Przedmiotem badań było 6 rodzajów herbatek z owoców leśnych dostępnych na polskim rynku (zakodowane jako A-F). Przeprowadzono analizę ogólnej zawartości związków fenolowych oraz właściwości antyoksydacyjnych naparów. Największą zawartością związków polifenolowych charakteryzowały się herbaty C (45,83 mg/1 g herbaty) oraz D (39,21 mg/1 g herbaty). Analiza redukcji rodnika DPPH wykazała, że herbata A cechowała się najwyższą aktywnością przeciwutleniającą (86,09%), natomiast najmniej rodnika DPPH zredukowały związki obecne w naparze B (97,61%). Metoda FRAP wykazała największą zawartość antyoksydantów w próbkach C (1,97 mmol/g herbaty) oraz F (1,80 mmol/g herbaty). Testy te nie są tożsame, ale wzajemnie się dopełniają. (abstrakt oryginalny)
Rokitnik zwyczajny stanowi wartościowe źródło wielu związków bioaktywnych odziaływujących korzystnie na zdrowie człowieka. Roślina ta od wielu lat wykorzystywana jest w przemyśle farmaceutycznym, kosmetycznym oraz spożywczym. W Polsce zainteresowanie uprawą rokitnikiem jest niewielkie, aczkolwiek powoli i sukcesywnie wzrasta. Ten pozytywny trend może utrzymywać się ze względu na sprzyjające warunki glebowo-klimatyczne dla uprawy tej rośliny w naszym kraju oraz na coraz większe zainteresowanie konsumentów nowymi, naturalnymi źródłami substancji odżywczych, witamin, antyoksydantów oraz innych związków bioaktywnych. (abstrakt oryginalny)
W stanie naturalnym w Polsce występuje dwadzieścia pięć gatunków róż, z czego jedenaście to zadomowione u nas gatunki obcego pochodzenia. Do najczęściej spotykanych należy róża dzika (Rosa canina L.). Jej owoce i kwiaty wykazują właściwości prozdrowotne - zwiększają odporność organizmu na choroby, działają przeciwzapalnie, przeciwnowotworowo, odtruwająco oraz są zalecane w rekonwalescencji. Z tych względów róża dzika powinna zagościć w naszej codziennej diecie, a szczególnie w obecnych czasach, kiedy wiele osób zmaga się z różnymi stanami zapalnymi. Ponadto należy podkreślić, że róża dzika od wielu lat jest nieodłącznym elementem polskiego krajobrazu, nie tylko pól i lasów, ale i ogrodów wiejskich. Piękno rustykalnej róży możemy podziwiać w parkach, ale i w krajobrazie otwartym, a naszym zadaniem jest utrzymanie tego stanu dla przyszłych pokoleń. (abstrakt oryginalny)
4
Dostęp do pełnego tekstu na zewnętrznej witrynie WWW
Zastosowanie błonnika pokarmowego z odpadów owocowo-warzywnych do sorpcji metali ciężkich może poprawić właściwości zdrowotne żywności i żywienia. Celem pracy było określenie możliwości wiązania metali ciężkich: kadmu i ołowiu przez błonnikowe odpady aroniowe i pomidorowe. Wykazano, że wybrane do badań odpady (wytłoki aroniowe i młóto pomidorowe) są bogatym źródłem błonnika pokarmowego (zawierają ponad 50 % całkowitego włókna pokarmowego rozumianego jako NDF i pektyny). Błonnikowe preparaty aroniowe charakteryzują się zróżnicowaną zdolnością sorpcji ołowiu (SPb) - w środowisku mocno kwaśnym o pH = 2,0 ok. 30 % , a w środowisku słabo kwaśnym ok. 80 % oraz stosunkowo niskim poziomem sorpcji kadmu SCd - 2÷3 %. Błonnik z młóta pomidorowego niezależnie od warunków procesu jest dobrym sorbentem ołowiu i kadmu: SPb - 67-68 % oraz SCd - 57-59 %. (abstrakt oryginalny)
