Ograniczanie wyników
Czasopisma help
Autorzy help
Lata help
Preferencje help
Widoczny [Schowaj] Abstrakt
Liczba wyników

Znaleziono wyników: 1289

Liczba wyników na stronie
first rewind previous Strona / 65 next fast forward last
Wyniki wyszukiwania
Wyszukiwano:
w słowach kluczowych:  Polityka regionalna
help Sortuj według:

help Ogranicz wyniki do:
first rewind previous Strona / 65 next fast forward last
Przedstawiono program rozwoju obszarów wiejskich wspierany przez Unię Europejską. Wymieniono czynniki decydujące o poziomie konkurencyjności regionów. Przypomniano zadania, utworzonych na początku lat 90-tych funduszy strukturalnych, a także cele na jakie zostaną one wykorzystane. Zauważono, że rozwój infrastruktury w większym stopniu sprzyja rozwojowi rolnictwa niż tradycyjne metody polityki rolnej. Stwierdzono także, że konkurencyjność regionów zależy nie tylko od poziomu rozwoju infrastruktury, ale w coraz większym stopniu od jakości czynnika ludzkiego.
Celem opracowania jest przedstawienie i ocena wymiaru społecznego polityki regionalnej na Dolnym Śląsku. Ocenie poddano również potencjał ludnościowy i stan infrastruktury społecznej w regionie ze szczególnym uwzględnieniem Wrocławskiego Obszaru Metropolitalnego. Polityka regionalna to "całokształt czynności państwa w zakresie świadomego oddziaływania na rozwój społeczno-ekonomiczny regionów kraju. Według innej definicji polityka regionalna to: "świadoma i celowa działalność organów władzy publicznej zmierzająca do rozwoju regionalnego, tj. mająca na celu optymalne wykorzystanie zasobów regionów dla trwałego wzrostu gospodarczego i podnoszenia ich konkurencyjności". Należy podkreślić znacznie trzech wymiarów rozwoju w ujęciu regionalnym: społecznego, ekonomicznego i przestrzennego, które są ze sobą ściśle powiązane. Co więcej, występują między nimi liczne sprzężenia zwrotne. W ramach niniejszego opracowania szczególną uwagę skoncentrowano na aspekcie społecznym polityki regionalnej. (fragment tekstu)
Po krótkim omówieniu geostrategicznego znaczenia Primorskiego Kraju dla Rosji przedstawiono jego polityczną elitę oraz kluczowe instytucje. Analizuje się stopień otwartości centrum i możliwość oporu sił starego porządku dążących do ustanowienia władzy autorytarnej w regionie.
5
Content available remote Strategie Unii Europejskiej w zakresie polityki regionalnej
100%
Artykuł poświęcony jest strategii Unii Europejskiej w zakresie polityki regionalnej. Pierwsza część artykułu stanowi wprowadzenie z krótką genezą kształtowania się polityki regionalnej w Europie. Następnie przedstawiono cele polityki regionalnej i Strategiczne Wytyczne Wspólnoty. (abstrakt oryginalny)
Polityka regionalna jako integralna dziedzina współczesnej polityki gospodarczej państwa jest dziedziną stosunkowo młodą, gdyż początki swoje datuje dopiero na lata trzydzieste XX w. Wtedy to zaistniały pierwsze motywacje i przesłanki dla wprowadzenia działań państwa związanych z tą polityką. W kolejnych latach w miarę rozwoju sytuacji zarówno politycznej, społecznej, jak i gospodarczej pojawiały się coraz to nowe przesłanki przemawiające za stosowaniem w szerszym zakresie polityki regionalnej. Obecnie, tj. w początkach XXI w., polityka regionalna stała się integralnym elementem polityki gospodarczej państw oraz instytucji ponadnarodowych. W praktyce oznacza to, że większość działań gospodarczych podejmowanych przez organy władzy państwowej ma wymiar regionalny. W tym miejscu należy podkreślić, że polityka regionalna - jej kształt oraz charakter - w dużej mierze zależy od przyjętych doktryn ekonomicznych oraz od założeń polityki gospodarczej określonego państwa. Bezsprzecznie najszerzej polityka regionalna rozwinęła się w państwach europejskich, szczególnie w państwach Unii Europejskiej, choć i wśród nich można wskazać na istotne pewne różnice. Polityka regionalna, a zwłaszcza te jej dziedziny, które dotyczą kształtowania procesów wzrostu gospodarczego w skali regionalnej, musi mieć odpowiednią podbudowę instytucjonalną. (fragment tekstu)
Autor podejmuje próbę ukazania województwa świętokrzyskiego w świetle innych województw naszego kraju pod względem rozwoju gospodarczego, współpracy z innymi województwami oraz przygotowań do wejścia w struktury europejskie.
Autor zaprezentował przykłady wdrażania Funduszy Strukturalnych w Irlandii i Hiszpanii. Polska w przededniu wejścia do UE również tworzyła system administracyjny pozwalający na sprawne wykorzystanie ww. funduszy. W państwach UE nie ma jednolitego systemu wdrażania Funduszy Strukturalnych.
