Ograniczanie wyników
Czasopisma help
Autorzy help
Lata help
Preferencje help
Widoczny [Schowaj] Abstrakt
Liczba wyników

Znaleziono wyników: 2718

Liczba wyników na stronie
first rewind previous Strona / 136 next fast forward last
Wyniki wyszukiwania
Wyszukiwano:
w słowach kluczowych:  Law
help Sortuj według:

help Ogranicz wyniki do:
first rewind previous Strona / 136 next fast forward last
Związek małżeński Ludwiki Marii Gonzaga z Władysławem IV Wazą wyniósł księżniczkę na szczyt hierarchii społecznej. Postanowienia kontraktów małżeńskich z 1645 i z 1649 roku były bardzo korzystne dla Ludwiki Marii. Wysokość posagu wynosiła 2 100 000 liwrów. Z tej kwoty król Polski otrzymywał 600 000 liwrów. Pozostała suma była do dyspozycji królowej. Ludwika Maria miała otrzymać od Rzeczypospolitej oprawę posagu. Zachowywała ona również prawo do własnego majątku we Francji i w Rzeczypospolitej. Pozycja prawno-majątkowa królowej stwarzała dobrą podstawę dla realizacji jej zamierzeń.(abstrakt autora)
Translating monolithic normative acts is a common practice. Nevertheless, in the literature, it is not easy to find more extensive statements by the authors of such translations on the translation approach they used. This attitude results from the generally approved principle of maximum fidelity to the source text, which is guaranteed by a literal or source-like translation. This approach has many advantages. One of them is the self- protective function. In the opinion of many translators, the accusation of translation infidelity cannot be formulated in the case of literal translation, in which the connection with the legal culture of the source language is evident. In this sense, literal translation is preservative and cautious, as it protects the translator against the accusation of not being faithful to the original text. Moreover, it relieves the translator of the responsibility of understanding the translation, places lower competency requirements on translators, and does not require comparative tests. In spite of these advantages, preservative approaches to text translation are not free from serious disadvantages. They are often incoherent and incomprehensible. Such translations suggest the existence of the so-called non- equivalent terminology. Therefore, translations that are faithful to the original text and unfaithful in reception may constitute a serious legal threat to their addressees. (original abstract)
3
Content available remote Examining Translation Universals in Legislative Acts
100%
Niniejszy artykuł przedstawia wyniki badań mających na celu zweryfikowanie hipotezy o uniwersaliach tłumaczeniowych na podstawie angielskich aktów prawnych. Dwie hipotezy dotyczące ilościowych cech tekstów poddano weryfikacji: hipotezę o uproszczeniu tekstu (simplification) oraz konwergencji (levelling-out). Hipotezy te zostały wysunięte przez Baker, która stwierdziła, że teksty będące tłumaczeniami różnią się od tekstów nietłumaczonych, powstałych w naturalnych sytuacjach komunikacyjnych. Baker sugeruje, że cechy te są uniwersalne, a więc niezależne od języka źródłowego. Hipoteza o uniwersaliach tłumaczeniowych zainspirowała wielu badaczy do badań nad różnymi rejestrami języka. Większość tych badań przeprowadzono na tekstach ogólnych. Niniejsza praca koncentruje się na porównaniu tekstów specjalistycznych: korpusów angielskich aktów prawnych dotyczących rynków finansowych. Na podstawie analizy korpusowej autor stwierdza, że tłumaczenia są uboższe pod względem leksykalnym, mają znacznie większy odsetek najczęstszych wyrazów, a mniejszą ilość wyrazów rzadkich. Tłumaczenia są konstruowane w oparciu o statystycznie krótsze zdania. Ponadto, teksty tłumaczone są bardziej podobne do siebie pod względem dystrybucji najczęstszych wyrazów oraz długości zdań niż do tekstów oryginalnych (nietłumaczonych). Wyniki badań potwierdzają zasadność hipotezy o uniwersaliach tłumaczeniowych w zakresie aktów prawnych, stanowiąc dowód na unikatowy charakter tłumaczeń i ich wyraźną odrębność od oryginału. (abstrakt oryginalny)
4
Content available remote Origins and Trends in Development of Comparative Law
100%