Morwa biała, Morus alba L. to drzewo, którego ojczyzną są górzyste tereny środkowych i zachodnich Chin. Już od pradawnych czasów rosła tam na żyznej glebie, w miejscach nasłonecznionych i osłoniętych od wiatru. Drzewo to szczególnie upodobał sobie nocny biały motyl, z żółtobrązowymi smugami na skrzydłach - jedwabnik morwowy, Bombyx mori. Morwę białą uprawia się na świecie właśnie jako źródło pokarmu w hodowli jedwabników, a w konsekwencji dla produkcji cennego jedwabiu. (fragment tekstu)
Leśnicy zaobserwowali, że chore, ranne albo ukąszone przez jadowite węże zwierzęta leśne zjadają określone gatunki roślin ze względu na ich lecznicze lub odtruwające właściwości. Autorzy, wykorzystując badania jeleniowatych Simony Kossak w Puszczy Białowieskiej, omawiają te właściwości lecznicze roślin, mających znaczenie w diecie zwierzyny płowej. (abstrakt oryginalny)
Morwę białą kojarzy się przede wszystkim z hodowlą jedwabnika morwowego, ale ze względu na unikatowe właściwości prozdrowotne w ostatnich latach jest głównie wykorzystywana jako surowiec spożywczy i zielarski. Zawiera wiele substancji odżywczych korzystnie wpływających na funkcjonowanie organizmu człowieka, tj. białka, lipidy, makro- i mikro-elementy. Wiele różnorodnych związków bioaktywnych wyodrębnionych z różnych części morwy białej działa korzystnie w wspomaganiu leczenia wielu chorób, w tym cywilizacyjnych - cukrzycy, sercowo-naczyniowych, otyłości i Alzheimera oraz w profilaktyce np. nowotworów. (abstrakt oryginalny)
Poszukiwanie środków leczniczych na różne dolegliwości jest procesem wpisanym w historię człowieka. Dzięki temu wiedza ludowa wskazywała na wykorzystanie porostów jako możliwego źródła pomocy w leczeniu chorób. Nowoczesna nauka dowodzi, że substancje odpowiedzialne za potencjalną zdrowotną aktywność porostów nazywa się metabolitami wtórnymi. Celem artykułu jest podkreślenie jednej z możliwości wykorzystania tych związków jako komponentów przeciwgrzybicznych. Ich rola i aktywność w środowisku przyrodniczym i wykorzystanie w medycynie jest coraz bardziej dostrzegana. Artykuł podkreśla ich udowodniony potencjał przeciwgrzybiczny, dzięki czemu będą one coraz częściej badane jako naturalne substancje antybiotyczne. (abstrakt oryginalny)
9
Dostęp do pełnego tekstu na zewnętrznej witrynie WWW
Analizie bioinformatycznej poddano 89 peptydów immunoaktywnych dostępnych w bazie BIOPEP. Obecność fragmentów potencjalnie immunoaktywnych stwierdzono w 90 ze 150 sekwencji analizowanych białek. Sekwencje aminokwasowe badanych peptydów analizowano z uwzględnieniem: długości łańcucha, udziału procentowego poszczególnych aminokwasów, pI, molowego współczynnika ekstynkcji, indeksu hydropatii i ładunku wypadkowego. Ponadto określono możliwości ich uwalniania in silico przez enzymy proteolityczne. Na podstawie komputerowej analizy z zastosowaniem programu ProtParam stwierdzono, że immunoaktywne peptydy to głównie fragmenty hydrofilowe, w sekwencji których przeważają takie aminokwasy, jak: Lys, Arg i Pro, obdarzone ładunkiem dodatnim w neutralnym pH. W komputerowej symulacji proteolizy in silico