Wyniki wyszukiwania - BazEkon

1

Piąte posiedzenie Rady Stowarzyszenia RP-UE

100%

Tabor M.

Wspólnoty Europejskie

|

1998

|

nr 11

15-17

Jest to sprawozdanie z piątego posiedzenia Rady Stowarzyszenia RP-UE, które odbyło się w Brukseli w listopadzie 1998 roku. Przedstawiono porządek obrad i streszczenie głównych problemów, realizację wzmocnionej strategii przedczłonkowskiej oraz stan stosunków dwustronnych. Dokonano też wymiany poglądów na temat spraw międzynarodowych będących przedmiotem wspólnego zainteresowania stron.

2

Biało-ruskij mir. Reaktywacja reintegracyjna w relacjach rosyjsko-białoruskic

100%

Sviridenko D., Orzechowski M.

Rocznik Instytutu Europy Środkowo-Wschodniej

|

2021

|

Vol. 19, z. 2 30 lat od upadku ZSRR - konsekwencje dla państw Europy Środkowej i Wschodniej

67-80

Stosunki Federacji Rosyjskiej i Białorusi w XXI w. charakteryzują się dynamiką i zmiennością. Procesy integracyjne obu państw, zapoczątkowane jeszcze w latach 90. ubiegłego stulecia, są elementem konsekwentnie realizowanej przez Rosję strategii dominacji na obszarze postradzieckim. Autorzy dochodzą do konstatacji, że owa strategia w przypadku Białorusi jest swoistą mieszanką soft power i hard power, a dobór instrumentów działania jest uzależniony od stabilności autorytarnego reżimu, którego uosobieniem jest Alaksandr Łukaszenka. Sfałszowane wybory prezydenckie uruchomiły falę protestów, doprowadzając do stopniowej utraty legitymacji społecznej przez białoruskiego prezydenta. Rosja staje przed dylematem: czy nadal wspierać tracącego poparcie Łukaszenkę, czy poszukać "nowej alternatywy personalnej", polityka, który gwarantowałby implementację "prorosyjskiego wektora" w polityce wewnętrznej i zagranicznej Białorusi. Bez względu na rozwój sytuacji, strategicznym celem Rosji pozostaje utrzymanie Białorusi w swojej strefie wpływów przy wykorzystaniu już istniejących mechanizmów współpracy pomiędzy oboma państwami. (abstrakt oryginalny)

3

The U.S. and U.K. Strategies Towards Russia and the Balkans since 1991

100%

Denys I.

Torun International Studies

|

2020

|

nr 1(13)

152-164

This paper presents the comparative analysis of the specifics of the U.S. and U.K. strategies in the Balkans and the post-Soviet area with the definition and explanation of the differences in the political agenda of these two states. The political decisions of the U.S. and U.K. governments were supposed to create a global Euro-Atlantic security system by the enlargement of NATO and the management of the local conflicts. The transition from unipolar moment to multipolar international system determined U.S. withdrawal from liberal internationalism of the 1990s and its return to the containment strategy of political realism after the annexation of Crimea. The Russian geopolitical position was also analysed as important for understanding the current situation in international relations. The paper consists of five parts which include introduction, an analysis of U.S. and U.K. approaches towards the Balkan wars and Russia, escalation of tensions between the West and Russia caused by these events followed by some conclusion.(original abstract)

4

Stosunki Polski i Europy Środkowej z Ameryką Łacińską w kontekście poszerzenia Unii Europejskiej

100%

Dembicz A.

Studia i Materiały / Polska Fundacja Spraw Międzynarodowych

|

1998

|

nr 10

16

Przedstawiono wymianę handlową Unii Europejskiej z krajami Ameryki Łacińskiej w latach 1980-1995 i z jej subregionami w latach 1990-1995. Omówiono polityczne zasady współdziałania Unii Europejskiej z Ameryką Łacińską i metodologię włączania we współpracę międzyregionalną nowych członków Unii Europejskiej. Wyjaśniono na czym polegają stosunki polsko-latynoamerykańskie i stosunki Europy Środkowej z Ameryką Łacińską.

