Ograniczanie wyników
Czasopisma help
Autorzy help
Lata help
Preferencje help
Widoczny [Schowaj] Abstrakt
Liczba wyników

Znaleziono wyników: 275

Liczba wyników na stronie
first rewind previous Strona / 14 next fast forward last
Wyniki wyszukiwania
Wyszukiwano:
w słowach kluczowych:  Polityka klimatyczna
help Sortuj według:

help Ogranicz wyniki do:
first rewind previous Strona / 14 next fast forward last
Stanowisko Chin i Rosji wobec międzynarodowych wyzwań zmian klimatu istotnie się różni. O ile Chiny weszły w stadium transformacji ekologicznej, podejmując wysiłek na rzecz zwiększenia udziału niskoemisyjnych źródeł energii w bilansie energetycznym kraju, o tyle Rosja strzeże interesów gospodarczych opartych na polityce promocji węglowodorów jako towaru eksportowego. Chińska polityka klimatyczna i transformacja w kierunku poszerzenia udziału czystej energii w krajowej strukturze dostaw energii odgrywa istotną rolę w kreowaniu światowych trendów, a w dłuższej perspektywie może doprowadzić do przewodniej roli Chin w walce ze zmianami klimatu. Rosja deklaruje, że będzie wywiązywała się z paryskiego porozumienia klimatycznego, jednakże postęp w dostosowaniu gospodarki do wymogów redukcji emisji GHG pozostaje ograniczony, a główny nacisk jest położony na potencjał pochłaniania emisji przez rozległe rosyjskie lasy. W Rosji brakuje znaczących kroków na rzecz transformacji gospodarczej i skutecznych działań zmniejszających energochłonność gospodarki. W konsekwencji obydwa kraje inaczej definiują potencjalne korzyści gospodarcze z dążenia do czystszego bilansu energetycznego i nie są związane partnerstwem technologicznym w wymiarze polityk klimatycznych. (abstrakt oryginalny)
Artykuł analizuje filozoficzne, etyczne i pojęciowe aspekty współczesnych dyskursów antropocenu. Antropocen to nowa epoka geologiczna, określona przez intensywne interwencje człowieka w systemy planetarne, które powodują nieodwracalne straty, destabilizację klimatu, masowe wymieranie i przekraczanie granic planetarnych. W tekście pada pytanie, jak powinniśmy rozmawiać o problemie rozwoju społecznego w antropocenie? Czy możliwa jest korekta klimatyczna nauk humanistycznych, dotycząca wewnętrznych problemów letargu polityki środowiskowej i impasu klimatycznego w XXI wieku? Jak sobie poradzić z jednoczesną problematyzacją kategorii przyrody i silną krytyką wcześniejszej arogancji zawartej w antropocentryzmie?(abstrakt oryginalny)
3
Content available remote Handel emisjami do powietrza jako instrument polityki klimatycznej
100%
Jednym z najpoważniejszych wyzwań ekologicznych przełomu XX i XXI w. jest przeciwdziałanie globalnej zmianie klimatu, spowodowane tzw. efektem cieplarnianym. Zagrożenie efektem cieplarnianym dostrzegł po raz pierwszy szwedzki chemik Savante Arhenius w 1908 r. Jednak u progu XX w. jego odkrycie nie zyskało szerszego rozgłosu. Prawdziwy alarm podniósł się dopiero w drugiej połowie XX w., kiedy to statek kosmiczny Mariner 2 znalazł się na Wenus. Odkryto wówczas, że planetę tę okrywa bardzo gęsta atmosfera, w której stężenie dwutlenku węgla jest 100 razy większe niż na Ziemi, i że rzeczywiście zaistniał tam efekt cieplarniany - temperatura powierzchni Wenus wynosi 480°C. Wielu naukowców oskarżyło o tę sytuację nadmiar znajdującego się w atmosferze Wenus dwutlenku węgla i ogłosiło, że efekt cieplarniany niedługo powtórzy się na Ziemi, co skłoniło polityków do przeciwdziałania takiemu rozwojowi wydarzeń. (fragment tekstu)
This paper explores the climate change performance of the Baltic States-Estonia, Latvia, and Lithuania-through the lens of global climate indices, with particular emphasis on the Climate Change Performance Index (CCPI). As EU member states, the Baltic countries are subject to increasingly ambitious climate and energy policies driven by the European Green Deal and the Fit for 55 package. Based on analysis of climate performance indicators and other composite indexes, this study assesses the methodological approaches to climate change performance measurement and applies these tools to evaluate the Baltic States. Comparative analysis with indices such as the CCPI, the Environmental Performance Index (EPI), the Transition Performance Index (TPI), Climate Risk Index (CRI), and the European Extreme Events Climate Index (E3CI) offers a multidimensional view of both climate change mitigation policy effectiveness and climate vulnerability. The findings highlight the region's relatively favorable climate policy performance, driven by proactive renewable energy and GHG emissions reduction strategies, while underscoring the need for ongoing adaptation measures. (original abstract)
