W artykule wymieniono główne ogniwa (Rada UE, Parlament Europejski, Komisja Europejska) mechanizmu podejmowania decyzji we Wspólnotach Europejskich. Omówiono 4 główne procedury stanowienia prawa. Przypomniano sposoby podejmowania decyzji w Radzie UE.
W dniu 7.02.1992 r. w Maastricht został podpisany Traktat o Unii Europejskiej, który po ratyfikacji przez parlamenty dwunastu ówczesnych krajów członkowskich Wspólnoty Europejskiej wszedł w życie 01.11.1993 r. Był on wynikiem prowadzonych od 1990 r. dwóch konferencji międzyrządowych poświęconych Unii Politycznej oraz Unii Gospodarczej i Walutowej. Autor przedstawił charakter Traktatu i jego zawartość (w zarysie). Przypomniał odniesienia do Traktatu o WE oraz cele UE. Zwrócił uwagę na cel powołania Konferencji Międzyrządowej.
Przedstawiono postanowienia Traktatu Rzymskiego dotyczące sfery usług. Szczegółowo omówiono charakter postanowień rozdziału III tego traktatu w tym następujące zagadnienia: ograniczenia usług podlegające usunięciu dopuszczalne ograniczenia swobody świadczenia usług.
W artykule omówione zostały przepisy Traktatu Rzymskiego odnoszące się do sektora usług, które umieszczone są w rozdziałach: I (pracownicy), II (zakładanie przedsiębiorstw), IV (usługi transportowe), V (wspólne zasady konkurencji, opodatkowania i harmonizacja prawa) oraz postanowienia dotyczące ochrony konsumenta zawarte w rozdziale XI. W przypisach autor podaje szczegółowo źródła i dokumenty traktujące o opisywanych zagadnieniach.
W artykule podjęto próbę zdefiniowania pojęcia "ludność rolnicza" w krajach UE. Przybliżono problem nakładu pracy i źródeł dochodu. Porównano struktury dochodu rolniczych gospodarstw domowych między krajami UE, badania przeprowadzono w sześciu krajach (Francja, Hiszpania, Irlandia, Niemcy, Wlk. Brytania, Włochy). Wyniki badań zawarto we wnioskach.
Polityka przemysłowa jest zespołem świadomych działań rządu, które zmierzają do ukształtowania odpowiedniej struktury produkcji przemysłowej danego kraju. W artykule przedstawiono proces kształtowania się wspólnej polityki przemysłowej krajów Unii Europejskiej, jej reguły oraz opisano najczęściej stosowane instrumenty polityki przemysłowej w wybranych krajach UE.
Informacje na temat uregulowania prawnego sektora ubezpieczeń w Unii Europejskiej. Stan liberalizacji sektora ubezpieczeniowego w poszczególnych państwach członkowskich Wspólnoty. Ponadto zawarto informacje o Polskim sektorze ubezpieczeń w perspektywie akcesji Polski do UE.
13
Dostęp do pełnego tekstu na zewnętrznej witrynie WWW
Podjęto próbę analizy Wspólnej Polityki Rolnej PR na dwóch poziomach: - realizacji celów tejże polityki zapisanej w Traktatach Rzymskich, - analizy trzech słów tworzących nazwę tej polityki, a więc - Wspólna, Polityka, Rolna; pod kątem ich adekwatności z faktami. (abstrakt oryginalny)
Autorka przedstawiła podstawy prawne polityki handlowej Wspólnot Europejskich, kompetencje organów do zawierania umów międzynarodowych, rodzaje umów międzynarodowych zawieranych przez WE z krajami trzecimi (umowy handlowe i umowy o stowarzyszeniu) i organizacjami międzynarodowymi oraz bierne i czynne prawo legacji. Politykę handlową WE cechuje tendencja do zwiększania liberalizacji handlu światowego i stopniowego rozszerzania zakresu przyznawanych preferencji również w innych dziedzinach.
Przedmiotem opracowania jest instytucja i praktyka stowarzyszania Unii Europejskiej z różnymi krajami, w tym także z krajami Europy Środkowo-Wschodniej.
Uprawa roślin polowych czy hodowla zwierząt przebiegają w rolnictwie w sposób okresowy, sezonowy, dlatego też w danych okresach roku na rynku powstają nadwyżki produktów rolnych powodując spadek ich cen, natomiast w okresach niedoborów, przy spadku podaży, ceny produktów rolnych znacząco wzrastają. Ponadto poziom produkcji artykułów rolnych uzależniony jest w dużej mierze od czynników niezależnych od człowieka, takich jak warunki klimatyczne. z tego względu sektor rolny w każdym kraju objęty jest znacznym protekcjonizmem państwowym.