W artykule przedstawiono autorską metodę diagnozowania szczególnych obszarów kooperacji w gospodarce regionu, bazującą na macierzy przepływów międzygałęziowych, na przykładzie diagnozy powiązań występujących w gospodarce województwa lubelskiego. Rozwiązanie powyżej sformułowanego problemu badawczego przyczyni się do lepszego zdiagnozowania słabych i silnych stron województwa lubelskiego. Opracowana metoda pomaga twórcom dokumentów strategicznych określić, w którym kierunku powinien być rozwijany potencjał społeczno-gospodarczy województwa, tak, aby tworzyć możliwie silną i stabilną, a jednocześnie zróżnicowaną bazę zrównoważonego rozwoju. W artykule udowodniono, że sama analiza przepływów międzygałęziowych jest obecnie raczej środkiem do celu niż rozwiązaniem. Jej zastosowanie może stanowić jednak podstawę dalszych badań w zakresie rozwoju regionalnego i czynników go determinujących.(abstrakt oryginalny)
10
Content available remote Prowadzenie polityki regionalnej wspierającej przedsiębiorczość prywatną
80%
Problem rozwoju regionalnego jest przedmiotem wielu rozważań i analiz. W pracy przedstawiono ustalony porządek tworzenia mechanizmu rozwoju regionalnego, którego kluczowym elementem jest dokument strategii rozwojowej samorządu terytorialnego. Zwrócono szczególną uwagę na kwestie tworzenia sprzyjających warunków dla przedsiębiorczości prywatnej w ramach polityki regionalnej i lokalnej.(fragment tekstu)
Wymieniono podstawowe programy polityki regionalnej w krajach Unii Europejskiej w latach 1994-1999, przedstawiono założenia i cele tych programów oraz środki z Funduszy Strukturalnych przeznaczone na realizację programów w krajach Unii Europejskiej.
Autor zajął się problemami, istniejącymi oraz przewidywanymi, które zagrażają efektywności i skuteczności polityki regionalnej w Polsce wobec obszarów wiejskich, w okresie przedakcesyjnym oraz po wejściu do Unii Europejskie.
W opracowaniu podjęto próbę odpowiedzi na pytania, jakie są obecnie kierunki współpracy polskich regionów, czy są one spójne oraz czy samorządy wojewódzkie przekazują informacje o nawiązanej współpracy. Podjęta została również próba określenia pozycji obwodów ukraińskich i niemieckich krajów związkowych w sieci partnerskich powiązań zagranicznych polskich województw. Autor stawia tezę, że regiony nawiązują co prawda liczne kontakty zagraniczne, ale w niewystarczającym stopniu przenoszą je na poziom operacyjny. W opracowaniu tym "region partnerski" będzie rozumiany jako region, z którym nawiązano współpracę, czy to w sposób formalny (porozumienie dwustronne, umowa rządowa), czy w sposób nieformalny. W pierwszej części opracowania omówiono formalno-prawne uwarunkowania współpracy zagranicznej polskich regionów oraz deklarowane przez nie cele współpracy. Nawiązano tu do najważniejszych aktów prawnych, które w naszym kraju regulują tę działalność, a także do wybranych uchwał sejmików wojewódzkich (Priorytety współpracy zagranicznej województwa). Następnie dokonano zestawienia zagranicznej współpracy polskich województw w różnych konfiguracjach, ze szczególnym uwzględnieniem dwóch kierunków (Niemiec i Ukrainy). Jako źródła informacji wykorzystano tu strony internetowe urzędów marszałkowskich polskich województw oraz strony internetowe krajów związkowych z Niemiec i obwodów z Ukrainy. Przyjęto założenie, że informacje tam zawarte są prawdziwe i aktualne. W badaniu wykorzystano również wykazy regionów partnerskich (partnerów polskich województw) w Niemczech i na Ukrainie, pozyskane z Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji. Kolejna część pracy to analiza oficjalnych stron internetowych kluczowych partnerów zagranicznych - niemieckich krajów związkowych i obwodów ukraińskich - pod kątem dostępności na nich informacji w językach obcych o danym terytorium oraz dostępności informacji na temat zagranicznych partnerów regionu. Na końcu wyciągnięto stosowne wnioski i rekomendacje dla władz regionalnych w zakresie współpracy zagranicznej. (fragment tekstu)
W ostatniej dekadzie Ukraina podjęła wiele istotnych działań związanych z dążeniem do przystąpienia do Unii Europejskiej i przeprowadziła reformy mające na celu przekształcenie systemu politycznego oraz gospodarczego zgodnie z unijnymi zasadami i regułami. Jednym z filarów tych zmian jest budowa nowego modelu polityki regionalnej. W artykule omówiono ewolucję, status i luki w ukraińskiej polityce regionalnej w kontekście aspiracji integracyjnych tego kraju. Na podstawie analizy aktów prawnych i wywiadów swobodnych wskazano również pożądane kierunki jej przeobrażeń, prowadzące do stworzenia modelu polityki zgodnego z podejściem przyjętym w Unii Europejskiej. Zdaniem autorów - mimo że pewne działania zostały już podjęte przez władze ukraińskie - wciąż są konieczne liczne modyfikacje systemu politycznego i prawnego Ukrainy, a wysiłki w tym zakresie powinny być skoncentrowane m.in. na opracowaniu spójnego systemu planowania strategicznego.(abstrakt oryginalny)
Artykuł ma na celu przedstawienie zmian, jakie zachodziły we włoskiej polityce spójności gospodarczej po II wojnie światowej. Szczególny nacisk położony został na wymiar instytucjonalny tych zmian, jak i podstawowe elementy tej polityki, tj. cele, zasady, procedury i instrumenty.
