Ograniczanie wyników
Czasopisma help
Autorzy help
Lata help
Preferencje help
Widoczny [Schowaj] Abstrakt
Liczba wyników

Znaleziono wyników: 218

Liczba wyników na stronie
first rewind previous Strona / 11 next fast forward last
Wyniki wyszukiwania
Wyszukiwano:
w słowach kluczowych:  Insurance contract
help Sortuj według:

help Ogranicz wyniki do:
first rewind previous Strona / 11 next fast forward last
W podsumowaniu należy podkreślić, iż zarówno pod rządami art. 384 § 5 k.c. jak i obecnie, wobec treści art. 805 § 4 k.c., zastosowanie art. 3841 k.c. do umowy ubezpieczeniowej należy wykluczyć. Po wejściu w życie ustawy z 13.04. 2007 roku powyższe wyłączenie jest tym bardziej uzasadnione, gdyż ustawodawca nie odwołuje się już do całego tytułu III księgi trzeciej kodeksu cywilnego, jak to czynił poprzednio w art. 384 § 5 k.c. oraz, co równie istotne, podkreślił znaczenie konsumeryzmu, jako inspiracji wprowadzonej noweli. Dopuszczenie stosowania w praktyce możliwoÊci narzucenia zmian w o.w.u. ubezpieczającemu z ewentualną alternatywą wypowiedzenia przez niego umowy (co może w szczególnych przypadkach spełniać oczekiwania ekonomiczne drugiej strony) byłoby jaskrawym zaprzeczeniem tej tendencji, która stała się także bardzo widoczna w pracach Project Group on a Restatement of European Insurance Contract Law. Z drugiej jednak strony należy sceptycznie wypowiedzieć się o tezie, że żadne, poza art. art. 3851 - 3853 przepisu k.c. nie miałyby zastosowania do umowy ubezpieczenia, gdyż nie taki był cel ustawodawcy. Nic przecież nie stoi na przeszkodzie aby, w razie uzasadnionych przesłanek, zastosować art. 388 k.c., o którym ustawodawca w art. 805 § 4 k.c. milczy.(fragment tekstu)
Wraz z nowymi potrzebami rynek ubezpieczeń stworzył nową usługę, a mianowicie umowy wiatykalne. Rynek umów wiatykalnych powstał na rynku ubezpieczeń dla osób nieuleczalnie chorych. W artykule omówiono krótką historię tych umów, jak funkcjonują oraz jak przebiega rozwój tych umów w Stanach Zjednoczonych.
Częstym zjawiskiem w naszym kraju jest wprowadzenie obowiązku ubezpieczenia w różnych dziedzinach. Ubezpieczenia obowiązkowe kojarzą się przede wszystkim z ingerencją państwa w sferę gospodarki, życia prywatnego. Wydają się reliktem minionej epoki. Wydaje się jednak, że istnienie ubezpieczeń obowiązkowych może być uzasadnione. Pytanie tylko - w jakich obszarach i jakiej formie. Dla porównania przedstawione zostały rozwiązania w krajach OECD. Zwrócono również uwagę na znaczenie, skutki oraz wady i zalety tych ubezpieczeń.(abstrakt oryginalny)
Zarządzanie działalnością ubezpieczeniową wymaga umiejętnego przewidywania liczby i wielkości roszczeń, które mogą być zgłaszane w przyszłym okresie, na podstawie obserwacji sprzedanych polis. Celem jest właściwe określenie składki ubezpieczeniowej, Źle skalkulowana składka może być dla ubezpieczyciela zjawiskiem bardzo niebezpiecznym. Gdy składka jest zbyt wysoka, ubezpieczyciel może utracić klientów i stracić swoją pozycje na rynku. Gdy składka jest zbyt niska, wtedy towarzystwo ubezpieczeniowe nie zabezpiecza się przed wypłatami odszkodowań i nie zwiększa rezerw techniczno-ubezpieczeniowych. Kalkulacja składki jest zadaniem trudnym, skomplikowanym i zróżnicowanym w różnych działach ubezpieczeń. (fragment tekstu)
Polska Izba Ubezpieczeń przygotowała zgodnie z ustaleniami dokonanymi z ministrem finansów, propozycje niezbędnej nowelizacji przepisów które zostały uznane za wadliwe lub niemożliwe do stosowania w praktyce przez podmioty funkcjonujące na rynku Propozycje zmian zostały a podstawie uwag i opinii przez zakłady, a także przez komisje problemowe Izby. (abstrakt oryginalny)