Zmiana klimatu jest jednym z najbardziej palących wyzwań naszych czasów. W związku z tym podejmowany jest szereg działań mających na celu złagodzenie tego negatywnego zjawiska. Redukcja emisji gazów cieplarnianych, poprawa efektywności energetycznej oraz wzrost udziału energii ze źródeł odnawialnych stanowią także priorytet polityki Unii Europejskiej. W tym kontekście celem artykułu jest zbadanie czynników wpływających na zmiany emisji CO2 w czterech państwach członkowskich UE tworzących Grupę Wyszehradzką, w latach 1993-2016. Analiza przeprowadzona z wykorzystaniem metody dekompozycji LMDI (Logarithmic Mean Divisia Index) oraz tożsamości Kaya pozwala zidentyfikować czynniki, które w największym stopniu przyczyniają się do zmian emisji CO2. Umożliwia ona także omówienie uzyskanych wyników w powiązaniu z polityką klimatyczną Unii Europejskiej. Zgodnie z wynikami analizy dekompozycyjnej energochłonność oraz wzrost gospodarczy wyrażony PKB per capita były głównymi czynnikami przyczyniającymi się do zmian emisji CO2 we wszystkich rozważanych krajach. Spadek emisji wynikał głównie z poprawy efektywności energetycznej i w mniejszym stopniu ze zmian koszyka energetycznego w stronę odnawialnych źródeł energii. (abstrakt oryginalny)
Cel: Artykuł analizuje, w jaki sposób finansowanie publiczne oraz zdolności instytucjonalne kształtują rozwój strategicznych, czystych łańcuchów wartości energii w Unii Europejskiej. Bada, czy obecna architektura polityki UE, skoncentrowana na mobilizacji finansowania, instrumentach rynkowych oraz mechanizmach de-riskingu, jest w stanie wspierać zdolności przemysłowe niezbędne do osiągnięcia celów neutralności klimatycznej. Metodyka: Badanie wykorzystuje jakościowe podejście z zakresu instytucjonalnej ekonomii politycznej. Łączy analizę literatury, unijnego ustawodawstwa, dokumentów programowych oraz raportów instytucjonalnych, koncentrując się na zarządzaniu inwestycjami, produkcją oraz ryzykiem w sektorach kluczowych dla transformacji. Wyniki: Pomimo dostępności instrumentów finansowych i licznych regulacji, ich skuteczność jest ograniczana przez niedostateczne zdolności instytucjonalne sektora publicznego. Faworyzowane są projekty zgodne z największymi zwrotami dla prywatnych jednostek, a zdobywanie nowych umiejętności oraz kontrola technologiczna koncentrują się w regionach dysponujących już rozwiniętymi mechanizmami. W rezultacie rozwój strategicznych regionów pozostaje nierównomierny. Implikacje i rekomendacje: Realizacja celów neutralności klimatycznej wymaga odejścia od modelu polityki skoncentrowanej wyłącznie na finansowaniu na rzecz świadomego budowania zdolności instytucjonalnych. Obejmuje to wzmocnienie publicznych funkcji wyznaczania kierunków rozwoju, długoterminowej absorpcji ryzyka, strategicznej koordynacji oraz warunkowego wsparcia rozwoju przemysłowego, wykraczającego poza wąsko rozumianą korektę niedoskonałości rynku. Oryginalność/wartość: Artykuł wnosi wkład do literatury dotyczącej transformacji klimatycznych i polityki przemysłowej poprzez rozróżnienie pomiędzy finansowaniem publicznym a publiczną zdolnością przesyłową. Dowodzi, że powodzenie zrównoważonej transformacji UE zależy nie tylko od skali zmobilizowanych inwestycji, lecz także od instytucjonalnej zdolności do koordynacji, zarządzania oraz trwałego zakotwiczenia strategicznych łańcuchów wartości w Europie.(abstrakt oryginalny)
Zmiany klimatyczne zachodzące na świecie coraz dobitniej pokazują potrzebę zdecydowanych działań na rzecz jego ochrony. Z problemu ekologicznego stały się one nie tylko problemem gospodarczym, ale także problemem politycznym. Obecna i przyszła polityka klimatyczna UE ma i będzie mieć coraz bardziej istotne znaczenie dla przedsiębiorstw przemysłowych, które emitują gazy.