Niniejszy artykuł stanowi trzecią (ostatnią) cześć szerszego cyklu o prawie porównawczym jako dyscyplinie naukowej. Jego przedmiotem jest przedstawienie genezy oraz kierunków rozwoju nauki o porównywaniu systemów prawnych w kontekście możliwości zastosowania rezultatów jej badań do działań zmierzających do zbliżania, harmonizacji oraz unifikacji prawa Unii Europejskiej. Na początku dokonano krótkiej analizy językowej, aby nawiązać do przyczyn sporu pomiędzy naukowcami na temat rozumienia pojęcia "prawo porównawcze" (czy "prawo komparatystyczne"), po czym wskazano argumenty pozwalające na uznanie nauki o porównywaniu systemów prawnych jako samodzielnej dyscypliny naukowej, która zajmuje się opisem i objaśnieniem metody prawnoporównaczej. W części historycznej opracowania przedstawiono początki kształtowania się tej nauki, jej prekursorskie ośrodki naukowe i przedstawicieli nauki, którzy tworzyli podstawy nowej dyscypliny naukowej. Natomiast w kolejnej części ukazano nowe wyzwania stojące przed komparatystyką prawniczą, zwłaszcza z uwzględnieniem możliwości zastosowania jej wyników w nowych obszarach. Największym wyzwaniem dla komparatystyki prawniczej jest zarówno budowanie "wspólnego rdzenia", stanowiącego zasób wiedzy prawniczej, który jest oparty na wspólnych zasadach prawa oraz na spójnych konstrukcjach jurydycznych występujących w prawie krajowym państw członkowskich Unii Europejskiej (prawo europejskie w szerokim znaczeniu), jak również możliwość zastosowania rezultatów jej badań do prac nad zbliżaniem oraz unifikacją prawa Unii Europejskiej (w ścisłym znaczeniu), w szczególności dotyczy to działań podjętych w celu przygotowania projektu europejskiego kodeksu cywilnego. Niestety jego realizacja niesie też pewne zagrożenia, w szczególności zwrócono uwagę na zagadnienie braku reprezentatywności wszystkich systemów prawnych przy dokonywaniu wyboru najlepszego rozwiązania. Problem ten może jednak zostać jeśli nie wyeliminowany, to przynajmniej złagodzony, jeśli przedmiotem analizy komparatystycznej będę nie całe systemy, lecz poszczególne instytucje prawne. (abstrakt oryginalny)
Fundamental rights and freedoms of the individuals can be restricted for the sake of protection of certain values which are normative categories. The common interest is sometimes seen as one of the values justifying and legitimizing the restrictions imposed on the sphere of the individual's freedom. This text attempts to highlight the risk which is generated by application of the normative category of common interest. It can be easily abused due to its definitional incoherence and vagueness(original abstract)
Celem artykułu jest realizacja kilku komplementarnych zadań badawczych. W pierwszej kolejności omawiana jest kwestia źródeł treści czynności konwencjonalnych w prawie. W dalszej prezentowane są szczegółowe zagadnienia dotyczące treści czynności konwencjonalnych w prawie na tle rozważań dogmatycznoprawnych, a także problemów związanych z identyfikacją czynności konwencjonalnych. Dodatkowo podejmowana jest próba ustalenia sposobów pojmowania "treści (czynności konwencjonalnych w prawie)" w szczegółowych naukach prawnych. Wyniki badań prezentowanych w artykule (poza wartością poznawczą) mają służyć rozwojowi ogólnoteoretycznej koncepcji czynności konwencjonalnych w prawie, a także, na ile to możliwe, uporządkowaniu dyskusji dogmatycznoprawnej dotyczącej tytułowego zagadnienia.(abstrakt oryginalny)
7
Content available remote Prawo kanonizacyjne w rozwoju historycznym
100%
Wprawie kanonizacyjnym od wieków sprawy beatyfikacyjne i kanonizacyjne były prowadzone drogą kultu (via cultus) utożsamiane ze sprawami dawnymi i drogą braku kultu zwane zwyczajnymi (via non cultus). Według ustawodawstwa Jana Pawła II, z uwagi na sposób udowodnienia heroiczności cnót lub męczeństwa, występują dwa rodzaje spraw kanonizacyjnych: nowe (recentes), w których środkiem dowodowym są zeznania świadków i dawne (antiquae), w których dowodzenie opiera się na dokumentacji pisanej. Można twierdzić, iż istotą podziału na sprawy nowe i dawne nie są ani kryteria czasowe, ani kryteria środków dowodowych w postępowaniu, ale sposób dowodzenia istotnego przedmiotu tych spraw, tj. albo heroiczności cnót (wyznawcy) albo faktu męczeństwa (męczennicy).(fragment tekstu)
Autor tzw. prawa fundamentalne obowiązujące w Unii ustanowione przez Europejski Trybunał Sprawiedliwości. Należą do nich między innymi godność ludzka, równe traktowanie, niedyskryminacja, swoboda stowarzyszania, swoboda wyznawania religii i spowiedzi, prywatność, tajemnica lekarska, własność, swoboda wykonywania działalności przemysłowej i handlowej, swoboda konkurencji, nienaruszalność miejsca zamieszkania, swoboda wyrażania poglądów i publikacji.
