Ograniczanie wyników
Czasopisma help
Autorzy help
Lata help
Preferencje help
Widoczny [Schowaj] Abstrakt
Liczba wyników

Znaleziono wyników: 126

Liczba wyników na stronie
first rewind previous Strona / 7 next fast forward last
Wyniki wyszukiwania
Wyszukiwano:
w słowach kluczowych:  Postępowanie egzekucyjne
help Sortuj według:

help Ogranicz wyniki do:
first rewind previous Strona / 7 next fast forward last
Realizacja zobowiązań, a właściwie zaległości podatkowych, w drodze postępowania egzekucyjnego powinna być ostatecznością wdrażaną wtedy, gdy inne rozwiązania i tryby nie okazują się do osiągnięcia tego celu wystarczające. Artykuł 7 § 2 ustawy z 17.06.1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji1 - dalej u.p.e.a. - wskazuje jednoznacznie, że prowadząc egzekucję, organ stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a mając do dyspozycji kilka takich środków, powinien stosować te najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Z kolei art. 7 § 3 u.p.e.a., będący odzwierciedleniem zasady celowości, stanowi wręcz, że stosowanie środka egzekucyjnego jest niedopuszczalne, gdy egzekwowany obowiązek o charakterze pieniężnym lub niepieniężnym został wykonany albo stał się bezprzedmiotowy. Z wybiórczego wskazania ogólnych zasad widzimy, że egzekucja administracyjna jako procedura charakteryzująca się możliwością stosowania środków przymusu ze strony państwa powinna być traktowana jako ostateczność, a zobowiązany powinien być skłaniany do dobrowolnego wykonania swoich obowiązków. Nie wolno przy tym zapominać, że oczywiście nadrzędnym celem postępowania egzekucyjnego jest doprowadzenie do zaspokojenia należności wierzyciela.(fragment tekstu)
Przedmiotem artykułu jest analiza zmian w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, dokonanych ustawą nowelizującą z 11.09.2019 r., w zakresie jednego z najważniejszych środków prawnych - zarzutu. Celem artykułu jest natomiast weryfikacja nowelizacji pod kątem intencji projektodawcy, który chciał zwiększyć efektywność postępowania egzekucyjnego w zakresie rozpatrywania zarzutów, zabezpieczyć zobowiązanego oraz ułatwić pracę organowi egzekucyjnemu i wierzycielowi. Głównym tego przejawem ma być fakt, że ciężar rozpatrywania zarzutów od 30.07.2020 r., czyli od dnia wejścia w życie ustawy nowelizującej, spoczywa na wierzycielu. Autorki w swoim artykule badają, czy nowelizacja rzeczywiście wpłynęła pozytywnie na usprawnienie procedury wnoszenia zarzutu.(abstrakt oryginalny)
Wszczęcie egzekucji administracyjnej jest dopuszczalne wówczas, gdy istnieje pewność, że stwierdzony tytułem wykonawczym obowiązek powinien być wykonany na rzecz oznaczonego wierzyciela i gdy nie występują przeszkody do prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Jeżeli obowiązek, którego dotyczy tytuł wykonawczy, nie podlega egzekucji administracyjnej lub tytuł wykonawczy nie spełnia wymogów określonych w art. 27 § 1 i 2, organ egzekucyjny nie przystępuje do egzekucji. Na postanowienie organu egzekucyjnego o nieprzystąpieniu do egzekucji wierzycielowi, niebędącemu jednocześnie organem egzekucyjnym, przysługuje zażalenie. Oprócz badania samego tytułu wykonawczego organ egzekucyjny ma obowiązek zbadać z urzędu swoją właściwość. Kontrola ta powinna zostać przeprowadzona przed wszczęciem egzekucji. W sytuacji kiedy organ egzekucyjny stwierdzi swoją niewłaściwość to zobowiązany jest, zgodnie z art. 65 § 1 k.p.a., przekazać wniosek wierzyciela wraz z tytułem wykonawczym właściwemu, organowi. Tym samym winien powstrzymać się od dokonywania czynności w postępowaniu egzekucyjnym. Jednakże nie uprawnia go to do nieprzekazania tytułu wykonawczego do właściwego organu egzekucyjnego. (abstrakt oryginalny)