Konieczność obniżania emisji ditlenku węgla z sektora energetycznego - zgodnie z polityką klimatyczną UE - wymagać będzie w najbliższych latach wskazania metod jego utylizacji lub zagospodarowania. O ile metody wydzielania ditlenku węgla wydają się znane i opanowane (wymagają jednak dostosowania skali przerobu takich instalacji), to metody jego dalszego zagospodarowania otwierają ścieżkę poszukiwań dla wielu ośrodków badawczych. W przypadku krajowych uwarunkowań geologicznych i zagospodarowania terenu, składowanie wydzielonego ditlenku węgla może być problematyczne. Wynika stąd potrzeba zaproponowania konkretnych rozwiązań jego przemysłowego zastosowania. W artykule dokonano przeglądu możliwych zastosowań ditlenku węgla (przemysł chemiczny, spożywczy). Dokonano charakterystyki katalizatora zol-żel, stosowanego w badaniach reformingu metanu ditlenkiem węgla. Prezentacja wyników badań suchego reformingu gazu ziemnego ditlenkiem węgla obejmuje wyniki uzyskane dla dwóch katalizatorów niklowych: przemysłowego (INS Puławy - katalizator G-0117-7H) i otrzymanego metodą zol-żel. Określono współczynniki konwersji, uzyskane w procesie suchego reformingu w reaktorze przepływowym dla różnych stosunków substratów na wejściu CO2/CH4. Omówiono podstawowe problemy procesowe, związane z zastosowaniem ditlenku węgla w procesie reformingu metanu - tworzenie depozytów węglowych. (abstrakt oryginalny)
W niniejszym artkule została przedstawiona zarówno ekonomiczna podstawa pojęcia energochłonność, jak i najważniejsze uregulowania zagraniczne i krajowe odnoszące się do tej problematyki. Autorzy omówili zagadnienie energochłonności z punktu widzenia jego ekonomicznych uwarunkowań (zatem zakresu odziaływania na gospodarkę), jak prawnych aspektów ujęcia tego zagadnienia w układzie komparatystycznym. W Unii Europejskiej kwestie dotyczące energochłonności przedsiębiorstw zostały unormowane przede wszystkim w dyrektywach odnoszących się do podatków oraz ochrony klimatu. Rozwiązania te zmierzają do zminimalizowania negatywnych skutków unijnej polityki klimatycznej dla gospodarki. Istotną część niniejszej pracy stanowi także polskie ujęcie zagadnienia przedsiębiorstw energochłonnych (przemysłowych) w kontekście definicyjnym oraz podstawowych praw i obowiązków. Przegląd krajowych przepisów prawa pozwala na uzyskanie w miarę pełnego obrazu tego w jakim kierunku zmierza ochrona polskich przedsiębiorstw przed zjawiskiem określanym jako carbon leakage. Szczególne miejsce mają pośród tych przepisów normy ustawy Prawo energetyczne, w których ustawodawca zawarł rozwiązania, które mogą okazać się jednak kontrowersyjne z punktu widzenia form dozwolonej pomocy publicznej.(abstrakt oryginalny)
Dekarbonizacja jest podstawowym celem unijnej polityki klimatycznej. UE zobowiązała się osiągnąć neutralność klimatyczną do 2050 r., a do 2030 r. obniżyć emisję gazów cieplarnianych o 55%. Celem artykułu jest ocena jak Polska realizuje te cele oraz jakie są wyzwania na drodze do ich osiągnięcia. Teza: Z uwagi na bardzo wysoką zależność od węgla, który jest największym źródłem szkodliwych dla klimatu i ludzi emisji gazów cieplarnianych w Polsce, sektor energetyki wymaga głębokiej restrukturyzacji. W sytuacji braku energii atomowej w najbliższych latach narzędziem redukcji tych emisji jest wzrost roli OZE, a także oszczędzanie zużycia energii i ograniczenie intensywności energetycznej. Wnioski: Transformacja energetyczna jest nieunikniona. Jej główne wyzwania to bardzo wysokie koszty i brak długofalowej koncepcji wdrożenia, rozwiązania prawne utrudniające jej realizację. Poważne perturbacje na rynku energii w 2022 r. wymuszają przejściowe spowolnienie odchodzenia od węgla, ale nie powinny być usprawiedliwieniem zahamowania transformacji. W opracowaniu zastosowano opisową metodę badawczą oraz analizę danych statystycznych.(abstrakt oryginalny)