5

Chinese Strategy Towards Europe: The Belt and Road Initiative and 17 + 1 Strategy - What Does It Mean for the EU and Central and Eastern Europe?

100%

Akdemir E.

Studia Europejskie / Centrum Europejskie Uniwersytetu Warszawskiego

|

2020

|

nr 2

121-145

Several projects like the Silk Road have been developed by different countries in the post-1991 period, but there is only one that had a tremendous global impact: the "One Belt One Road" (Belt and Road) Initiative developed by China. This project was first announced by the Chinese President Xi Jinping during his visit to Central Asia in 2013, and has subsequently had a tremendous global, regional and national effect. The Belt and Road Initiative not only covers almost the entire Asian continent, but also a large geographical area that extends from East Africa to Europe. Through this project China aims to promote common development and welfare sharing among all countries along the Belt and Road routes, to establish mutual political trust between China and these countries, to more effectively connect transportation networks among regions and cities along the routes, and to establish cultural contact between societies. Accordingly, China wants to put its development process on a planned and solid basis by increasing its global impact in the economic, political, and cultural fields.(original abstract)

6

Znaczenie dla stosunków polsko-rosyjskich Polsko-Rosyjskiej Grupy ds. Trudnych

100%

Chucherko J.

Krakowskie Studia Międzynarodowe

|

2011

|

nr 3 Konflikty i współpraca we współczesnych stosunkach międzynarodowych

13-24

Utworzona w 2002 r., a reaktywowana w 2007 r. Polsko-Rosyjska Grupa ds. Trudnych wnosi ogromny wkład w poprawę stosunków polsko-rosyjskich. Przede wszystkim jest czynnikiem, który istotnie wpłynął na proces rozwiązywania problematycznych kwestii historycznych, tworząc klimat do wypracowania początkowo wzajemnego zrozumienia, a następnie tolerancji i akceptacji stanowiska drugiej strony. Niewątpliwie przyczyniło się to do wzrostu wzajemnego zaufania pomiędzy Polską a Rosją, ułatwiając prowadzenie otwartego i partnerskiego dialogu. Polscy i rosyjscy eksperci podjęli ogromny wysiłek, aby rzeczowo i bez emocji przeprowadzić proces "odkrywania" wspólnej historii, bez względu na to, jak bolesna byłaby ona dla jednej lub obu stron. Wspólne badanie wzajemnych relacji w przeszłości jest niezbędne, aby przestała być ona narzędziem polityki zagranicznej krajów, aby nie była źródłem tworzenia mitów i stereotypów, boleśnie ciążących na dwustronnych relacjach. Choć celem grupy nie jest, i nigdy nie było, wypracowanie wspólnej wersji wydarzeń historycznych, to przyczyniła się ona do "ujarzmienia" tejże historii i sprawiła, że możliwe jest podejście racjonalne i rzeczowe.(fragment tekstu)

7

Maroko - uprzywilejowany partner Unii Europejskiej

100%

Diawoł A.

Krakowskie Studia Międzynarodowe

|

2011

|

nr 3 Konflikty i współpraca we współczesnych stosunkach międzynarodowych

59-76

Celem artykułu jest ukazanie specyficznej sytuacji kraju nie tylko w relacjach z Unią Europejską, ale także na tle wydarzeń, jakie obecnie się rozgrywają w niemal wszystkich krajach Afryki Północnej. Szczególna uwaga zostanie poświęcona porównaniu współpracy Maroka i Tunezji z Unią Europejską. Oba kraje do niedawna odgrywały główną rolę w relacjach ekonomicznych, były też największymi beneficjentami unijnych środków finansowych. Maroko w 2008 r. otrzymało status uprzywilejowanego partnera, negocjacje w tej kwestii w odniesieniu do Tunezji rozpoczęły się pod koniec 2008 r. Jednak podczas gdy Maroko systematycznie przeprowadzało zapowiedziane w planie działania reformy demokratyczne, Tunezja, modernizując gospodarkę, odeszła od wszelkich zmian systemowych.(fragment tekstu)

8

Dwudziestolecie traktatów polsko-niemieckich. O historii i teraźniejszości: refleksje posła-sprawozdawcy w procesie ratyfikacyjnym

100%

Czaja J.