6
Content available remote The Usefulness of Readability Formulas in the Insurance Industry
100%
W artykule scharakteryzowano najważniejsze metody do badań nad stopniem przystępności dowolnego tekstu, ze szczególnym uwzględnieniem ubezpieczeniowych wzorców umownych. Autorka prezentuje przykłady zastosowań wybranych metod przez zagraniczne zakłady ubezpieczeń, które mogłyby zostać z powodzeniem wykorzystane przez polski sektor ubezpieczeniowy. (abstrakt oryginalny)
Z przedstawionego tekstu ustawy wynika, że norweska cywilnoprawna regulacja umowy ubezpieczenia jest bardzo drobiazgowa i kazuistyczna. Charakter regulacji, a więc przeważająca liczba przepisów bezwzględnie obowiązujących lub semiinperatywnych wpływa na podniesienie poziomu ochrony konsumentów i poprawienie przejrzystości umów ubezpieczenia. Z lektury ustawy widać, że ustawodawca norweski dążył do bardzo precyzyjnego uregulowania stosunków ubezpieczeniowych, ograniczając tym samym swobodę ubezpieczyciela w kształtowaniu ogólnych warunków ubezpieczenia. Na szczególną uwagę na tle prawa polskiego zasługują regulacje dotyczące ubezpieczeń grupowych; jak wiadomo specyfika umów ubezpieczenia grupowego nie stała się elementem uregulowań polskich. Ustawodawca norweski dostrzegł podstawowe różnice pomiędzy ubezpieczeniami indywidualnymi a grupowymi, stanowiące o istocie tych ubezpieczeń, a które dotyczą między innymi sposobu zawarcia umowy ubezpieczenia, podmiotów i zakresu umowy, administrowania ubezpieczeniem, początku i końca odpowiedzialności ubezpieczyciela, underwritingu (oceny i selekcji ryzyka). Ustawodawca norweski wśród ubezpieczeń grupowych wyróżnił dwa podstawowe warianty, tj. ubezpieczenie grupowe z indywidualną oceną ryzyka poszczególnych ubezpieczonych oraz ubezpieczenia grupowe z łączną oceną ryzyka całej grupy. W regulacjach norweskich wskazano na sposoby formowania grupy, co ma istotne znaczenie dla charakteru grupowego ubezpieczenia i procedury zarządzania ryzykiem. Warte recypowania na grunt prawa polskiego są uregulowane w prawie norweskim takie konstrukcje jurydyczne, jak zastaw na wierzytelności z umowy ubezpieczenia, ubezpieczenia kapitałowe, przelew wierzytelności z umowy ubezpieczenia. Ustawa norweska może niewątpliwie stać się źródłem inspiracji dla polskiego ustawodawcy w procesie przebudowy (reformy) prawa ubezpieczeń gospodarczych. (fragment tekstu)
Artykuł przedstawia zasady kształtowania umów ubezpieczeniowych, jako podstawowego narzędzia ochrony przed skutkami wypadków losowych. Przedstawiono pojęcie ubezpieczenia i jego konstrukcję. Odniesiono się do przypadków obowiązkowego objęcia ubezpieczeniem działalności osobistej, zawodowej i gospodarczej. Przedstawiono formy, zakres i dokumentacje umowy ubezpieczeniowej. Wykazano, iż treść umowy ubezpieczeniowej kształtowana jest przede wszystkim w ogólnych warunkach ubezpieczenia. Analizie podano treści umów ubezpieczeniowych, ze szczególnym uwzględnienie klauzul niedozwolonych. W tym zakresie wykorzystano akty prawne Unii Europejskiej, polskie akty prawne oraz orzecznictwo europejskie i krajowe. W artykule pominięto kwestie niedozwolonych praktyk rynkowych i innych form ograniczania konkurencji oraz ograniczania praw konsumenckich.(abstrakt oryginalny)