16
80%
W artykule rozważam funkcje spełniane przez Komitet Regionów w procesie legislacyjnym Unii Europejskiej oraz w polityce unijnej i krajów członkowskich. Główna teza analiz opartych na metodzie dedukcji, koncentruje się wokół założenia, że w aktualnej sytuacji politycznej w Europie Komitet Regionów ma do odegrania nie tylko rolę opiniodawczą w obszarze legislacji, lecz także szerszą, fundamentalną rolę w kształtowaniu przyszłych kierunków rozwoju całej Unii Europejskiej. Rozważania prowadzone są w kontekście teorii federalizmu fiskalnego - w szczególności jednego z jej elementów, opartego na założeniu znaczenia struktury federalnej w łagodzeniu konfliktów - i w kontekście hybrydowego charakteru współczesnych modeli rozwoju. Wykorzystano w nich literaturę przedmiotu, opracowania na zlecenie Komisji Europejskiej, materiały Komitetu Regionów, dotychczasowe wyniki badań i tzw. raporty wpływu Komitetu Regionów opublikowane w latach 2014-2017. (abstrakt oryginalny)
Zmiany demograficzne wpływają praktycznie na wszystkie elementy życia społecznego i gospodarczego, z perspektywy makro do poziomu społeczności, a ostatecznie rodziny i poszczególnych jednostek. Zmiany demograficzne oddziałują na przestrzenne struktury miejskie i wiejskie. Mają one wpływ na kształtowanie się wzorców stylu życia, decyzji lokalizacyjnych, rynku nieruchomości, infrastruktury, a także oddziałują na procesy decyzyjne. W artykule zwrócono uwagę na niektóre problemy jakościowe, które są wynikiem zmian demograficznych na poziomie lokalnym i regionalnym, i będą to: konsekwencje regionalne i lokalne oraz możliwe sposoby rozwiązywania problemów demograficznych na poziomie regionalnym.(abstrakt oryginalny)
Geografia ekonomiczna analizuje nierówną dystrybucję działalności gospodarczej w przestrzeni, natomiast ekonomia ewolucyjna koncentruje się na procesach historycznych dotyczących zmiany gospodarczej. Ewolucyjna geografia ekonomiczna łączy dorobek tych dwóch dziedzin, wyjaśniając zjawiska związane z ewolucją firm, gałęzi przemysłu, sieci, miast i regionów. Celem niniejszego opracowania, które ma charakter teoretyczny, jest krytyczna analiza literatury ewolucyjnej geografii ekonomicznej odnoszącej się do systemów przestrzennych. Analiza ta ma wskazać determinanty rozwoju regionalnego oraz wskazówki prowadzenia polityki gospodarczej na poziomie regionalnym. Rozważania te są wkładem do dyskusji na temat kształtowania polityki regionalnej w Polsce.(abstrakt oryginalny)
Kapitał kreatywny jest uznawany za kluczowy czynnik rozwoju społeczno-gospodarczego oraz kształtowania społeczeństwa i gospodarki opartych na wiedzy. W artykule przedstawiono kapitał kreatywny jako ważny zasób w gospodarce regionalnej. Zwrócono uwagę na istotę kapitału kreatywnego i jego najważniejsze związki z kapitałem ludzkim, znaczenie kapitału kreatywnego w rozwoju regionów, a także na kapitał kreatywny jako wyznacznik kształtowania gospodarki regionalnej w polityce regionalnej. Ponadto ujęto również ogólne wnioski i zalecenia dotyczące rozważanej problematyki(abstrakt oryginalny)
Program SSE w Polsce rozpoczął się jesienią 1995 roku od powołania Mieleckiej SSE. Obecnie tworzy go 17 specjalnych stref ekonomicznych powstałych w latach 1995-1997. SSE jako instrument polityki regionalnej i gospodarczej zyskują nowe znaczenie w ramach działań przystosowawczych do uczestnictwa Polski w Unii Europejskiej.
first rewind previous Strona / 65 next fast forward last
JavaScript jest wyłączony w Twojej przeglądarce internetowej. Włącz go, a następnie odśwież stronę, aby móc w pełni z niej korzystać.