9
Content available remote Some Remarks on Private Delict Theft in Roman Law
100%
The Roman jurists avoided generalizations and abstract definitions. The law of delict originated in private vengeance. A delict was a private wrong and yet the actio poenalis served to penalize the wrongdoer. Theft is recognized as a criminal offence all over the world, but its scope differs considerably from that of its Roman ancestor. Very little of the Roman law relating to furtum has made its way into our modern legal systems. Mere furtum usus constituted theft also furtum possessionis and theft comprised what we have just referred to as embezzlement. Yet, certain instances of fraud were also taken to constitute theft. It was a physical contact between thief and the stolen property that could be described as contrectatio and the thief acted with the intention of making an unlawful gain. (original abstract)
10
Content available remote Z problematyki oględzin w procesie karnym
100%
W artykule przedstawiono problematykę oględzin będących czynnością dowodową w procesie karnym i mającą ogromne znaczenie w dziedzinie kryminalistyki. W oparciu o regułę stosowania siedmiu złotych pytań, które zostały wprowadzone przez H. Grossa, oględziny zmierzają do wyjaśnienia okoliczności przestępstwa, ale także, jaki miało ono charakter. Pytania stanowią pomoc w uzyskiwaniu informacji i ich uporządkowaniu. Oględziny zostały scharakteryzowane pod względem ogólnym, z dokonaniem charakterystyki oględzin miejsca, osoby, rzeczy i zwłok w oparciu o przepisy Kodeksu postępowania karnego. W treści artykułu poruszone zostały kwestie dotyczące tego, kto może dokonać oględzin i w jakim zakresie, kiedy można ich dokonać, w jaki sposób powinny zostać przeprowadzone oględziny. (abstrakt oryginalny)
Analizując najnowsze badania naukowe i praktyczne, autorzy badają interpretację ocennego pojęcia prawości w praktyce wyboru i oceny kwalifikacji sędziego. Autorzy podkreślają, że brak ustawowej definicji ocennego terminu "prawość" w praktyce wyboru i oceny kwalifikacji nie oznacza, że nie spełnia wymagań pewności prawnej. Pojęcie to budują zarówno legislatorzy, jak i organy orzekające oraz praktyka sądowa. Wiele spraw związanych z jego wykładnią nadal oczekuje na rozwiązanie, co w niektórych przypadkach może wskazywać, że prawna ocena aplikanta lub sędziego w trakcie odpowiednich procedur jest niejasna i nieprzewidywalna. Przyjęcie jednolitych kryteriów definicji "prawości" pomoże ujednolicić praktykę wyboru aplikantów sądowych oraz zwiększyć zrozumiałość i przejrzystość stosowania tego ocennego pojęcia. Autorzy podkreślają, że samo przyjęcie jednolitych kryteriów ocennego pojęcia prawości wciąż nie rozwiąże wszystkich problemów z jego jednoznacznym stosowaniem. Aby tę praktykę ujednolicić, setki praktycznych pytań sędziów/ aplikantów sądowych muszą uzyskać potwierdzone odpowiedzi. Dlatego Najwyższa Rada Sprawiedliwości Ukrainy musi podać odpowiedzi na bardzo konkretne pytania dotyczące terminu "prawość" i opublikować je w podręczniku.(abstrakt oryginalny)
Artykuł jest poświęcony opisowi tych elementów wykładni pojmowanej pragmatycznie jako zespół czynności zmierzających do zrozumienia tekstów prawnych, w których przejawia się zintegrowana koncepcja wykładni, w ramach współcześnie pojmowanej koncepcji, która od 1978 r. nosi nazwę koncepcji derywacyjnej, w rozumieniu podanym przez Z. Ziembińskiego w 1966 r.