Umowa ubezpieczenia z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym (umowa z UFK) wywołuje wiele poważnych kontrowersji. Ich główną przyczyną jest postrzeganie umowy z UFK wyłącznie przez pryzmat umowy ubezpieczenia lub w opozycji do umowy ubezpieczenia. Umowa z UFK nie poddaje się jednak takim schematom. Fenomen tej umowy polega na jej złożonej i wielofunkcyjnej naturze. Funkcja ubezpieczeniowa oraz funkcja inwestycyjna umowy z UFK są ze sobą wzajemnie sprzężone i nierozerwalnie powiązane. Umowa z UFK jest nazwaną umową wzajemną o charakterze mieszanym, która może łączyć cele właściwe umowom ubezpieczenia oraz umowom o inwestowanie umówionej sumy pieniężnej. Natężenie cech umowy ubezpieczenia lub umowy o inwestowanie umówionej sumy pieniężnej kształtuje się różnie, w zależności od woli stron umowy z UFK. Abstrakcyjne przesądzenie, czy jest to umowa bardziej ubezpieczeniowa, czy bardziej inwestycyjna, jest skazane z góry na niepowodzenie. Mechanizm sporów wokół tych umów uruchomiła konstrukcja świadczenia wykupu, zwanego też dość niefortunnie przez samych ubezpieczycieli opłatą likwidacyjną, która jest rozliczana z ubezpieczonym w przypadku przedterminowego rozwiązania umowy z UFK. Jednym z interesujących problemów, przed jakimi stanęła praktyka obrotu, a pomijanym w doktrynie, jest określenie, czy świadczenie wykupu powinno być kwalifikowane jako świadczenie główne z umowy z UFK. Problemem nie jest abstrakcyjna definicja świadczenia głównego i ubocznego, ale właściwe odczytanie "treści" świadczenia wykupu i jego miejsca z punktu widzenia swoistej hierarchii świadczeń w ramach umowy z UFK. Istota problemu sprowadza się zatem do rozpoznania natury świadczenia wykupu w kontekście natury umowy z UFK i przyporządkowania go albo do zbioru świadczeń głównych, albo zbioru świadczeń ubocznych. Tezą niniejszego artykułu jest obrona stanowiska, zgodnie z którym świadczenie wykupu jest jednym z trzech świadczeń głównych, które występują w umowie z UFK, za czym przemawia właściwe rozpoznanie funkcji umowy z UFK. (abstrakt oryginalny)
Celem niniejszej publikacji jest dokonanie oceny linii orzeczniczej w przedmiocie umowy ubezpieczenia na życie z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym. Rozważania podjęte zostały w oparciu o aktualne poglądy orzecznictwa zarówno sądów powszechnych, jak i Sądu Najwyższego oraz stanowiska wyrażone w piśmiennictwie. W judykaturze coraz częściej orzeka się o nieważności umów ubezpieczenia w postaci ubezpieczeń na życie z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym. Rodzi to potrzebę pogłębionych rozważań dotyczących m.in. kwestii wykazania przesłanek nieważności umów ubezpieczenia z UFK, sposobu uzyskania przez klienta rynku ubezpieczeniowego odpowiedniej ochrony sądowej, możliwości zwrotu składki uiszczonej na rzecz ubezpieczyciela w wykonaniu nieważnej czynności prawnej, jak również zagadnienia przedawnienia roszczeń z tytułu świadczenia nienależnego. Publikacja wzbogacona została o zagadnienia prawnoporównawcze, odwołujące się do orzecznictwa niemieckiego Bundesgerichtshof.(abstrakt oryginalny)
Umowa ubezpieczenia jest nie tylko klasycznym przykładem umowy adhezyjnej ale bodaj jej - jak słusznie zauważa A. Manes - historycznym archetypem, który dał początek wszelkim, znanym dziś, umowom tego rodzaju, rozpowszechnionym w całym obszarze masowych stosunków cywilnoprawnych. Umowa adhezyjna jest zawierana na podstawie aktu przystąpienia jednej strony (z reguły usługobiorcy, nieprofesjonalisty, konsumenta) do umowy ukształtowanej co do treści w tzw. wzorcu umowy, zaproponowanym przez drugą stronę, którą jest z reguły przedsiębiorca trudniący się zawodowo świadczeniem określonego rodzaju usług masowych (np. ubezpieczeniowych, przewozowych, bankowych). Stąd też stronę, która ustaliła dany wzorzec umowy i nim się posługuje w obrocie prawnym określa się mianem proponenta. Prawo cywilne respektując zasadę autonomii w zakresie zobowiązań umownych (art. 353<1> k.c.) zezwala stronom - w ramach tej autonomii - na zawieranie umów stypizowanych, czyli opartych na z góry ustalonym wzorcu, który zostaje inkorporowany do zawieranej przez konkretnych partnerów umowy. (fragment tekstu)