W artykule analizujemy rodzaje działań dotyczących zmian klimatu, jakie podejmują gminy polskie, a także determinanty podejmowanych polityk. Posługujemy się przy tym rozróżnieniem na działania łagodzące zmiany klimatu i adaptacyjne. Materiał empiryczny pochodzi z ankiety przeprowadzonej wśród wszystkich gmin polskich w 2014 r. (zwrot 51%). Badanie wykazało znaczną zbieżność sytuacji w polskich gminach z tą opisywaną w literaturze zagranicznej. Gminy polskie najczęściej deklarują działania łagodzące zmiany klimatu, co przypisujemy ogólnopolskiemu i unijnemu wsparciu. Wytyczne dotyczące realizacji na poziomie lokalnym gospodarki niskoemisyjnej w połączeniu ze źródłami dofinansowania inwestycji z tego zakresu zaowocowały wyraźnym skupieniem samorządów na ochronie powietrza. Wśród zmiennych wyjaśniających przyczyny zróżnicowania działań wobec zmian klimatu najważniejsza okazała się wielkość samorządu, wiążąca się z jego zasobami (np. kompetencjami pracowników administracyjnych). W przypadku działań adaptacyjnych ważne jest także postrzegane zagrożenie ekstremalnymi zjawiskami pogodowymi związanymi ze środowiskiem wodnym. Pozostałe zmienne (w tym zamożność samorządu) mają charakter wtórny wobec wielkości. Z kolei deklarowanie chęci wydawania większych pieniędzy na łagodzenie niż na adaptację wiąże się wyraźnie z wiarą we wpływ człowieka na zmiany klimatu oraz przekonaniem, że samorząd powinien prowadzić politykę klimatyczną. (abstrakt oryginalny)
Przedstawiony tekst koncentruje się na identyfikacji przedmiotów sporów politycznych na poziomie globalnym, Unii Europejskiej oraz Polski, które dotyczą przeciwdziałania zmianom klimatu. Tłem do analizy jest syntetyczna prezentacja stanu wiedzy odnoszącej się do zmian klimatu, a także pokazanie przykładów różnych ocen tego zagadnienia, jakie docierają do społeczeństwa w debacie publicznej. Wykonana analiza pokazuje, że argumenty w sporze politycznym odzwierciedlają status ekonomiczny państw, ich miks energetyczny oraz zaawansowanie technologiczne. W debacie krajowej przeważa kwestia tempa transformacji energetycznej i rozłożenia jej kosztów między różne grupy społeczne. W konkluzji wskazuje się na argumenty społeczne, gospodarcze i polityczne, które skłaniają do ukierunkowania polityki rozwoju na energooszczędną i niskoemisyjną.(abstrakt oryginalny)
Energy and climate issues are an essential part of the sustainable development process of the EU countries. They are also one of the primary objectives of international policy, as evidenced by their inclusion in Agenda 2030, adopted by the UN in 2015 among the Sustainable Development Goals. The implementation of these goals is also taking place in the EU countries. Although climate protection and energy transition activities have been undertaken in the EU for years, individual countries significantly vary in this regard. The aim of the research, the results of which are presented in this paper, was to analyze similarities between the EU countries in terms of sustainable energy and climate development. The analysis was conducted for all EU countries, based on 14 indicators characterizing energy and climate sustainability, in energy, climate, social and economic dimensions. Kohonen's artificial neural networks were used for analysis. The research was conducted for data from the period between 2009-2018. The results showed that in the studied period (10 years), significant differences were found between the EU countries. A high level of energy and climate development was reported for Sweden, Denmark, Austria and France, among other states, and a low level for e.g., the Czech Republic, Poland and Bulgaria. (original abstract)
14
Content available remote Assessment of Progress Towards 20-20-20 Targets : Evidence from Baltic States
75%
