względem swojej użyteczności i wbudowanych funkcji, niewiele się już różnią od tych na abonament. Okazuje się, że dzięki swoim rozbudowanym funkcjom mogą być doskonałym narzędziem pracy np. dla agenta ubezpieczeniowego, a pracodawca będzie miał ścisły nadzór nad kosztami z tego wynikającymi.

6

Etyka agenta ubezpieczeniowego

75%

Chojnacka E.

Wiadomości Ubezpieczeniowe

|

2003

|

nr 5-6

66-68

Prowadząc działalność ubezpieczeniową agent bardzo często napotyka na problemy natury etycznej, których sposoby rozwiązania nie są regulowane przez żadne normy prawne, rozporządzenia czy zapisy ustawy. Rozstrzygniecie takich problemów leży wyłącznie w gestii agenta, który sam musi dokonać oceny, czy dane działanie jest uczciwe, zgodne z przyjętymi obyczajami, czy nie szkodzi interesom drugiego człowieka bądź przedsiębiorcy. Podczas wykonywania czynności zawodowych, agent ubezpieczeniowy, jak nikt inny ze świata biznesu, wkracza w prywatną sferę życia swojego klienta. Od tego, w jaki sposób postąpi, zdobywając bądź tracąc zaufanie klienta, zależy sens całej transakcji ubezpieczeniowej.(abstrakt oryginalny)

7

Zmiana statusu agentów generalnych we Francji

75%

Michalak J.

Wiadomości Ubezpieczeniowe

|

1996

|

nr 10,11,12

35-38

22.02.1996 r. podpisany został projekt umowy między Stowarzyszeniem Ubezpieczycieli Francuskich (FFSA) i Zrzeszeniem Stowarzyszeń Agentów Generalnych (FNSAGA) dotyczący nowego statusu agentów. Zgromadzenia ogólne tych stowarzyszeń ratyfikowały go w kwietniu tego roku (prawie jednogłośnie w przypadku stowarzyszenia ubezpieczycieli i przez 67% uprawnionych do głosowania reprezentantów agentów).(abstrakt oryginalny)

8

Dyskusja o prowizjach

75%

Mintoft-Czyż T.

Gazeta Bankowa

|

2005

|

nr 10

18-19

Program lutowej sesji (2005 roku) BIPAR, jaka odbyła się w Wiedniu, dotyczył jednego zagadnienia - transparentności wynagrodzeń brokerskich. Autor reasumuje prezentowane w czasie sesji stanowiska delegatów dotyczące wynagrodzeń brokerów ubezpieczeniowych. Rezultatem sesji zostało podjęte stanowisko BIPAR dotyczące jawności wynagrodzeń pośredników ubezpieczeniowych, które ma wkrótce zostać wypracowane przez zarząd i poddane dalszej dyskusji w organizacjach członkowskich.

9

Czynniki wpływające na popyt usług ubezpieczeniowych

75%

Nowotarska-Romaniak B., Ogrodnik H.

Prace Naukowe Uniwersytetu Ekonomicznego we Wrocławiu

|

2010

|

nr 105 Ubezpieczenia gospodarcze

179-184

W artykule przedstawiono wybrane wyniki badania ankietowego na temat czynników wpływających na popyt usługi ubezpieczeniowej. Badanie to zrealizowane było na przełomie lat 2008/2009 wśród klientów firm ubezpieczeniowych na terenie miast województwa śląskiego. (abstrakt oryginalny)

10

Pośrednik ubezpieczeniowy w Niemczech : wybrane zagadnienia. Część II.

75%

Przybytniowski J. W.

Przegląd Prawno-Ekonomiczny

|

2009

|

nr 7

88-98

Rok 2007 nałożył na pośredników ubezpieczeniowych w Niemczech konieczność samookreślenia i odpowiedzi na pytania związane ze statutem pośrednika lub brokera. Odpowiedź na powyższe pytanie jest istotna ze względu na obowiązek umieszczenia w pozwoleniu na wykonywanie działalności, informacji, czy jest ono wydane pośrednikowi czy brokerowi ubezpieczeniowemu. Związane jest to z faktem, iż na pośredniku ubezpieczeniowym ciąży obowiązek informowania klientów odnośnie swojego statutu. (fragment tekstu)

11

Pośrednictwo ubezpieczeniowe w Niemczech : wybrane zagadnienia. Część I

75%

Przybytniowski J. W.