Umowa o przeniesienie całości lub części umów ubezpieczeń" vel "przeniesienie portfela ubezpieczeń", jak verba legis nazywa omawianą w niniejszym opracowaniu instytucję prawną przepis art. 181 ust. 1 ustawy o działalności ubezpieczeniowej (dalej: udu), jest niewątpliwie konstrukcją prawa kontraktowego. Wskazuje na to termin "umowa", jak też okoliczność, iż mamy do czynienia ze zdarzeniem prawnym określającym uprawnienia i obowiązki podmiotów prywatnych, aktualizujące się wskutek złożonych przez nie względem siebie oświadczeń woli. Jednocześnie uwagę zwraca, że ustawodawca nie uznał za stosowne bliżej dookreślić, co stanowi essentialia negotii takiej umowy. Uwzględniwszy to, że mamy do czynienia z autonomiczną konstrukcją prawa cywilnego (o czym przesądził Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 21 października 1994 r.2), warto zgłębić jej jurydyczny charakter(abstrakt oryginalny)
Przedmiotem niniejszego opracowania jest charakterystyka instytucji przedawnienia roszczeń o świadczenie, kierowanych do ubezpieczyciela, których źródłem jest stosunek zobowiązaniowy wynikający z umowy ubezpieczenia. W pierwszej kolejności analizie poddano regulację dotyczącą długości terminu przedawnienia ww. roszczeń. Na uwagę zasługuje tu porównanie terminu określonego w art. 819 §1 i 3 k.c. do ogólnej reguły wynikającej z art. 118 k.c., ale także do postanowień art. 4421 k.c. w zakresie odpowiedzialności ubezpieczyciela za sprawcę czynu niedozwolonego w związku z zawartą umową ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej. Następnie omówiono zagadnienie dotyczące momentu rozpoczęcia biegu terminu przedawnienie roszczeń wynikających ze stosunku ubezpieczenia, ze szczególnym uwzględnieniem skutków wynikających z uchylenia §2 art. 819 k.c. Wreszcie w ostatniej części scharakteryzowano zdarzenia powodujące przerwanie biegu przedawnienia ww. roszczeń. (abstrakt oryginalny)
Z dniem 10 sierpnia 2007 r. weszła w życie nowelizacja przepisów kodeksu cywilnego, ustawy o działalności ubezpieczeniowej oraz ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych. Jest to nowelizacja bardzo istotna, gdyż zmianie uległy prawie wszystkie przepisy tytułu XXVII k.c., a więc dotyczące umowy ubezpieczenia. Wiele z nich uchylono, brzmienie pozostałej części zostało znacznie zmodyfikowane. Przyjęty przez Sejm projekt, to bez wątpienia kolejny słuszny krok stanowiący konieczne uzupełnienie trwającej w Polsce od 2003 r. reformy prawa ubezpieczeń gospodarczych.(fragment tekstu)
Celem niniejszego artykułu jest wskazanie praw, które przysługują członkom Towarzystw Ubezpieczeń Wzajemnych. Przedstawione zostaną uprawnienia wynikające z umowy ubezpieczenia zawartej przez członka z towarzystwem ubezpieczeń wzajemnych, a także prawa związane z samym członkostwem w TUW. (fragment tekstu)
Celem artykułu jest prezentacja wyników analizy 28 produktów ubezpieczenia na życie oferowanych przez 10 zakładów ubezpieczeń prowadzących działalność na terytorium Polski. Badano występowanie nieprawidłowości w ogólnych warunkach ubezpieczenia, a w szczególności zgodności produktów z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa oraz pod względem ochrony interesów klientów zakładów ubezpieczeń, a więc ubezpieczających, ubezpieczonych, uposażonych i uprawnionych z umów ubezpieczenia. (fragment tekstu)