The 2020 climate and energy package adopted in 2009 sets three key targets for EU Member States: 20% cut in greenhouse gas emissions (from 1990 levels); to ensure 20% of renewables in final energy consumption and to achieve 20% improvement in energy efficiency from 2005 levels. The paper analyses the progress of selected countries in achieving climate and energy targets by 2020. Baltic States, namely Lithuania, Latvia, and Estonia were selected for comparative assessment of their achievements in GHG emission reduction, energy efficiency improvement and use of renewable energy sources. Indicator's framework was constructed to capture the most important drivers of GHG emission reduction from fuel combustion. These indicators allow to compare countries in their achievements by assessing their main energy and climate change policies. The analysis and comparison of the trends of the main indicators allows to define the best performing country and the reason of this. Policy implications were developed for Baltic States to pursue further progress in achieving energy and climate targets for 2030 and 2050. (original abstract)
Przedmiotem badań są efekty realizacji strategii rozwoju zrównoważonego Unii Europejskiej. Na podstawie analizy wskaźników rozwoju zrównoważonego dokonano oceny postępu w osiąganiu celów tej strategii w poszczególnych państwach członkowskich. Z przeprowadzonych badań wynika, że efekty te są bardzo zróżnicowane w zależności od wymiarów rozwoju zrównoważonego i odpowiadającym im obszarom tematycznym, jak i państw członkowskich. Badania wskazują również na istnienie w Unii ścisłej współzależności między poziomem rozwoju gospodarczego a efektami wdrażania założeń koncepcji rozwoju zrównoważonego, zwłaszcza od odniesieniu do rozwoju społecznego. (abstrakt oryginalny)
Brytyjska ustawa Climate Change Act stworzyła pierwszy na świecie długoterminowy system instytucjonalno-prawny mający umożliwić redukcję krajowych emisji gazów cieplarnianych. Po jej nowelizacji z 2019 r. Wielka Brytania stała się także pierwszym krajem grupy G7 i G20, który zobowiązał się do osiągnięcia neutralności klimatycznej. Ustawa, określana jako jeden z najbardziej zaawansowanych aktów prawnych w obszarze polityki klimatycznej, do dzisiaj stanowi punkt odniesienia i inspirację dla wielu krajów na świecie. Ustanowiony nią model zmaga się jednak z problemem wiarygodności zobowiązań, zaś problemy strukturalne wynikające m.in. ze wspomnianej nowelizacji oraz wyjścia Wielkiej Brytanii z Unii Europejskiej, mogą w przyszłości dodatkowo osłabić jego wiarygodność oraz negatywnie wpłynąć nie tylko na brytyjską, ale również światową politykę klimatyczną. Artykuł ma na celu przedstawienie głównych założeń brytyjskiego modelu polityki klimatycznej oraz zasygnalizowanie przyszłych wyzwań dla jego wiarygodności na tle dotychczasowych doświadczeń implementacji ustawy oraz najnowszych celów redukcji emisji ogłoszonych w końcu 2020 r. oraz pierwszej połowie 2021 r.(abstrakt oryginalny)
Purpose: The study's purpose was to examine the management of agri-food enterprises' resource-saving development to minimize potential imperfections in managing material and human resources and improve data quality. Materials and methods: A combined analysis was used to display the potential relationships between the agri-food sector achievements and basic indicators of natural resources' sustainability and resilience to risks. The analysis covered Ukraine, Romania, and Poland. The analysis allowed for developing a general management scheme, including a management transformation comparative description in the economic growth context. Results: The study revealed that Ukraine is clearly not on the path to progress in manufacturing enterprises and agriculture, as most of its indicators do not meet global nutrition goals. At the same time, Ukraine remains an export-oriented country. Its agri-food enterprises' activities focus on external markets, corresponding to the priorities of the country's agricultural policy and sustainable development goals of the United Nations organization. Conclusion: The obtained results provide knowledge about and understanding of processes that occur in the agri-food enterprises' organizational structure in countries with different development levels. The awareness of these processes is crucial for effective enterprise management in the resource conservation context. (original abstract)