Celem artykułu jest analiza aktualnego stanu prawnego trybu przejścia uprawnień wierzyciela po powstaniu tytułu egzekucyjnego, który jest uzależniony od tego, czy przejście uprawnień nastąpiło przed wszczęciem egzekucji, czy po jej wszczęciu. Jeśli przejście uprawnień nastąpiło przed wszczęciem egzekucji, wówczas wykazanie tego przejścia następuje w trybie nadania nowej klauzuli wykonalności tytułowi egzekucyjnemu w oparciu o art. 788 § 1 k.p.c. na rzecz nabywcy wierzytelności. Jeśli przejście uprawnień nastąpiło zaś po wszczęciu postępowania egzekucyjnego, nie ma wówczas potrzeby nadawania nowej klauzuli wykonalności na nabywcę, a stwierdzenie uprawnień wierzyciela nabywającego wierzytelność do dalszego prowadzenia egzekucji dokonuje się w trybie art. 804 (1) i 804 (2) k.p.c., czyli bez konieczności nadawania klauzuli, o ile przejście będzie wykazane dokumentem urzędowym lub dokumentem prywatnym z podpisem urzędowo poświadczonym oraz za zgodą dotychczasowego wierzyciela. Wyjątkowo może powstać konieczność nadania takiej klauzuli, gdy organ egzekucyjny odmówi nabywcy wszczęcia egzekucji, bądź umorzy dotychczasową egzekucję. Problem badawczy, polegający na postawieniu hipotezy, że wskazane regulacje art. 804 (1) i 804 (2) k.p.c. nie chronią dłużnika i uniemożliwiają mu skorzystanie ze środków ochrony prawnej, celem wykazania nieskuteczności przejścia na inną osobę uprawnień wierzyciela, został zanalizowany przy zastosowaniu metody formalno-dogmatycznej oraz prawno-historycznej(abstrakt oryginalny)
W artykule omówiono problematykę związaną z wdrożeniem do administracyjnej procedury egzekucyjnej zasady współpracy dłużnika zajętej wierzytelności, organu egzekucyjnego i wierzyciela oraz wpływu tej zasady na skuteczność prowadzonej egzekucji. Dominującym przedmiotem tej współpracy jest sprawna i szybka wymiana informacji między wyżej wskazanymi podmiotami, oparta na nieodpłatności. O ile jednak za brak współpracy ze strony organu egzekucyjnego i wierzyciela ustawodawca nie przewidział bezpośrednich sankcji prawnych, o tyle za brak współpracy ze strony dłużnika zajętej wierzytelności sankcje te są liczne i dolegliwe. Zapomina się przy tym o relacji dłużnika zajętej wierzytelności ze zobowiązanym, która oparta jest na dobrowolnej i często wieloletniej współpracy, z której oba te podmioty czerpią korzyści, co czyni tę relację z pragmatycznego punktu widzenia silniejszą od stosunku administracyjnego, jaki łączy organ egzekucyjny z dłużnikiem zajętej wierzytelności. Lojalność tego ostatniego wobec organu egzekucyjnego oraz wierzyciela ustawodawca próbuje wymusić odstraszającymi sankcjami, tak aby ten przekazywał wyłącznie informacje prawdziwe, przydatne i aktualne. Zapomina się przy tym o narzędziach administracji behawioralnej, które opierając współpracę na zbudowanym zaufaniu, wzajemnej życzliwości i uprzejmości, mogłyby za pomocą nie tylko motywacji negatywnej, lecz także motywacji pozytywnej zapewnić skuteczność egzekucji administracyjnej.