A harmonisation of legal regulations with respect to traveller (passenger) protection in the context of travel and carriage services has taken place recently in the European Union. This is the consequence of the entry into force of Directive (EU) 2015/2302 of the European Parliament and of the Council of 25 November 2015 on package travel and linked package arrangements, which also classifies the service of the carriage of passengers as a travel service. In the case of both type of services, the European Union legislator aimed to provide travellers with a high, reasonably uniform, level of protection. However, he used to this end different legal instruments and protection methods. This paper attempts to compare the instruments and methods of traveller protection applied by the European Union legislator in EU law through showing their advantages and disadvantages.(author's abstract)
W dyskusjach politycznych i rozważaniach naukowych, ale też pracach legislacyjnych ciągle obecny jest wątek tematyczny dotyczący jakości kadr administracji publicznej. Pogląd wyrażony wiele lat temu przez T. Górzyńską, iż "Słuszne założenia teoretyczne, dobre prawo, przemyślane struktury i skrupulatnie opracowane metody pracy praktycznie mogą być dopiero naprawdę skuteczne, jeśli będą realizowane przez personel rozumiejący istotę i cele służby państwowej, przygotowany zawodowo i moralnie do powierzonych mu zadań"2 najlepiej ilustruje sens roli pracowników administracji w jej funkcjonowaniu skutecznym. Nie znajduje to jednak odbicia ani w stanie legislacji z zakresu regulacji sytuacji prawnej pracowników administracji, ani w poglądach doktryny na temat konstrukcji pojęć związanych ze służbą publiczną, ani wreszcie w tzw. opinii społecznej o zawodzie urzędnika. Powoduje to, iż nie można mówić o prawie urzędniczym jako gałęzi prawa, a wyłącznie jako koncepcji doktrynalnej polegającej na w miarę całościowym rozpatrywaniu zasad zatrudniania i statusie prawnym osób pełniących funkcje, świadczących pracę i służbę w szeroko rozumianej administracji publicznej. (fragment tekstu)
Aspekty prawne komunikacji produktowej dotyczącej probiotyków nastręczają branży spożywczej sporo problemów. Wątpliwości dotyczą tego, czy możliwe jest oznakowanie, prezentacja i reklama środka spożywczego za pomocą terminu "probiotyk" lub sformułowania "zawiera probiotyk". Celem tego artykułu jest analiza obowiązujących regulacji i wytycznych na poziomie unijnym w kontraście do lokalnej praktyki państw członkowskich UE w tym zakresie - na przykładzie Włoch i Polski. Przedstawiona została również sytuacja prawna stosowania oświadczeń dotyczących probiotyków w Kanadzie. Artykuł ten ujawnia sprzeczności w obowiązującym prawie europejskim i polityce niektórych organów, zarówno unijnych jak i krajowych, względem deklaracji dotyczących probiotyków, a także zawiera propozycje zmian, które pozwoliłyby branży spożywczej na wyjście ze swego rodzaju impasu w zakresie komunikacji produktowej żywności z probiotykami.(abstrakt oryginalny)
Artykuł dotyczy zagadnień związanych z uregulowanym w procedurze sądowoadministracyjnej rozwiązaniem zezwalającym na uchylenie przez wojewódzki sąd administracyjny (sąd pierwszej instancji) zaskarżonego zażaleniem postanowienia. W tym trybie dochodzi do rozpoznania środka odwoławczego bez angażowania Naczelnego Sądu Administracyjnego (sąd drugiej instancji), który co do zasady jest do tego uprawniony. Autor wskazuje argumenty przemawiające za przyjętym rozwiązaniem oraz poddające w wątpliwość uprawienie sądu pierwszej instancji do uchylenia wydanego przez siebie i zaskarżonego orzeczenia. Następnie zostało omówione zagadnienie, czy rozważenie zastosowania omawianego przepisu powinno być postrzegane jako obowiązek sądu pierwszej instancji. Autor omówił również przesłanki uprawniające do uchylenia własnego postanowienia (zarzucenie nieważności postępowania, oczywista zasadność zażalenia) i wątpliwości interpretacyjne z nimi związane.(abstrakt oryginalny)
