Ograniczanie wyników
Czasopisma help
Autorzy help
Lata help
Preferencje help
Widoczny [Schowaj] Abstrakt
Liczba wyników

Znaleziono wyników: 274

Liczba wyników na stronie
first rewind previous Strona / 14 next fast forward last
Wyniki wyszukiwania
Wyszukiwano:
w słowach kluczowych:  Strategia lizbońska
help Sortuj według:

help Ogranicz wyniki do:
first rewind previous Strona / 14 next fast forward last
Popularna w Unii Europejskiej w latach 2000-2010 Strategia Lizbońska warta jest analizowania z dwóch powodów. Przede wszystkim po to, by uzmysłowić sobie jak ważne wydawały się cele ekologiczne. Ale po to także, by ukazać, że w konfrontacji z wyzwaniami gospodarczymi bardzo szybko zostają one porzucane. Fiasko Strategii Lizbońskiej ilustruje zagrożenia dla europejskiej polityki ekologicznej, która w zbyt dużym zakresie uzależniona jest od lobbingu organizacji biznesowych. (abstrakt oryginalny)
Strategia Lizbońska znajduje swoje odzwierciedlenie w podstawowych dokumentach strategicznych Polski. Dobrym przykładem są tu różne programy operacyjne rządu wspierające realizację założeń Strategii Lizbońskiej. Suma środków publicznych (krajowych i wspólnotowych), jakie są przewidziane do realizacji Narodowego Planu Rozwoju 2004- 2006 sięga kwoty ponad 17 min euro. Od wstąpienia Polski do Unii Europejskiej podpisano umowy lub wydano decyzje o dofinansowanie realizacji projektów angażujące środki wspólnotowe przekraczające 22,5 min euro. W Polsce od początku 2007 roku kierunki reform przewidziane w KPR w zakresie polityki makroekonomicznej, strukturalnej oraz rynku pracy są wspierane w ramach centralnych i regionalnych programów operacyjnych współfinansowanych z Funduszu Spójności i funduszy strukturalnych. (fragment tekstu)
Autor przedstawił miejsce i rolę polskiego rynku kapitałowego w kontekście założeń zawartych w przyjętym przez rząd do realizacji dokumencie "Agenda Warsaw City 2010", będącym dostosowaniem strategii lizbońskiej do polskich realiów rynkowych.
Z dotychczasowego przebiegu realizacji Strategii Lizbońskiej wynika, że kraje członkowskie dokonały postępu w jednym lub więcej obszarach priorytetowych, ale żadnemu nie udało się to na wszystkich polach. Dlatego uznano, iż obecnie najważniejszym zadaniem jest, aby w ramach narodowych polityk w każdym państwie członkowskim położyć szczególny nacisk na te obszary, które stanowią najsłabsze ogniwo w realizacji Strategii. W przypadku Polski nie ulega wątpliwości, że obszarem tym jest zatrudnienie. W świetle tego co powiedziano wyżej, realizowanie wytycznej UE mówiącej o konieczności wsparcia prywatnej inicjatywy poprzez lepsze uregulowania prawne powinno mieć szczególne znaczenie. Niestety, z lektury KPR raczej nie wynika, aby w horyzoncie objętym tym programem miał się w tej dziedzinie dokonać jakiś przełom. (fragment tekstu)
W maju 1999 r. Komisja Europejska przyjęła Plan Działań w Zakresie Usług Finansowych - Financial Services Action Plan (FSAP). Stanowi on część szerszego planu jaki został sformułowany w ramach tzw. Strategii Lizbońskiej, którą przyjęto w czasie szczytu państw Unii Europejskiej w Lizbonie w 2000 r. Zgodnie z tą strategią Unia Europejska ma do 2010 r. stać się najbardziej konkurencyjną, opartą na wiedzy gospodarką na świecie. Jednym z najważniejszych elementów jest stworzenie w pełni zintegrowanego, jednolitego rynku finansowego. W artykule omówiono zagadnienie wspólnego rynku finansowego w Unii Europejskiej, podstawowe założenia Financial Services Action Plan, realizację jego założeń. Dokonano oceny przebiegu i postępów we wdrażaniu FSAP.
Strategia Lizbońska realizowana jest opieszale i nie przynosi oczekiwanych efektów - zdaniem autora artykułu. Artykuł jest próba określenia wyzwań przed jakimi stoją kraje UE aby sprostać wymogom sformułowanym w Strategii Lizbońskiej.
8
Content available remote Polityka konkurencji a spójność gospodarcza i społeczna w Unii Europejskiej
100%
Pierwsza część artykułu przybliża problematykę konkurencji w Unii Europejskiej. W drugiej części omówiono politykę spójności i strategię lizbońska.
