Możliwość interpretacji procesów funkcjonowania przedsiębiorstw w otoczeniu konkurencyjnym jest tematem wielu debat naukowych. Prezentując stanowiska wybranych autorów, można wskazać, że z jednej strony kluczowymi dla działalności przedsiębiorstwa w przypadku sytuacji kryzysowej są czynniki środowiskowe, i te uważane są za priorytetowe pośród przyczyn obniżenia się kondycji finansowej, w porównaniu do czynników związanych z funkcjonowaniem konkretnego przedsiębiorstwa. O ile zatem działania w obszarze finansowym są w znacznej mierze wynikiem wpływu otoczenia, jak również decyzji uwarunkowanych wewnętrznie, to jednak problematyka restrukturyzacji, jak można ocenić, istotnie zależy od akceptacji wierzycieli i organów nadzoru dla działań podejmowanych przez kierownictwo. Z drugiej strony można wskazać, że kryzysy w przedsiębiorstwie są spowodowane w wielu przypadkach również przez znaczny poziom nieefektywności kierownictwa w zarządzaniu i przeciwdziałaniu zagrożeniom zewnętrznym. Na bazie sygnalizowanej w opracowaniu problematyki, można wskazać, że proces restrukturyzacji jest działaniem wymagającym koncentracji na wielu elementach. Z analizy przedstawionych problemów wynika, że w głównej mierze przeprowadzenie restrukturyzacji i osiągane ten sposób efekty winny niewątpliwie być wynikiem oczekiwań wierzycieli, zarządu, ale przede wszystkim właścicieli. Skuteczność przeprowadzenia procesu restrukturyzacji finansowej i realizacji strategii może być określona przez zmianę wartości przedsiębiorstwa na rynku, wyrażoną w kapitalizacji spółki, przy czym podejmowane działania powinny mieć zastosowanie do nowych rozwiązań w organizacji i być zrozumiałe. Powinny również stanowić istotny czynnik dla dalszej współpracy wierzycieli ze spółką oraz decydować o ich lojalności wobec przedsiębiorstwa, a także determinacji dla wsparcia zarządu w działaniach restrukturyzacyjnych. Rozpatrując główne obszary oddziaływania procesu restrukturyzacji finansowej, należy wskazać na konieczność realnego przyjęcia założeń zawartych w porozumieniu naprawczym, wytycznych w zakresie restrukturyzacji kapitału, uwzględniając w tym możliwość konwersji zadłużenia i oczekiwania właścicieli29. Można przyjąć zatem, że naprawa przedsiębiorstwa w obszarze finansów dotyczy w znacznym stopniu zwiększenia poziomu płynności i polepszania kondycji finansowej i predyspozycji do przetrwania na rynku. Stabilizatorem przeprowadzania zmian restrukturyzacyjnych jest kierownictwo przedsiębiorstwa oraz skuteczny rozdział kompetencji, zapewniający wdrożenie przyjętych programów dotyczących rekonstrukcji struktury źródeł finansowania, wypracowania korzystnych dla spółki warunków porozumienia z wierzycielami. Ocena rynkowa stanowi trzeci filar obrazu działań restrukturyzacyjnych. Jeśli jest ona pozytywna, a zatem jeśli wartość spółki rośnie w horyzoncie długoterminowym, można przyjąć, że spółka osiągnęła cel jaki został przyjęty przez kierownictwo, właścicieli oraz wierzycieli, konstruując plan naprawy działalności. (abstrakt oryginalny)
JavaScript jest wyłączony w Twojej przeglądarce internetowej. Włącz go, a następnie odśwież stronę, aby móc w pełni z niej korzystać.