Cel badań i hipotezy/pytanie badawcze: Niniejsze badanie analizuje uzupełniające się role sektora publicznego i prywatnego w promowaniu zrównoważonego rozwoju, koncentrując się na roli partnerstw (SDG 17) we wdrażaniu Agendy 2030 na rzecz Zrównoważonego Rozwoju. Cele obejmują porównanie ram instytucjonalnych kształtujących praktyki zrównoważonego rozwoju, analizę tego, jak różnice w mechanizmach zarządzania wpływają na wyniki zrównoważonego rozwoju oraz ocenę wkładu partnerstw publiczno-prywatnych we wdrażaniu SDG. Badanie zakłada, że pomimo odrębnych logik instytucjonalnych, oba sektory są komplementarne, a nie niekompatybilne, a partnerstwa, wspierane przez silne przywództwo, poprawiają wyniki w zakresie zrównoważonego rozwoju. Metody badawcze: Badanie wykorzystuje narracyjny przegląd literatury oraz koncepcyjną analizę porównawczą, łącząc około 40 źródeł akademickich i instytucjonalnych opublikowanych głównie w latach 2007-2026, wraz z podstawowymi dokumentami polityki międzynarodowej, aby zbadać instytucjonalne, menedżerskie i nadzorcze podejścia do zrównoważonego rozwoju w sektorze publicznym i prywatnym. Główne wyniki: Wyniki pokazują, że skuteczność zarządzania zależy od nadzoru regulacyjnego, zaangażowania interesariuszy i spójności sieci, przy czym sektor publiczny często jest ograniczony przez biurokratyczną fragmentację. Artykuł podsumowuje, że zrównoważony rozwój powinien być rozumiany jako wspólny i współzależny wysiłek, a nie odpowiedzialność pojedynczego sektora. Osiągnięcie SDG zależy od zdolności podmiotów publicznych i prywatnych do współpracy w ramach dobrze zaprojektowanych ram zarządzania, które łączą przywództwo, innowacyjność, prawowitość, efektywność i równość. Wzmacnianie partnerstw, wspieranie przywództwa międzysektorowego oraz promowanie ciągłego uczenia się są zatem niezbędne do zwiększenia wpływu inicjatyw na rzecz zrównoważonego rozwoju. Implikacje dla teorii i praktyki: Analiza pokazuje, że rozbieżna logika instytucjonalna niekoniecznie prowadzi do niezgodności, lecz ujawnia znaczący potencjał komplementarności. Opracowanie podkreśla złożoność otoczenia instytucjonalnego oraz potrzebę spójnych ram, które usuwają bariery sektorowe i wzmacniają zarządzanie.(abstrakt oryginalny)