Krakowskie Studia Międzynarodowe

|

2011

|

nr 3 Konflikty i współpraca we współczesnych stosunkach międzynarodowych

25-44

Mija właśnie dwadzieścia lat od zawarcia traktatów polsko-niemieckich, stawiających przysłowiową kropkę nad "i" nad trudnym procesem normalizacji stosunków polsko-niemieckich. Mam na myśli przede wszystkim proces normalizacji stosunków między obu państwami: Polską i Niemcami, bo jednocześnie nadal toczy się proces pojednania między narodem polskim i niemieckim, jest na dobrej drodze, pomimo różnych zakrętów i zahamowań.(fragment tekstu)

9

Polsko-włoskie relacje kulturalne i naukowe w latach 1945-1954

80%

Jarosz D., Pasztor M.

Stosunki Międzynarodowe

|

2013

|

47

|

nr 1

191-208

Stosunki polsko-włoskie po II wojnie światowej nie stały się jak dotąd tematem pogłębionych studiów historycznych. Istniejące opracowania mają charakter dość ogólny, co po części wynika z faktu, że powstały w okresie, w którym dostęp do istotnych materiałów archiwalnych był utrudniony. W archiwach polskich, szeroko otwartych dla historyków dziejów najnowszych po 1989 r., jak i we włoskich, można odnaleźć wiele interesujących dokumentów, które pozwalają na odtworzenie podstawowych rysów tych stosunków, umożliwiają wskazanie najważniejszych ich problemów. Dotyczy to nie tylko kontaktów politycznych i gospodarczo-handlowych, ale również kulturalnych. W przedstawianym szkicu próbujemy odpowiedzieć na pytanie, jaki wpływ na te ostatnie miała zaostrzająca się sytuacja międzynarodowa, a szczególnie narastanie atmosfery zimnowojennej. O ile cezura początkowa tych rozważań wydaje się oczywista, bo wynika z nawiązania oficjalnych relacji Włoch z władzami warszawskimi, o tyle końcowa jest bardziej umowna. Została ona przyjęta z tego powodu, że do 1954 r. podejmowane głównie ze strony polskiej próby ożywienia kontaktów, nie przynosiły istotnych efektów. Sytuacja ta zaczęła się w sposób istotny zmieniać od 1955 r., czego dowodem były ważne wizyty i manifestacje kulturalne, firmowane przez oficjalne władze obu państw. (fragment tekstu)

10

Problem granicy na Odrze i Nysie Łużyckiej w stosunkach polsko-włoskich w latach 1959-1970

80%

Pasztor M.

Społeczeństwo i Polityka

|

2017

|

nr 1(50)

11-28

Tradycyjne bliskie związki niemiecko-włoskie,1 a także szybko postępująca po 1949 r. rekoncyliacja RFN z Europą Zachodnią sprawiły, że sprawa granicy na Odrze i Nysie Łużyckiej nie mogła liczyć na poparcie kolejnych rządów Republiki Włoskiej2. O ile w latach 1945-1947 interesy polityczne i gospodarcze Rzymu (sprawa Triestu, kolonii, dostaw węgla z Polski) powstrzymywały oficjalne czynniki włoskie przed zajmowaniem we wspomnianej wyżej kwestii zdecydowanego stanowiska, o tyle już w latach 50., zwłaszcza po przegranej frontu ludowego w wyborach 18 kwietnia 1948 r. oraz przyjęciu Włoch do NATO (na wiosnę 1949 r.), coraz bardziej usztywniały one swój stosunek wobec polskiej granicy3. Tym bardziej że współpraca polityczno-wojskowa z Bonn oraz wizja budowy Europy z udziałem RFN była dla Rzymu ważniejsza aniżeli coraz bardziej komplikujące się relacje z Warszawą należącą do przeciwnego bloku politycznego. Ponadto problem polskiej granicy zachodniej zarówno dla władz włoskich, jak i dla włoskiej opinii publicznej, widziany z perspektywy Tybru, wydawał się kwestią drugorzędną i był postrzegany w aspekcie zimnowojennych zmagań z obozem komunistycznym. Nic zatem dziwnego, że mający przewagę w kolejnych rządach chadecy uważali polską granicę za "tymczasowy łup" całego bloku wschodniego, wyrażając wątpliwości co do możliwości zagospodarowania przez Polskę tzw. Ziem Odzyskanych (territori ricuperati).(fragment tekstu)

11

Demystifying Deconstruction - Deconstruction as a Tool for Analysis of IR Theory

80%

Filary M.

