Zgodnie z zaleceniami OECD, potencjalne dochody budżetowe, których pobór poprzez zastosowanie specjalnych rozwiązań podatkowych został zaniechany, należy traktować jako subwencje, które powinno się włączyć do obliczenia wskaźnika PSE monitorującego wsparcie rolnictwa. Jednakże w praktyce wielu państw, z różnych względów, zarówno politycznych, jak technicznych, „podatkowe” dofinansowanie rolnictwa nie jest traktowane jako alternatywna dla bezpośrednich wydatków budżetowych forma wsparcia, dlatego też wykazywany poziom publicznego subsydiowania rolnictwa jest zazwyczaj zaniżony. Artykuł prezentuje mniej jawne, ukryte w specjalnych konstrukcjach podatkowych, niezidentyfikowane z konkretną pozycją wydatków w budżecie, formy wsparcia rolnictwa, które, mimo że zapewniają wymierne korzyści, zazwyczaj nie są traktowane w Polsce jako element jego subwencjonowania. Autorka podejmuje w nim próbę zdefiniowania niejawnego, pozabudżetowego wsparcia rolnictwa poprzez system podatkowy, często w literaturze występującego pod pojęciem tax expenditures of agriculture oraz pokazuje potencjalne korzyści i straty wynikające z zastosowania specjalnych konstrukcji w jego opodatkowaniu. Wykazywanie w budżecie tax expenditures, które można uznać za swoisty substytut wydatków państwa, powinno przyczynić się do podejmowania efektywnych decyzji publicznych, w tym także dotyczących rolnictwa. Pozwoli to na pewną przejrzystość polityki stosowanej wobec rolnictwa i jasny podział pomiędzy polityką wydatkową państwa a polityką dochodową. Brak jakichkolwiek szacunków tax expenditures of agriculture oznacza, że informacje na temat całkowitych wydatków budżetu państwa na rolnictwo są niepełne, a rzeczywiste jego wsparcie jest zazwyczaj większe. (abstrakt oryginalny)
JavaScript jest wyłączony w Twojej przeglądarce internetowej. Włącz go, a następnie odśwież stronę, aby móc w pełni z niej korzystać.