W artykule przedstawiono zarys funkcjonowania oraz ewolucję unijnego systemu handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych (EU ETS - European Union Emissions Trading System). Od 2005 r. jest on podstawowym instrumentem polityki energetyczno-klimatycznej Unii Europejskiej. Zaprezentowano wniosek ustawodawczy Komisji Europejskiej z 15 lipca 2015 r. w sprawie zmiany dyrektywy o systemie handlu uprawnieniami do emisji oraz proces jego legislacji. Zgodnie z wnioskiem wytyczne Rady Europejskiej co do roli EU ETS w osiąganiu założeń dotyczących ograniczania emisji gazów cieplarnianych do 2030 r. miałyby stać się wiążące. Proponowane zmiany miałyby także sprzyjać innowacjom i wykorzystaniu technologii niskoemisyjnych, dzięki czemu powstałyby nowe możliwości w zakresie zatrudnienia i wzrostu gospodarczego. Jednocześnie utrzymane miałyby zostać niezbędne środki chroniące konkurencyjność przemysłu w Europie. Omówiono istotne poprawki wprowadzone do wniosku przez komisje Parlamentu Europejskiego: Komisję Przemysłu, Badań Naukowych i Energii (ITRE - Committee on Industry, Research and Energy) oraz Komisję Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności (ENVI - Committee on the Environment, Public Health and Food Safety) oraz polskie priorytety negocjacyjne. Polska stoi na stanowisku, że należy powrócić do ustaleń podjętych przez Radę Europejską 23 i 24 października 2014 r. Zapisy konkluzji dają wyraźne pole do działania pań- stwom - beneficjentom i to bezwzględnie musi zostać zachowane. Nie można w jakikolwiek sposób podważać ich kompetencji w zakresie wyboru wykorzystywanej struktury paliwowej, stawiając niektóre technologie w gorszej pozycji poprzez manipulacje kryteriami wyboru. Poddano analizie potencjalny wpływ zmian w dyrektywie o EU ETS na sytuację gospodarczą i społeczną Polski po 2020 roku. Sytuację państwa polskiego ukazano na tle całej Wspólnoty. Podkreślono, że coraz częściej polityka klimatyczno-energetyczna Unii Europejskiej postrzegana jest w kategoriach szans, a nie zagrożeń.(abstrakt oryginalny)
Artykuł przedstawia obecny stan wyzwań jakie stoją przed Unią Europejską w zakresie polityki klimatyczno - energetycznej w celu zrównoważonego rozwoju. W ramach triady celów ukazano realizację zapewnienia bezpieczeństwa dostaw i konkurencyjności państw unijnych z zachowaniem braku negatywnych zmian klimatycznych. Celem artykułu jest ocena współczesnych działań w dziedzinie energetyki i klimatu oraz prognoza możliwych perspektyw rozwoju w zależności od realizacji najbardziej prawdopodobnych inicjatyw międzynarodowych w tej dziedzinie. (abstrakt oryginalny)
20
Content available remote Wkład ekonomii heterodoksyjnej do koncepcji rozwoju zrównoważonego
75%
W opracowaniu wyjaśniono istotę trwałości jako podstawowego warunku zachowania kapitału naturalnego i jej znaczenie dla kategorii rozwoju zrównoważonego. W pracy opisano także, jak trwałość oraz rozwój zrównoważony są postrzegane i definiowane w ważniejszych dyscyplinach nauk ekonomicznych, a w szczególności w kierunkach heterodoksyjnych. W końcowej części podjęto problematykę związaną z promocją rozwoju zrównoważonego opartego na trwałości klimatycznej, ujętego w strategii "Europa 2020" i w pakiecie 2.0. (abstrakt oryginalny)
first rewind previous Strona / 14 next fast forward last
JavaScript jest wyłączony w Twojej przeglądarce internetowej. Włącz go, a następnie odśwież stronę, aby móc w pełni z niej korzystać.