Przedmiotem artykułu jest analiza przebiegu walki dyplomatycznej o kształt instytucjonalny i charakter procesu jednoczenia państw zachodnioeuropejskich w latach 1955-1960. Był to okres szczególny w historii integracji europejskiej. To w tym czasie państwa Europy Zachodniej podzieliły się już w wymiarze formalnym na dwa ugrupowania o odmiennych koncepcjach jednoczenia Europy. Instytucjonalnym przejawem podziału było utworzenie EWG i EFTA. Pierwsza zawierała wbudowane mechanizmy integracji ponadnarodowej, wymagające cesji suwerenności. Druga zaś zmierzała do stopniowego znoszenia ograniczeń handlowych i koordynacji polityki gospodarczej suwerennych państw. Ujawniające się wówczas różnice interesów i stanowisk poszczególnych państw europejskich do tej pory nie do końca straciły na znaczeniu. Opracowanie mocno odbiega od dominującego w nauce nurtu analizy i interpretacji integracji europejskiej. Jego celem nie jest charakteryzowanie składu i kształtu gotowego produktu myśli integracyjnej typu EWG czy EFTA. Ukazuje niejako druga stronę medalu, czyli przebieg długotrwałej, momentami bardzo ostrej, walki dyplomatycznej Wielkiej Brytanii o powstrzymanie tempa i zakresu ponadnarodowej integracji Europy Zachodniej i wyjaśnia przyczyny brytyjskich niepowodzeń na tym polu. Okazuje się, że w brytyjskiej polityce w sprawie integracji europejskiej czynnik ciągłości przeważa nad czynnikiem zmian. (abstrakt oryginalny)
Przedmiotem rozważań są zagadnienia obejmujące istotę, zasady, typy i formy udzielania pomocy publicznej w Unii Europejskiej zgodnie z regulacjami zawartymi w artykułach Traktatu Rzymskiego. Autor omówił regionalny aspekt pomocy publicznej (korespondującej w zakresie merytorycznym z polityką regionalną), kierowanej do określonych obszarów UE, gdzie poziom życia jest niski i zachodzi potrzeba korygowania negatywnych skutków wywołanych przez rynek (bezrobocie, spadek produkcji). Artykuł kończy szacowanie efektywności wynikającej ze stosowania programów pomocy publicznej.
Unia Europejska zapewnia ochronę praw podstawowych, uznając ją za jedną z ogólnych zasad prawa wspólnotowego. Choć pierwotnie traktaty ustanawiające Wspólnoty Europejskie nie zawierały wyraźnych odniesień do praw człowieka, to jednak ich poszanowanie jest wartością wspólną dla wszystkich państw członkowskich Unii Europejskiej. Wraz z wejściem w życie traktatu lizbońskiego nastąpiło wzmocnienie ochrony praw podstawowych w UE. Odwołując się do postanowień art. 6 TUE, stworzył on dwie płaszczyzny ochrony praw jednostki: unijną i międzynarodową. Pierwsza ma charakter wewnętrzny i opiera się na dwóch metodach ochrony w oparciu o Kartę Praw Podstawowych, druga ma szerszy charakter i dotyczy ochrony praw podstawowych w oparciu o dotychczasowy schemat, czyli o zasadę ogólną prawa unijnego. Na mocy traktatu Karta Praw Podstawowych uzyskała wiążący charakter. Tym samym może stanowić samoistną podstawę ochrony praw podstawowych w zakresie, w jakim ich naruszenie pozostaje w sferze stosowania prawa unijnego. Przedmiotem niniejszych rozważań jest próba ukazania roli i znaczenia Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej (Fundamental Rights Agency, FRA), jednej z trzydziestu czterech agencji unijnych. FRA jest organem podlegającym reżimowi prawa unijnego, jednakże różnym od instytucji takich jak Rada, Parlament Europejski czy Komisja, a odrębność ta uwidacznia się szczególnie w posiadaniu przez nią osobowości prawnej. Podobnie jak inne zdecentralizowane organy wspólnotowe, ustanawiane na mocy aktów prawa pochodnego, FRA powołano pierwotnie w celu wykonywania konkretnych zadań w ramach dawnego I filaru Unii Europejskiej. W trakcie swojej dziesięcioletniej działalności Agencja Praw Podstawowych była i jest traktowana przez państwa członkowskie oraz społeczność międzynarodową jako instytucja wkomponowana w mechanizm europejski, chroniąca i upowszechniająca wiedzę o prawach podstawowych, wspólnej wartości uznawanej i akceptowanej obecnie przez społeczność tworzącą Unię Europejską. (abstrakt oryginalny)
JavaScript jest wyłączony w Twojej przeglądarce internetowej. Włącz go, a następnie odśwież stronę, aby móc w pełni z niej korzystać.