Horyzonty Polityki

|

2014

|

5

|

nr 13 Politics, Policy and Polity

129-144

Celem niniejszego artykułu jest wskazanie na dekonstrukcję jako istotne narzędzie analizy teorii stosunków międzynarodowych. Przedstawione jest użycie tego narzędzia przez przedstawicieli tzw. podejść postmodernistycznych. Autor stawia tezę, że choć dekonstrukcja jest traktowana przez przedstawicieli głównego nurtu stosunków międzynarodowych jako metoda nieskuteczna i niewłaściwa ze względu na rozwój dyscypliny, to właściwie pojmowana może służyć jako skuteczne narzędzie krytyki i interpretacji teorii stosunków międzynarodowych. Kolejnym krokiem jest analiza pojęcia dekonstrukcji i składających się na nią terminów oraz wskazanie, w jaki sposób mogą one zostać wykorzystane w analizie i krytyce tekstów z zakresu stosunków międzynarodowych. Konkluzją artykułu jest stwierdzenie, że użycie dekonstrukcji wcale nie musi przynosić skutków różnych od krytyki przedstawicieli tzw. głównego nurtu. (abstrakt oryginalny)

12

Postkolonializm jako perspektywa badawcza w nauce o stosunkach międzynarodowych

80%

Gawrycki M. F.

Stosunki Międzynarodowe

|

2013

|

47

|

nr 1

35-54

Zacznę od fundamentalnego, moim zdaniem, pytania, które w 1972 r. postawił Hedley Buli: "Jeśli dostępne teorie mają niemal wyłącznie zachodnie pochodzenie i perspektywę, czy mogą przekazać właściwe zrozumienie światowego systemu politycznego, który jest głównie niezachodni?" . Pytanie to ustawia moją optykę rozważań nad kondycją nauki o stosunkach międzynarodowych. Od jego postawienia przez H. Bulla upłynęło bowiem trzydzieści lat i nadal nie ma na nie odpowiedzi. Co ważniejsze, nie dlatego, że nie sformułowano zadowalających prób rozwikłania tego problemu, ale dlatego, że nie znalazło ono należnego zainteresowania wśród badaczy stosunków międzynarodowych. (fragment tekstu)

13

Geopolityka w trójwymiarowym świecie

80%

Moczulski L.

Myśl Ekonomiczna i Polityczna

|

2016

|

nr 4 (55)

170-195

Tekst jest próbą przedstawienia teoretycznych i praktycznych elementów geopolityki. Autor ukazuje w nim kilka rodzajów geopolityki, jak: geopolityka akademicka, życzeniowa, pomocna czy polityczna. W jednym z wniosków autor stwierdza, że obecna geopolityka w zakresie tematycznym odwołuje się do dwóch głównych nauk: geografii i historii oraz ich pochodnych, zaś w zakresie metodologicznym - do trzeciej: cybernetyki. We wnioskach ostatecznych autor wskazuje na trójwymiarowość rzeczywistości geopolitycznej, stwierdzając jednocześnie, że stanowi ona charakterystyczny element współczesnej geopolityki, jednak nie wyczerpuje jej zakresu badawczego. (abstrakt oryginalny)

14

Współczesne rozumienie pojęcia geopolityki i pojęć pochodnych

80%

Musiał S.

