Mogłoby się wydawać, iż transfer pracowników w trybie i na zasadach przewidzianych w art. 23 k.p. nie powinien stwarzać już żadnych problemów. Instytucja ta została wnikliwie omówiona w literaturze przedmiotu. Sad Najwyższy ferował też wiele orzeczeń wyjaśniających treść normatywną zawartą w powołanym przepisie i w powiązanym z nim art. 241 k.p. Również sprawy związane z realizacja praw wynikających z układów zbiorowych pracy i innych porozumień zbiorowych były wielokrotnie poruszane w piśmiennictwie i przez judykaturę. Okazuje się jednak, że życie jest znacznie bogatsze niż sucha litera prawa, stale rodzi niespotykane dotychczas sytuacje (stany faktyczne) i - co z tym związane konieczność dokonywania nowych subsumcji prawnych. Jednym z zagadnień, które nie doczekało się odpowiedzi ani w literaturze przedmiotu, ani w orzeczeniach sądowych, jest np. problem obowiązywania lub nieobowiązywania zawieszonego układu zbiorowego pracy, jeśli w czasie owego zawieszenia dokonał się transfer pracowników do innego pracodawcy. Inne kontrowersyjne zagadnienie to moc wiążąca porozumienia w sprawie waloryzacji wynagrodzenia po transferze. Tym i podobnym problemom poświęcony jest prezentowany artykuł. (fragment tekstu)