W artykule przedstawiono formę zabezpieczenie w trybie uproszczonej egzekucji z nieruchomości jaką jest dozór. Różnice jakie ustawodawca wprowadził nowelą z 2004 roku mają służyć szybszemu zaspokajaniu wierzytelności. Artykuł poświęcony jest istotnej zmianie, czyli odejściu przez ustawodawcę od zarządu nieruchomością i zastosowanie w trybie uproszczonym dozoru stosowanego przy egzekucji z ruchomości. (abstrakt oryginalny)
7
80%
Przedmiotem niniejszego opracowania jest analiza wybranych zagadnień dotyczących zarządu nieruchomością zajętą w toku postępowania egzekucyjnego. Szczególną uwagę poświęcono tutaj zagadnieniu zbycia nieruchomości w trakcie postępowania egzekucyjnego i jego skutkom w zakresie sprawowania zarządu. Autorka zwróciła uwagę na pewne wątpliwości interpretacyjne dotyczące niektórych przepisów regulujących tą materię. Wskazała także na problemy, jakie mogą zaistnieć w sytuacji, gdy po zbyciu nieruchomości w toku egzekucji, jej nabywca stanie się dłużnikiem, przeciwko któremu prowadzone jest postępowanie egzekucyjne w stosunku do tej nieruchomości. Ze względu na fakt, że przepisy dotyczące zarządu zajętą nieruchomością nie precyzują jednoznacznie, kto w takiej sytuacji powinien sprawować zarząd nieruchomością, autorka podjęła próbę analizy tego zagadnienia i wskazała jej zdaniem najbardziej racjonalny sposób interpretacji tych przepisów, zaznaczając jednak konieczność ich doprecyzowania przez ustawodawcę. (abstrakt oryginalny)
Przedmiotem artykułu jest ocena konstrukcji skargi na czynności egzekucyjne w kształcie nadanym jej ustawą z 11.09.2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw - dalej nowelizacja z 11.09.2019 r. - w związku z deklarowanym przez twórców zmian celem w postaci uproszczenia postępowania egzekucyjnego w interesie wszystkich uczestników postępowania egzekucyjnego. Przedstawiona analiza dowodzi, że dokonana zmiana nie tylko nie upraszcza, lecz wręcz komplikuje i tak już złożony system środków zaskarżenia w postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Powstaje zatem pytanie o granice formalizmu postępowania egzekucyjnego, które z założenia powinno koncentrować się na dążeniu do zwiększenia efektywności egzekucji, przy zapewnieniu odpowiedniego poziomu ochrony zobowiązanego. Celowi temu nie sprzyja rozbudowa środków zaskarżenia w postępowaniu egzekucyjnym, czego przykładem jest poddana analizie skarga na czynności egzekucyjne. W artykule sformułowano wniosek o potrzebie jej modyfikacji lub zniesienia jako elementu szerszej koncepcji usprawnienia postępowania egzekucyjnego poprzez redukcję środków zaskarżenia w postępowaniu egzekucyjnym w administracji.(abstrakt oryginalny)
Artykuł porusza zagadnienia związane z oddziaływaniem nowelizacji ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji na charakter prawny i funkcjonowanie podstawowego środka zaskarżenia, jaki przysługuje zobowiązanemu. W publikacji omówiono dotychczasowy stan prawny, a także przedstawiono poglądy doktryny i orzecznictwa na wybrane problemy związane z funkcjonowaniem zarzutu. Na tym tle ukazane zostały zmiany w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym dotyczące wspomnianego środka prawnego. Autor podjął próbę odpowiedzi na pytanie, czy zmiany doprowadziły do usunięcia problemów dostrzeżonych w literaturze i praktyce. Jego zdaniem zarzut pozostał administracyjnym środkiem prawnym o nieuniwersalnym charakterze specyficznym dla administracyjnego postępowania egzekucyjnego. Jednocześnie zarzut przestał być środkiem służącym ochronie interesu zobowiązanego wyłącznie na początkowym etapie egzekucji. Znacząco wzrosły czasowe możliwości jego wykorzystania przez zobowiązanego. Podstawami zarzutu są obecnie kwestie o charakterze materialnoprawnym związane z istnieniem i treścią obowiązku będącego przedmiotem postępowania. Zmiany wprowadzone do ustawy zwiększają ciężar odpowiedzialności za przebieg postępowania egzekucyjnego, jaki spoczywa na wierzycielu. W obecnych realiach ustrojowych przy egzekucji obowiązków pieniężnych regułą jest, że dochodzi do modelowego podziału ról, w którym wierzycielem jest organ jednostki samorządu terytorialnego, a organem egzekucyjnym jednostka administracji rządowej - naczelnik urzędu skarbowego. Stąd zmiany dotyczące zarzutów w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym mają przełożenie na pozycję organu jednostki samorządu terytorialnego w ramach tej procedury. Przeprowadzono weryfikację zmian w celu odpowiedzi na pytanie, czy doprowadziły one do zniwelowania dotychczasowych mankamentów związanych z rozpoznawaniem części środków zaskarżenia w egzekucji administracyjnej. Autor dokonał analizy charakteru prawnego zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej po nowelizacji. (abstrakt oryginalny)