Studia literatury przedmiotu uprawniają do przedstawienia definicji, z której wynika, że innowacyjność to zdolność do kreowania nowych rozwiązań i przystosowywania ich do konkretnych warunków, wdrażania w praktyce, a następnie upowszechniania. Innowacyjność to także zdolność do generowania, realizowania i dyfuzji innowacji. Oznacza także poprawę jakości produkcji oraz zwiększa jej tempo wzrostu. Dzięki innowacyjności powstają przesłanki do wzrostu jakości życia i dobrobytu społecznego. Wyższa produktywność i szybszy wzrost gospodarczy są najpewniejszymi gwarantami wzrostu zatrudnienia i wynagrodzeń, z czego wynika, że innowacyjność również w ten sposób tworzy warunki do poprawy jakości życia. Uzasadnionym jest więc dowartościowanie innowacyjności jako wyodrębnionego kryterium sprawności systemu ekonomicznego. Przydatność kategorii innowacyjności w zapewnieniu sprawności systemu ekonomicznego wynika również z tego, że, innowacyjność wysuwana jest przed inne czynniki konkurencyjności z racji jej dynamicznego i twórczego charakteru, powiązania z innymi czynnikami, pozytywnego oddziaływania na nie oraz wywoływania w związku z tym synergicznych efektów.(fragment tekstu)
The past quarter-century in Europe is linked to the process of development and strengthening of the European Union. A particular role in this process was played by the period of 2000-2007 when a 10-year developmental strategy, the so-called Lisbon Strategy, was defined and its implementation was initiated thereof. In the middle of that period, the EU15 was enlarged by 10 countries of Central and Eastern Europe. Owing to that, the social and economic potential of the European Union of that time was strengthened. The Lisbon Strategy created opportunities for use of that potential for the purpose of development in the regional and European scale. (fragment of text)
11
Content available remote Cele Unii Europejskiej w świetle Agendy lizbońskiej z 2000 r.
100%
W niniejszym artykule strategia lizbońska została przedstawiona jako system działań kształtujących Agendę lizbońską. Publikacja ma na celu udowodnienie hipotezy, że Agenda lizbońska jest dowodem na rozwijanie się procesu integracyjnego w Europie.
Numer specjalny jest poświęcony raportowi przygotowanemu pod przewodnictwem byłego premiera Holandii Wima Koka na temat Strategii Lizbońskiej. Strategia ta powstała pod koniec lat 90 i przyjęta na szczycie w 2000 roku wyznaczyła Wspólnocie Europejskiej nowe zadania. To w niej zawarte są cele dotyczące konieczności sprostania konkurencji w rywalizacji Europy ze Stanami Zjednoczonymi Ameryki, kluczowe definicje dotyczące wyzwań, jakie stoją przed europejska pracą, innowacyjności i budowaniu gospodarki opartej na wiedzy, co musi przeobrażać system edukacyjny w państwach europejskich, ale też i zmieniać warunki dla badawczej kreatywności Europejczyków.
Przedstawiono kilka definicji i klasyfikacji pojęcia „konkurencyjność”. Zamieszczono dane dotyczące konkurencyjności krajów i wybranych regionów. Przybliżono cele Strategii Lizbońskiej i zasady jej wdrażania.
W artykule zostały przedstawione zagadnienia związane z realizację Strategii Lizbońskiej w Polsce, w tym przede wszystkim system implementacyjny Strategii Lizbońskiej, jak również porównanie roli funduszy strukturalnych w realizacji celów lizbońskich w latach 2004-2006 oraz 2007-2013. Autor poddaje analizie stopień zdeterminowania działań w ramach regionalnych programów operacyjnych (2007-2013) celami lizbońskimi. Kwestia ta wydaje się być szczególnie interesująca w kontekście przyjętej częściowej decentralizacji systemu wdrażania funduszy strukturalnych na lata 2007-2013, polegającej na zwiększeniu roli województw samorządowych w procesie programowania i implementacji środków wspólnotowych. (abstrakt oryginalny)
Celem artykułu jest analiza polityki innowacyjnej Unii Europejskiej. Realizacji powyższego zamierzania służyć będzie zarówno przedstawienie założeń strategii oraz narzędzi wspierających innowacyjność w ramach integracji europejskiej, jak również prześledzenie ewolucji podejmowanych w tym zakresie działań. Równie istotnym zagadnieniem omawianym w tekście jest ocena efektywności prowadzonej przez Unię Europejską polityki innowacyjnej.(abstrakt oryginalny)