Pozycja ustrojowa sądownictwa administracyjnego, w kształcie funkcjonującym od 2004 r., sytuuje tę instytucję nie tylko w roli gwaranta legalności działania władzy publicznej w konkretnym przypadku, lecz również koherencji i funkcjonalności systemu prawa administracyjnego jako takiego. Ochrona porządku prawnego przez sądy administracyjne w naturalny sposób wiąże się z zagadnieniem stabilności praktyki orzeczniczej i odpowiedzialnością sędziego za treść orzeczenia, w dalszej kolejności ze skutecznością sądowoadministracyjnego stosowania prawa. Problematyka ta plasuje się tym samym na krawędzi różnych płaszczyzn metodologicznych, obejmując takie wątki analizy, jak: miejsce i rola sądów administracyjnych we współczesnym porządku prawnym (metoda konstytucyjno-prawna), model proceduralny sądowego stosowania prawa i jego efektywność (metoda administracyjno-prawna), czy też teoretyczno-, a nawet etyczno-prawne aspekty sądowego stosowania prawa. W świetle decyzyjnego modelu sądowego stosowania prawa zagadnienie dbałości o ład prawny ujawnia się ze szczególną mocą w warstwie ustaleń walidacyjnych i interpretacyjnych, co nadaje istotne znaczenie motywom uzasadnienia, zwłaszcza jeśli wziąć pod uwagę, że wykonanie orzeczenia w zasadzie pozostaje poza kompetencją sądu administracyjnego. Na tym tle autorzy zwracają uwagę na stosunkowo powściągliwe korzystanie przez sądy administracyjne z kompetencji reformatoryjnych i środków dyscyplinujących jako swego rodzaju rozwiązań ostatecznych. Pozwala to sformułować tezę, że sądy administracyjne zasadniczo chronią porządek prawny siłą argumentów, nie zaś argumentem siły. Działania zapewniające pewność i skuteczność decyzji sądowego stosowania prawa traktują zaś jako środki ochrony porządku prawnego.(abstrakt oryginalny)
Językiem tekstów aktów prawnych jest zawsze jakiś język etniczny. W przypadku polskich tekstów prawnych jest to język polski. Język, będący najsprawniejszym narzędziem komunikowania w kontaktach międzyludzkich, powinien być używany w sposób przemyślany i skuteczny oraz adekwatnie do rodzaju sytuacji komunikacyjnej. Dlatego też nie jest obojętny sposób formułowania myśli, dobór leksyki, sposoby połączeń, a także dobór środków stylistycznych . Oczywiste jest, że różne teksty wymagają różnej konwencji językowej. Również teksty aktów prawnych redagowane są według pewnych wypracowanych w kulturze, ale i utrwalonych w prawie, reguł. Takie jednolite dla wszystkich typów aktów normatywnych, choć niemające charakteru jednorodnego dyrektywy, zawarte są w Zasadach techniki prawodawczej" (dalej ZTP). Są tam zarówno dyrektywy dotyczące konstrukcji tekstu aktu prawnego, jak i dyrektywy odnoszące się do języka tych tekstów. Poniższe rozważania poświęcone będą regulacjom, które wiążą się ze stroną językową tekstów aktów prawnych. (fragment tekstu)
W rozważaniach dotyczących sposobu formułowania treści czynności konwencjonalnych w zakresie reagowania na nie punktem wyjścia jest to, że możemy mieć do czynienia z sytuacją, w której normy prawne regulują czyjeś postępowanie, mniej lub bardziej je formalizując, lecz nie określając cech konstruktywnych treści czynności konwencjonalnej, oraz z sytuacją, w której normy prawne, regulując określone postępowanie, podają cechy konstruktywnie doniosłej prawnie czynności konwencjonalnej. (fragment tekstu)
W 1985 roku wydano Rezolucję Rady w sprawie nowego podejścia do harmonizacji technicznej i normalizacji. Na podstawie Rezolucji wydawane są akty prawne, obowiązujące głównie w krajach Unii Europejskiej (UE) i szerzej Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG). Zawierają one wymaganie zasadnicze dla produktów wprowadzanych na rynek unijny. Jednostki notyfikowane zajmują się oceną zgodności z tymi wymaganiami. Celem artykułu było zbadanie, czy i które notyfikacje (jednostek notyfikowanych) związane z aktami prawnym i krajami (lub grupami aktów prawnych i krajów) miały dominujący wpływ na kształtowanie zapewnienia bezpieczeństwa konsumenta. Obliczeń dokonano w programie Statistica 10 z wykorzystaniem analizy skupień. Stwierdzono, że podział na skupienia w ramach aktów prawnych i krajów zależy od liczby notyfikacji (a w przypadku aktów prawnych - dodatkowo od podobnych typów produktów/ryzyk). Akty prawne i kraje z dużą liczbą notyfikacji utworzyły oddzielne (lub nawet pojedyncze) skupienia. Nowelizowanie wcześniejszych lub wydawanie nowych aktów prawnych powinno być powiązane z rozwijaniem możliwości oceny produktów przez jednostki notyfikowane z mniejszych krajów UE. W procesie tym powinno się także zwracać uwagę na produkty często zgłaszane w systemie RAPEX (Systemie szybkiego powiadamiania o niebezpiecznych produktach nieżywnościowych).(abstrakt oryginalny)
first rewind previous Strona / 136 next fast forward last
JavaScript jest wyłączony w Twojej przeglądarce internetowej. Włącz go, a następnie odśwież stronę, aby móc w pełni z niej korzystać.