Przegląd Prawno-Ekonomiczny

|

2009

|

nr 6

103-114

Zasadniczą zmianą w prawie niemieckim jest likwidacja dotychczas istniejącej nieograniczonej wolności wykonywania zawodu pośrednika ubezpieczeniowego zgodnie, z którą nie występowały ograniczenia w dostępie lub wykonywaniu zawodu (tzn. każdy mógł być pośrednikiem ubezpieczeniowym). Zgodnie z nowymi regulacjami pośrednictwo ubezpieczeniowe jako działalność gospodarcza wymaga pozwolenia (§ 34d GewO). Przepis podąża, zatem za istniejącym obowiązkiem pozwolenia na pośrednictwo w handlu nieruchomościami, w pożyczkach i lokatami kapitału (§ 34c GewO). Pośrednicy ubezpieczeniowi muszą spełnić szereg wymogów formalno - prawnych z zakresu posiadanych kwalifikacji, rękojmi należytego wykonywania działalności, ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej, aby uzyskać pozwolenie i wpis do rejestru. Podczas wykonywania czynności pośredniczenia w zawieraniu umów ubezpieczenia ciążą na pośrednikach obowiązki informowania, doradzania i dokumentowania udzielanych porad. Za nie wywiązywanie się z powyższych obowiązków pośrednikowi grożą sankcje. (abstrakt oryginalny)

12

Po szczeblach kariery

75%

Sekuła Z., Sybilski W.

Personel i Zarządzanie

|

2009

|

nr 6

76-81

W artykule przedstawiono rozwój zawodowy oraz ścieżki awansów w jednej z firm ubezpieczeniowych. Omówiono stopnie profesjonalizmu agenta i niezbędne wymagania. Zaprezentowano ścieżkę awansów agentów na stanowiska kierownicze oraz moduły szkoleń dla agentów ubezpieczeniowych. Zwrócono uwagę na ocenę systemu rozwoju zawodowego i awansów.

13

Zasady organizacji i funkcjonowania agenta jako kanału dystrybucji w towarzystwie ubezpieczeń na życie w Polsce

75%

Zielińska-Kurpiel B.

Studia i Prace Kolegium Zarządzania i Finansów / Szkoła Główna Handlowa

|

2005

|

z. 59

94-106

Celem artykułu jest identyfikacja i wyliczenie najważniejszych zagadnień związanych z organizacją i funkcjonowaniem w zakładzie ubezpieczeń agenta jako kanału dystrybucji. Artykuł podzielony został na cztery główne części. Pierwsza część dotyczy aspektów formalno-prawnych współpracy agenta z towarzystwem ubezpieczeniowym. Granice jej wyznaczane są przez kodeks cywilny, Dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady Unii Europejskiej z dnia 9 grudnia 2002 r. (2002/92/EC) o pośrednictwie ubezpieczeniowym, ustawę z dnia 22 maja 2003 roku o pośrednictwie ubezpieczeniowym, Rozporządzenia Ministra Finansów związane z ustawą. Agent i zakład ubezpieczeń, jako strony w zawieranej umowie agencyjnej określają wzajemne obowiązki oraz zasady współpracy. Druga cześć stanowi próbę technicznej analizy tego kanału dystrybucji oraz polega na opisaniu poszczególnych jego uczestników zlokalizowanych w terenie (agenta, jego kierownika, menedżerów wyższego szczebla). Część trzecia dotyczy zasad wynagradzania sprzedawcy, czyli rodzajów wynagrodzenia prowizyjnego, zasad jego naliczania i wypłacania oraz w pewnym sensie łączy się z czwartą, w której mowa o sposobach motywowania uczestników tego kanału dystrybucji. Opisane zasady funkcjonowania obejmują zagadnienia związane z etyką agenta ubezpieczeniowego, zasadami organizacji sprzedaży i obsługi umów ubezpieczenia oraz szkoleniami.(abstrakt oryginalny)

14

Zmiany w prawie bankowym i ubezpieczeniowym w zakresie pośrednictwa finansowego w okresie transformacji ustrojowej. Część 2: Prawo ubezpieczeniowe

75%

Byrski J., Szaraniec M.