W pracy dokonano oceny krajów Unii Europejskiej ze względu na stopień realizacji strategii lizbońskiej w zakresie edukacji w przedziale czasowym 2001-2006. Na podstawie ilościowych wskaźników procesów edukacyjnych przeprowadzono grupowanie państw, stosując różne metody statystycznej analizy wielowymiarowej: klasyfikację hierarchiczną, klasyfikację pozycyjną oraz miernik oparty na wartościach funkcji dyskryminacyjnej. Otrzymane rezultaty wskazują na znaczne zróżnicowanie państw pod względem spełniania postulatów dotyczących kształcenia. (abstrakt oryginalny)
W warunkach postępującej globalizacji, światowej konkurencji, szybko zachodzących zmian, rozwój innowacji oraz ich komercjalizacja są tym, w czym Unia Europejska upatruje skutecznego rozwiązania dla budowy długoterminowej, globalnej przewagi konkurencyjnej. Polityka innowacyjności stanowi łącznik pomiędzy polityką dotyczącą badań i rozwoju technologicznego a polityką przemysłową oraz umożliwia stworzenie warunków sprzyjających wprowadzaniu pomysłów na rynek. Jest ona również ściśle powiązana z innymi politykami UE, np. dotyczącymi zatrudnienia, konkurencyjności, środowiska, przemysłu i energii. W artykule przedstawiono ewolucję, uwarunkowania oraz cele polityki innowacyjnej Unii Europejskiej. Opisano również założenia głównych strategii, tj. Lizbońskiej oraz Europa 2020. Ponadto wskazano możliwości oceny podjętych działań w zakresie ww. polityki. (abstrakt oryginalny)
W wyniku braku dobrej woli przywódców państw, współpracy, kontroli nad wprowadzaniem w życie założeń strategii lizbońskiej oraz narzędzi jej egzekwowania, cele strategii nie zostały zrealizowane. Zabrakło także strategii narodowych powiązanych ze strategią lizbońską. Oceniając poziom innowacyjności państw unijnych w kontekście realizacji celów lizbońskich, wydatki na sferę B+R nie sięgają nawet 2% unijnego PKB (miało być 3%), Unia Europejska nie ma szans dogonić liderów w zakresie innowacyjności i utrzymuje się dystans w stosunku do Stanów Zjednoczonych i Japonii. Wśród państw unijnych można wyróżnić cztery grupy: - Liderzy innowacji (Dania, Finlandia, Szwecja, Niemcy, Wielka Brytania). - Naśladowcy - zaawansowani innowatorzy (Austria, Belgia, Cypr, Estonia, Holandia, Irlandia, Francja, Luksemburg, Słowenia). - Umiarkowani innowatorzy (Czechy, Grecja, Hiszpania, Litwa, Malta, Polska, Portugalia, Słowacja, Węgry, Włochy). - Nadrabiający zaległości (Bułgaria, Łotwa, Rumunia). Receptą na słabe wyniki w dziedzinie innowacyjności i konkurencyjności ma być nowa strategia na lata 2010-2010 - Europa 2020. Według autorów strategii Unia wyjdzie z kryzysu silniejsza, gospodarka UE stanie się inteligentna i zrównoważona, będzie sprzyjać włączeniu społecznemu, będzie się mogła pochwalić wysokimi wskaźnikami zatrudnienia i wydajności oraz większą spójnością społeczną. Europa 2020 to wizja społecznej gospodarki rynkowej dla Europy XXI wieku. (abstrakt oryginalny)
Akcesja Polski do UE łączy się z powszechnym przekonaniem, popartym zarówno doświadczeniami z wcześniejszych rozszerzeń, jak i przebiegiem procesów gospodarczych w okresie członkostwa Polski we Wspólnocie, że integracja europejska jest szansą na dynamizację rozwoju, w szczególności przez przyspieszone wdrażanie postępu technicznego. (…) W artykule postawiono tezę, że warunkiem skuteczności wysiłków zmierzających do dokonania skoku technologicznego w Polsce w warunkach wspólnego rynku europejskiego jest stymulowanie transferu technologii, głównie przez zwiększenie zdolności gospodarki i społeczeństwa do asymilacji wiedzy. (fragment tekstu)
W artykule zaprezentowano założenia i cele strategii lizbońskiej w dziedzinie zatrudnienia na obszarze Unii Europejskiej. W szczególności skoncentrowano uwagę na dyrektywach dotyczących wskaźników zatrudnienia (ogółem, kobiet i starszych pracowników). Z przeprowadzonej analizy porównawczej wynika, że sytuacja w Polsce na tle krajów UE nie jest zbyt korzystna. Dotyczy to zarówno wskaźników zatrudnienia kobiet, mężczyzn, jak i starszych pracowników (55-64 lat). Luka między założonym na 2010 r. 50-procentowym wskaźnikiem zatrudnienia starszych pracowników wynosi dla Polski około 18 pkt proc., dla kobiet - 7 pkt proc. a dla mężczyzn - około 10 pkt proc. Podobną sytuację mają Węgry i Włochy. Z analizy wynika, że zmiany w zakresie zatrudnienia i bezrobocia w Polsce w okresie 2004-2009, podobnie jak w innych "nowych" krajach członkowskich UE, oceniane są jako korzystne. (abstrakt autora)
first rewind previous Strona / 14 next fast forward last
JavaScript jest wyłączony w Twojej przeglądarce internetowej. Włącz go, a następnie odśwież stronę, aby móc w pełni z niej korzystać.