Zajęcie udziału w spółce z o.o. nie należy do popularnych sposobów egzekucji. Samo zajęcie nie budzi większych wątpliwości w przeciwieństwie do zakresu tego zajęcia. W niniejszym artykule przedstawiono, czym jest egzekucja z udziału w spółce z o.o., oraz poglądowo wyjaśniono, na czym polega zajęcie udziału i w jaki sposób przebiega. W szczególności wskazano - w związku z treścią art. 9113 k.p.c. - czy komornik powinien zawiadomić spółkę dwukrotnie o zajęciu - jako poddłużnika oraz jako spółkę prawa handlowego. Przedstawiono uprawnienia o charakterze majątkowym wraz z wyjaśnieniem, w jaki sposób zajęcie udziału wspólnika-dłużnika wpływa na te uprawnienia. W szczególności udzielono odpowiedzi na pytanie: czy zajęcie udziału implikuje zajęcie wynagrodzenia za powtarzające się świadczenia wykonywane na rzecz spółki? Czy w celu zajęcia wierzytelności przypadających wspólnikowi w związku z umowami o charakterze cywilnoprawnym (np. umowa zlecenie) zawartymi ze spółką konieczne jest odrębne zajęcie dokonane przez organ egzekucyjny? Ponadto przykładowo określono i omówiono uprawnienia korporacyjne wspólnika.(abstrakt oryginalny)
W artykule ukazano wpływ, jaki wywarła zmiana terminów upływu przedawnienia oraz konieczność badania przez komorników sądowych upływu terminu przedawnienia dochodzonego roszczenia na dopuszczalność wszczęcia postępowania egzekucyjnego dla tytułów wykonawczych wydanych przed wejściem w życie nowelizacji z 2018 roku, w której dokonano zmiany terminów przedawnienia. W celu wskazania aktualnego stanu prawnego w pracy wykorzystano aktualne teksty ustaw, wypowiedzi doktryny oraz orzecznictwa.(abstrakt oryginalny)
Celem prezentowanego opracowania jest omówienie instytucji w egzekucji sądowej - wyjawienia majątku dłużnika w prawie hiszpańskim, włoskim i niemieckim. Charakter prawny tego środka jest tożsamy w kontynentalnych systemach prawnych. Celem wyjawienia majątku jest bowiem uzyskanie wiedzy o mieniu dłużnika, z którego można prowadzić skuteczną egzekucję. Autor opracowania przeanalizował przepisy hiszpańskiego kodeksu postępowania cywilnego (Ley de Enjuiciamiento Civil) - art. 589, 590, włoski kodeks (Codice di Procedura Civile) - art. 492, 492-bis i na koniec kodeks niemiecki (Zivilprozessordnung) - § 802a i nn. Dla kontrastu rozważań, jako sposób odnalezienia majątku dłużnika, autor w zakończeniu opracowania przywołał również przykład z systemu common law, rozwiązanie prawne określone jako Mareva Injunction (Freezing Injunction).(abstrakt oryginalny)
13
Content available remote Stosowanie przymusu bezpośredniego w postępowaniu egzekucyjnym w administracji
61%
Przymus bezpośredni jest jednym ze środków egzekucyjnych dotyczących egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym, stosowanych przez organ egzekucyjny w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym. Niewątpliwe jest to środek najbardziej uciążliwy dla zobowiązanego, bowiem może ingerować w jego nietykalność. Z drugiej strony jest to środek zazwyczaj prowadzący bezpośrednio do wykonania obowiązku przez zobowiązanego, a tym samym skuteczny. Celem artykułu jest zbadanie charakteru prawnego, wskazanie przesłanek oraz trybu stosowania tego środka egzekucyjnego oraz trudności, jakie może napotkać organ egzekucyjny, dążąc do jego zastosowania.(abstrakt oryginalny)
Przesłankami procesowymi w postępowaniu egzekucyjnym są przesłanki, przy zachowaniu których sąd może prowadzić egzekucję. Przesłanki te określone są w kodeksie postępowania cywilnego tak samo, jak przesłanki postępowania zasadniczego, uregulowanego w części trzeciej kodeksu. W ich skład wchodzą: wniosek o wszczęcie egzekucji, kompetencja, właściwość, zdolność bycia uczestnikiem postępowania, zdolność procesowa, brak przeszkody w postaci sprawy w toku i sprawy, w której zapadło orzeczenie. Oczywiście ta formalna zbieżność nie oznacza, że przesłanki postępowania egzekucyjnego można w pełni utożsamiać z przesłankami postępowania zasadniczego. Ich znaczeniowo inna treść i specyficzny charakter określone są celem postępowania egzekucyjnego, który różni się od celu postępowania zasadniczego, a ponadto wynikają z względnej samodzielności obu postępowań. Celem postępowania egzekucyjnego jest zapewnienie ochrony takim prawom, których istnienie zostało stwierdzone na właściwej drodze, a które nie zostały dobrowolnie zaspokojone. Chodzi zatem o prawa ustalone w orzeczeniu. Dlatego też analizę przesłanek procesowych w postępowaniu egzekucyjnym należy i można przeprowadzać jedynie z punktu widzenia tego celu. Samodzielność tych przesłanek uwidoczni się także w wypadku dotyczącym рrawa ustalonego w orzeczeniu innego sądu niż sąd przeprowadzający egzekucję względnie organu niesądowego. (abstrakt oryginalny)