Prace Naukowe Uniwersytetu Ekonomicznego we Wrocławiu

|

2014

|

nr 362 Zmiany prawodawstwa gospodarczego w okresie transformacji ustrojowej w Polsce

36-48

Niniejszy artykuł ma na celu pokazanie regulacji prawnych dotyczących zlecania zakresu czynności ubezpieczeniowych podmiotom trzecim. Szczególną uwagę poświęcono ewolucji wymagań ustawowych, jakie musi spełniać agent ubezpieczeniowy, który działa na rzecz i w imieniu zakładu ubezpieczeń. Charakterystyczne dla rynku finansowego jest to, że ustawodawca nie tylko decyduje, jakie czynności zakład ubezpieczeń może zlecać do wykonania podmiotom trzecim, lecz wprowadza również wymagania ustawowe dla tych podmiotów w związku z wykonywaniem przez nie czynności ubezpieczeniowych.(abstrakt oryginalny)

15

Ocena nowych przepisów o maklerach ubezpieczeniowych

75%

Kowalewski E.

Wiadomości Ubezpieczeniowe

|

1994

|

nr 4,5,6

7-12

Konieczność zmiany przepisów zawartych w zarządzeniu Ministra Finansów z 29 listopada 1990 roku1, dotyczącym maklerów ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych (tzw. brokerów), była oczywista już od chwili wydania tego aktu. Należy więc z aprobatą powitać nowe ujęcia prawne2 tej tak istotnej - dla rozwijającego się rynku ubezpieczeniowego - problematyki pośrednictwa ubezpieczeniowego, która ulegała dość niepokojącym deformacjom i pozostawała praktycznie poza wszelką kontrolą. Pojawienie się zatem nowych przepisów o maklerach należy odnotować z uznaniem; godne aprobaty jest również to, że uwzględniono w nich zgłaszane w literaturze postulaty, choć nie wszystkie(abstrakt oryginalny)

16

Wybrane aspekty istoty doradzania w ubezpieczeniach. Ujęcie prawnoporównawcze na przykładzie Hiszpanii

75%

Czajkowska A.

Wiadomości Ubezpieczeniowe

|

2025

|

nr 1

95-111

Swoboda w zakresie implementacji dyrektywy 2016/971 (dalej: IDD) pozwoliła poszczególnym krajom Unii Europejskiej na uwzględnienie potrzeb i specyfiki każdego z krajów członkowskich, wyznaczając jedynie główne kierunki realizacji. Szczególnie interesujące pod tym kątem są regulacje dotyczące aspektu doradzania. Autorka kieruje swoją uwagę na terminologię użytą do definiowania instytucji doradzania i podmiotów, które mogą tę czynność wykonywać, oraz wskazuje odniesienia do unormowań dyrektywy i krajowych ustaw implementujących. Na podstawie przeprowadzonej analizy prawnoporównawczej przedstawia wnioski de lege lata i de lege ferenda, jak również obrazuje różnice i podobieństwa w procesie implementacyjnym oraz w ostatecznie przyjętych rozwiązaniach ustawodawczych w prawie polskim i hiszpańskim(abstrakt oryginalny)

17

Etyka agenta ubezpieczeniowego

75%

Wieteska S.

Annales : etyka w życiu gospodarczym

|

2007

|

10

|

nr 2

47-55

Dynamiczny rozwój ubezpieczeń życiowych i majątkowo-osobowych wyraża się tendencją wzrostu przypisu składki, a także wypłatami odszkodowań i świadczeń. Powstały rozbudowane struktury organizacyjne do obsługi rynku ubezpieczeniowego. Na bazie wymogów rynku ubezpieczeniowego w gospodarce rynkowej bardzo często tracimy z pola widzenia etyczną stronę kontaktów ubezpieczeniowych i wynikających z nich zobowiązań. Literatura przedmiotu w zakresie etyki w szeroko rozumianej problematyce ubezpieczeniowej jest bardzo skromna. Koniecznością staje się więc zwrócenie uwagi na jeden z fragmentów tej problematyki, tj. zawierania kontaktów ubezpieczeniowych przez agentów ubezpieczeniowych. Celem artykułu jest prezentacja wybranych aspektów etyki agentów ubezpieczeniowych jako grupy zawodowej. (fragment tekstu)

18

Profil działalności agenta ubezpieczeniowego

63%

Celczyńska A.