Stosunki Międzynarodowe

|

2011

|

44

|

nr 3/4

163-177

Geopolityka i związane z nią kategorie używane są w ostatnich kilkunastu latach zarówno w światowej, jak i w polskiej nauce o stosunkach międzynarodowych coraz częściej. Można nawet powiedzieć, że korzystanie z nich stało się swojego rodzaju modą. W konsekwencji weszły one do języka tej nauki i stosowane są obok istniejącej do tej pory siatki pojęciowej. Brak określenia wzajemnych relacji i zależności między nimi powoduje jednak chaos pojęciowy, szkodzący obrazowi współczesnej nauki o stosunkach międzynarodowych. Dla realizacji tych postulatów powinniśmy przede wszystkim objaśnić genezę, ewolucję, przyczyny odrodzenia się oraz rozumienie geopolityki. (fragment tekstu)

15

Osobliwości metodologiczne rosyjskiej geopolityki

80%

Świder K.

Myśl Ekonomiczna i Polityczna

|

2016

|

nr 4 (55)

220-239

Upadek ideologii komunistycznej i rozpad Związku Radzieckiego spowodował gwałtowny renesans geopolityki w poradzieckiej Rosji. Myśl geopolityczna rozwijała się w Rosji dwiema drogami - jako nauka lub też szczególna metoda interpretacji stosunków międzynarodowych, a także jako ideologia. W pierwszym przypadku celem było określenie i zdefiniowanie miejsca oraz roli Rosji w nowym pozimnowojennym systemie międzynarodowym, a w drugim - uczynienie z geopolityki dźwigni nowego rosyjskiego mesjanizmu, a nawet neoimperializmu. Geopolityka stawała się w Rosji ideologią powszechną mającą wypełnić ideologiczną lukę po upadłym komunizmie, miała kompensować w rosyjskiej tożsamości dyskomfort spowodowany dezintegracją radzieckiego imperium, wyznaczyć nowe wyzwania i zadania. Zatem z jednej strony myślenie geopolityczne aspirowało do rangi kategorii naukowej, a z drugiej - do statusu dominującego światopoglądu. W artykule zostały opisane metodologiczne racjonaliazacje w ramach rosyjskiej geopolityki oraz źródła, kierunki i koncepcje refleksji geopolitycznej w Rosji. (abstrakt oryginalny)

16

Stany Zjednoczone i Chiny w ujęciu geopolitycznym

80%

Skrzyp J.

Myśl Ekonomiczna i Polityczna

|

2016

|

nr 4 (55)

240-257

Państwa jako temat badań stanowią istotną rolę poznawczą, co wynika z ich znaczenia w stosunkach międzynarodowych. Dotyczy to szczególnie mocarstw światowych, które kształtują środowisko bezpieczeństwa w wymiarze globalnym. Takimi podmiotami są właśnie Stany Zjednoczone i Chiny, które jako mocarstwa globalne kształtują stosunki międzynarodowe w świecie według własnych interesów. Dodać tu należy, że ich cele w realizacji tej polityki mogą być zbieżne lub przeciwstawne. W pracy niniejszej przedstawiono realizację geopolityki przez Stany Zjednoczone, ukierunkowaną na utrzymanie dominującej pozycji w świecie, w tym m. in. sprawowanie kontroli szlaków transportowych w newralgicznych punktach globu ziemskiego. W przypadku Chin sytuacja jest podobna. Dążą one do zapewnienia sobie swobody działania na wszystkich kontynentach świata, by w ten sposób zdobyć przewagę gospodarczą i militarną nad swoim rywalem. Obydwa mocarstwa mają ściśle sprecyzowane koncepcje geopolityczne, geoekonomiczne i geostrategiczne, które realizują. Przykładem działań ekonomicznych może być tworzenie stref wolnocłowych, a działań militarnych - koncepcji strategicznych przyjętych zarówno przez Stany Zjednoczone, jak i Chiny. (abstrakt oryginalny)

17

USA wobec Bliskiego Wschodu : od Baracka Obamy do Donalda Trumpa

80%

Czornik K.