Monografia zatytułowana Space Insurance. International Legal Aspects autorstwa dr hab. Katarzyny Malinowskiej stanowi pierwszą w piśmiennictwie międzynarodowym kompleksową analizę umowy ubezpieczenia obiektów kosmicznych i działalności w zakresie eksploracji przestrzeni kosmicznej w ujęciu prawnym. Autorka dokonała zarówno analizy obecnego stanu prawnego, jak również omówienia problemów, które ujawniają się na tle stanów faktycznych związanych z ubezpieczeniami w przedsięwzięciach kosmicznych. Jako cel wskazała przedstawienie sposobu, w jaki zasady umowy ubezpieczenia funkcjonują w innowacyjnym środowisku działalności związanej z eksploracją przestrzeni kosmicznej w obliczu ryzyk towarzyszących takiej działalności oraz w relewantnym środowisku regulacyjnym i praktyce kontraktowej.(fragment tekstu)
W niniejszym opracowaniu postaram się zająć pewnym wycinkiem zagadnień związanych z interesem ubezpieczeniowym, a mianowicie tym, w jaki sposób stwierdzenie jego braku w zawartej już umowie ubezpieczenia wpływa na świadczenie ubezpieczyciela. Jest to o tyle istotne, że kodeks cywilny nie przewiduje w tym zakresie żadnej sankcji, pozostawiając kwestię konsekwencji braku interesu praktyce i doktrynie. Jak się wydaje, jest to o tyle zasadne, że brak interesu ubezpieczeniowego może wynikać z różnych okoliczności, może wystąpić na różnych etapach realizacji stosunku ubezpieczeniowego, może być to okoliczność znana stronom lub też im nie znana - a każda z tych sytuacji może prowadzić do innych konsekwencji. Jest zrozumiałe, że konsekwencje, jakie pociąga za sobą brak interesu ubezpieczeniowego, możemy rozważać dopiero po ustaleniu pozycji tego pojęcia jako elementu zobowiązaniowego stosunku ubezpieczenia. Rozważania rozpocznę od wybranych zagadnień dotyczących historii pojęcia interesu ubezpieczeniowego, które pozwolą określić jego rolę w umowie i będą pomocne dla wskazania, jakie mogą być konsekwencje stwierdzenia braku interesu w istniejącym już stosunku ubezpieczenia. (fragment tekstu)
Obowiązek deklaracji oraz związany z nim obowiązek notyfikacji zmian ryzyka wydają się najistotniejszymi spośród tzw. obowiązków dodatkowych ubezpieczającego, to jest obowiązków niemających charakteru świadczenia. Trudno o lepsze wprowadzenie w kwestie deklaracji ubezpieczeniowej niż słynna wypowiedź Lorda Mansfielda, nazywanego niekiedy ojcem prawa ubezpieczeń w sprawie Carter vs. Boehm z 1766 r. Wypowiedź ta może wydawać się przebrzmiała ze względu na upływ czasu oraz częste cytowanie, jednak to właśnie ona jest źródłem obowiązku deklaracji oraz związanej z tym obowiązkiem doktryny najwyższej dobrej wiary (utmost good faith) w prawie angielskim. Dzięki morskiej potędze Wielkiej Brytanii doktryna ta oddziaływała na prawo ubezpieczeń także w Europie kontynentalnej. Również w Polsce ubezpieczenie określa się jako umowę najwyższego zaufania (contractus uberrimea fidei). (fragment tekstu)
Umowy ubezpieczenia należą do tego rodzaju umów, w których doskonale widać, jak wiele aspektów należy uwzględnić, by prawidłowo skonstruować w nich klauzulę siły wyższej. Możliwość swobodnego kształtowania tej klauzuli w umowach lub ogólnych warunkach umów doznaje ograniczeń, które zostaną zaprezentowane w niniejszym artykule. Opracowanie, niewątpliwie niewyczerpujące zagadnienia, stanowi jedynie wstępną analizę tematu. (fragment tekstu)
first rewind previous Strona / 11 next fast forward last
JavaScript jest wyłączony w Twojej przeglądarce internetowej. Włącz go, a następnie odśwież stronę, aby móc w pełni z niej korzystać.