Ekonomika i Organizacja Przedsiębiorstwa

|

2017

|

nr 6

182-196

Celem opracowania jest ustalenie profilu działalności agenta ubezpieczeniowego. Przedsięwzięcie badawcze kierunkują pytania: ■ Jaki jest rozwój kanałów dystrybucji usług ubezpieczeniowych (w podstawowym ujęciu) na polskim rynku ubezpieczeń? ■ Jakie cechy charakteryzują osoby prowadzące działalność agencyjną? ■ Jaki jest zakres/obszar działalności agentów ubezpieczeniowych? Do realizacji przedstawionego celu wykorzystano metody badawcze, jakimi są : ■ studium literatury przedmiotu, ■ analiza interpretacyjna przepisów prawnych, ■ badanie ankietowe. Firmy ubezpieczeniowe na polskim rynku wykorzystują wszystkie dostępne kanały dystrybucji usług ubezpieczeniowych. Kanał agencyjny dominuje w dystrybucji ubezpieczeń majątkowych i pozostałych osobowych (dział 11). W wyniku przeprowadzonego badania ankietowego zaobserwowano następujące cechy charakteryzujące osoby prowadzące działalność agencyjną: ■ kobieta w wieku 31-45 lat z wyższym wykształceniem, posiadająca ponad 10-letnie doświadczenie w branży ubezpieczeniowej; ■ mężczyzna powyżej 45 lat z wykształceniem średnim, posiadający ponad 10-letnie doświadczenie w branży ubezpieczeniowej. Agenci ubezpieczeniowi częściej (59%) działają na rzecz kilku zakładów ubezpieczeń (są tzw. multiagentami). A co trzeci z nich prowadzi działalność przy pomocy zatrudnionych osób wykonujących czynności agencyjne (tzw. sub-agentów). Multiagenci mają w swoich portfelach klientów zarówno osoby fizyczne, jak i firmy z sektora MSP oraz klientów strategicznych. Dla zdecydowanej większości agentów ubezpieczeniowych (80%), działalność agencyjna jest jedyną działalnością zawodową i zarobkową.(abstrakt oryginalny)

19

Odpowiedzialność zakładu ubezpieczeń za szkodę wyrządzoną przez agenta

63%

Stefanicki R.

Wiadomości Ubezpieczeniowe

|

2004

|

nr 7-8

30-40

Pośrednictwo ubezpieczeniowe jest dzisiaj trwałym elementem funkcjonowania światowego rynku ubezpieczeń. Pośrednicy ubezpieczeniowi prowadzą działalność we wszystkich gospodarczo rozwiniętych państwach, stanowiąc jedną z podstawowych cech tej gospodarki. W preambule Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 grudnia 2002 r. (nr 2002/92EC) w sprawie pośrednictwa ubezpieczeniowego zaakcentowano fakt, iż "pośrednicy ubezpieczeniowi i reasekuracyjni odgrywają we Wspólnocie zasadniczą rolę w dystrybucji produktów ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych". Skoro więc pośrednictwo ubezpieczeniowe wiąże się w sposób ścisły z nowoczesną organizacją ubezpieczeń gospodarczych opartą na zasadach rynkowych, służy zarówno ubezpieczycielom umożliwiając im lepsze dotarcie do klientów, jak również ubezpieczającym ułatwiając wybór zakładu ubezpieczeń oraz odpowiednie go do potrzeb poszukującego ochrony produktu ubezpieczeniowego, to likwidacja barier wynikających ze zróżnicowanych krajowych regulacji państw członkowskich WE stała się dzisiaj koniecznością przede wszystkim ze względu na traktatową zasadę swobodnego zakładania firm i świadczenia usług pośrednictwa ubezpieczeniowego.(fragment tekstu)

20

Pośrednik ubezpieczeniowy w świetle prawa europejskiego

63%

Bernat T.

Prawo Unii Europejskiej

|

2004

|

nr 1

26-31

Agenci i brokerzy ubezpieczeniowi działający na polskim rynku będą musieli stawić czoło nowej ilościowo i jakościowo konkurencji ze strony pośredników z krajów Unii Europejskiej. Przybliżono podstawowe prawa regulujące tę formę działalności w Unii.