Problematyka uczestników postępowania egzekucyjnego do dnia dzisiejszego nie doczekała się opracowania. Nie doszło nawet do ustalenia jednolitego pojęcia tych uczestników. Kodeks postępowania cywilnego w licznych przepisach księgi II części II zapewnia wpływ uczestników postępowania na bieg egzekucji i jej wyniki, nie podaje jednak definicji tych uczestników. Wydaje się, że brak wyraźnej definicji jest wynikiem świadomego działania ustawodawcy. Chodzi bowiem o to, by nie tworzyć sztywnych ram zagadnienia, które nie wytrzymałyby próby życia, lecz by pozostawić możność ustalenia, kto w danym wypadku jest uczestnikiem postępowania egzekucyjnego, praktyce. Nie znaczy to jednak, aby problematyka tych uczestników nie miała być rozpatrywana w nauce. (fragment tekstu)
Zagadnienie charakteru prawnego oświadczenia dłużnika o poddaniu się egzekucji nie było dotychczas przedmiotem zadowalającego zainteresowania w literaturze. Pewne wypowiedzi doktryny nawiązują tylko pośrednio do tej kwestii i oparte są z reguły na przyjętych z góry założeniach. Uzasadnia to daleko idącą ostrożność przy formułowaniu na ich podstawie wniosków co do charakteru prawnego oświadczenia dłużnika o poddaniu się egzekucji. Na tle tego oświadczenia rysują się dwa zasadnicze problemy, których rozwiązanie przesądza kierunek dalszych dociekań. Problem pierwszy dotyczy warunków skuteczności oświadczenia dłużnika o poddaniu się egzekucji. Chodzi mianowicie o ustalenie czy poddanie się egzekucji jest jednostronnym oświadczeniem woli dłużnika, z którego płyną przewidziane przez ustawę procesową skutki prawne, czy też jest to oświadczenie wymagające dla jego skuteczności zgody wierzyciela, istotę problemu drugiego można sprowadzić do pytania, czy oświadczenie dłużnika o poddaniu się egzekucji jest czynnością prawu materialnego, czy też czynnością procesową. (fragment tekstu)
Wedle ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach obowiązek zamknięcia składowiska odpadów spoczywa na zarządzającym takim składowiskiem, który ponosi związane z tym koszty. Szczegóły określa decyzja o zamknięciu składowiska. Jeżeli zarządzający składowiskiem nie złoży wniosku w tej sprawie, w niektórych sytuacjach decyzję o zamknięciu należy podjąć z urzędu. Jeżeli egzekucja określonych nią obowiązków okazała się bezskuteczna, obowiązki te wykonuje wójt.(abstrakt oryginalny)
Autor przedstawił krytyczne uwagi do polemiki Piotra Szkudlarka z glosowaną przez autora uchwałą Sądu Najwyższego.
Przedstawiono aprobującą glossę do orzeczenia Sądu Najwyższego stwierdzającego, iż droga sądowa nie przysługuje w sprawie o zasądzenie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, ustalonej w decyzji administracyjnej wydanej na podstawie art. 36 ust. 3 i 9 ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity: DzU z 1999 r. nr 15, poz. 139 z późn. zm.).
20
Content available remote Ochrona prawna jednostki w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym
61%
oszukując obszaru badań, który mógłby być szczególnie interesujący w kontekście tematyki, jaką jest "jednostka jako podmiot prawnej ochrony", a jednocześnie wpisywał się w zainteresowania naukowe autora, konieczne było zadanie pytania, w jakich sytuacjach prawnych relacje podmiotowe zdają się najbardziej skomplikowane z uwagi na krzyżujące się interesy nie tylko prawne, ale również faktyczne. Bez wątpienia do takich obszarów należy zakwalifikować obszar stosunków procesowych występujących na ostatnim (definitywnym) etapie realizacji norm prawa administracyjnego, a mianowicie na etapie administracyjnej procedury egzekucyjnej.(fragment tekstu)
first rewind previous Strona / 7 next fast forward last
JavaScript jest wyłączony w Twojej przeglądarce internetowej. Włącz go, a następnie odśwież stronę, aby móc w pełni z niej korzystać.