Krakowskie Studia Międzynarodowe

|

2018

|

nr 3 Stosunki międzynarodowe na Bliskim Wschodzie po Arabskiej Wiośnie

173-195

Bliski Wschód zajmuje kluczowe miejsce w polityce zagranicznej USA. Jest to region realizacji amerykańskich interesów, rywalizacji z innymi aktorami areny międzynarodowej, podejmowania działań na rzecz uczynienia z państw arabskich client states, umacniania zależności z państwami regionu a także wykorzystywania przez USA siły militarnej jako środka realizacji polityki zagranicznej (wojny w Zatoce Perskiej, zaangażowanie USA w Libii i Syrii, wojna z ISIS). Istotą bliskowschodniej polityki USA stała się pewnego rodzaju sinusoidalna zmienność w sięganiu po instrumenty charakterystyczne dla polityki softi hard wilsonianism. O ile bowiem politykę prezydenta Baracka Obamy wobec Bliskiego Wschodu cechowało odejście od The New Crusade i War on Terrorism charakterystycznych dla George'a W. Busha, o tyle Donald Trump prezentuje strategię (brak strategii?) bezkompromisowości zgodnie z przyjętym w kampanii wyborczej hasłem Make America Great Again i podejmuje działania na rzecz stworzenia American World Order również na Bliskim Wschodzie. (abstrakt oryginalny)

18

Egipt wobec głównych osi rywalizacji międzynarodowej na Bliskim Wschodzie po Arabskiej Wiośnie

80%

Lipa M.

Krakowskie Studia Międzynarodowe

|

2018

|

nr 3 Stosunki międzynarodowe na Bliskim Wschodzie po Arabskiej Wiośnie

51-66

Celem artykułu jest analiza polityki zagranicznej Egiptu wobec głównych osi rywalizacji na Bliskim Wschodzie po Arabskiej Wiośnie. Jedna z nich ma charakter rywalizacji globalnej, a druga regionalnej. W przypadku rywalizacji pierwszego typu należy zwrócić uwagę na Stany Zjednoczone, dążące do zachowania statusu światowego supermocarstwa, jak również na Federację Rosyjską, która dąży do tego, aby ze statusu mocarstwa regionalnego przekształcić się w mocarstwo globalne. Druga to rywalizacja saudyjsko-irańska o hegemonię w regionie Bliskiego Wschodu. W tym kontekście egipskie władze dążą do dywersyfikacji relacji sojuszniczych, co wynika z silnego poczucia podmiotowości egipskiego państwa. (abstrakt oryginalny)

19

The Treaty of Good Neighbourship and Friendly Cooperation of 17 June 1991 between the Republic of Poland and the Federal Republic of Germany: Origin, Aims and Implementation. Successes, Failures and Prospects in the Context of the Migration Crisis in Europe

80%

Fiszer J. M., Fiszer M. M.

Myśl Ekonomiczna i Polityczna

|

2018

|

nr 3 (62)

194-227

Celem artykułu jest przedstawienie genezy polsko-niemieckiego Traktatu o dobrym sąsiedztwie i przyjaznej współpracy z 17 czerwca 1991 r. oraz jego znaczenia dla procesu pojednania i rozwoju wszechstronnej współpracy między Polską a Niemcami w kontekście obecnego kryzysu migracyjnego w Europie. Autor formułuje kilka interesujących tez i próbuje odpowiedzieć na wiele pytań dotyczących stosunków polsko-niemieckich w okresie 1989-2018 oraz ich uwarunkowań i perspektyw. W ciągu ostatnich dwóch lat stosunki polsko-niemieckie, zwłaszcza polityczne, uległy znacznemu pogorszeniu. Sytuacja międzynarodowa w Europie stała się również bardziej skomplikowana. Jednym z powodów tej sytuacji jest kryzys imigracyjny spowodowany masowym napływem ludności z krajów Bliskiego Wschodu i Afryki Północnej. Kryzys imigracyjny podzielił Unię Europejską i wpłynął na stosunki między jej państwami członkowskimi, w tym stosunki polsko-niemieckie.(abstrakt oryginalny)

20

Kształtowanie się statusu prawnego Morza Kaspijskiego

80%

Łyszczak P.

Prace Naukowe Uniwersytetu Ekonomicznego we Wrocławiu. Ekonomia i Międzynarodowe Stosunki Gospodarcze

|

2008

|

18

|

nr 12

147-157

Celem tego artykułu jest omówienie podstaw prawnych regulujących kwestię statusu Morza Kaspijskiego, a ponadto prezentacja procesu kształtowania się wspólnego stanowiska w tej kwestii oraz problemów powstałych w toku tego procesu. (fragment artykułu)