wybranych 11 białek żywności o największej częstości występowania peptydów immunoaktywnych (parametr A > 0,02) wykazano, że tylko trzy enzymy: chymaza (EC 3.4.21.39), elastaza trzustkowa (EC 3.4.21.36) i endopeptydaza glicylowa (EC 3.4.22.25), spośród dostępnych w bazie BIOPEP, wykazywały specyficzność pozwalającą na uwalnianie peptydów immunoaktywnych w układzie jednego enzymu. Produktami hydrolizy analizowanych białek, przy użyciu wybranych enzymów proteolitycznych, były głównie 2 - 3 aminokwasowe fragmenty peptydowe. (abstrakt oryginalny)
Mięta została uznana przez specjalistów branży zielarskiej rośliną roku 2011. Tytuł został ogłoszony 15 sierpnia w Klęce (pow. średzki), podczas święta Matki Boskiej Zielnej i Dnia Zielarza. Prezes Polskiego Komitetu Zielarskiego, dr Jerzy Jambor, wyjaśnił wówczas, iż "o wyborze decyduje zawsze stopień zainteresowania daną rośliną ośrodków badawczych w Polsce i na świecie oraz stopień nadziei na jej skuteczność w leczeniu chorób." Niektóre zioła, stosowane od wieków, straciły w obecnych czasach swoje dawne znaczenie w lecznictwie (np. ruta zwyczajna, chaber bławatek, biedrzeniec mniejszy), ale nie mięta, która należy do tzw. ziołowej "wielkiej piątki" (obok rumianku, dziurawca, melisy i szałwii) stosowanej od stuleci po dzień dzisiejszy. (fragment tekstu)
11
Dostęp do pełnego tekstu na zewnętrznej witrynie WWW
Celem pracy było określenie składu polifenolowego owoców sześciu odmian jeżyny uprawnej, w tym rozpowszechnionych w użytkowaniu: 'Orkan' i 'Gaj' oraz czterech nowych: 'Ruczaj', 'Polar', 'Brzezina', 'Leśniczanka' oraz wyznaczenie zmienności zawartych w nich głównych grup polifenoli. Materiałem do badań były owoce jeżyny wymienionych odmian, które pozyskano z Sadowniczego Zakładu Doświadczalnego Instytutu Ogrodnictwa w Brzeznej. W owocach oznaczono zawartość podstawowych grup polifenoli: antocyjanów, elagotanin i flawan-3-oli z zastosowaniem metody HPLC. W jeżynach stwierdzono zawartość: antocyjanów - 210 ÷ 465 mg/100 g ś.m., elagotanin - 53 ÷ 320 mg/100 g ś.m. i flawan-3-oli - 121 ÷ 282 mg/100 g ś.m., a suma polifenoli wynosiła 556 ÷ 898 mg/100 g ś.m. Istotnie większą zawartością antocyjanów cechowały się owoce odmiany 'Ruczaj' (465 mg/100 g ś.m.), a istotnie mniejszą jeżyny 'Polar' (210 mg/100 g ś.m.), jednak ta odmiana charakteryzowała się istotnie większą zawartością elagotanin (319 mg/100 g ś.m.). Głównym antocyjanem owoców wszystkich odmian był cyjanidynyno-3-O-glikozyd (79 ÷ 91 % sumy antocyjanów). Suma zawartości i wzajemne udziały elagotanin: lambertianiny C i sanguiny H-6 w owocach jeżyny były istotnie zróżnicowane w zależności od odmiany i mogą być rozważane jako kryterium podobieństwa. Duża zawartość sumy polifenoli w jeżynach odmian 'Ruczaj', 'Polar' i 'Gaj' może być dodatkowym czynnikiem wpływającym na upowszechnianie tych odmian w uprawie. (abstrakt oryginalny)
Grzyby są cenione ze względu za niepowtarzalny smak oraz aromat, dzięki któremu są powszechnie wykorzystywane w kuchni. Niektóre gatunki zostały również docenione na całym świecie ze względu na to, że stanowią cenne źródło składników odżywczych, mineralnych oraz związków biochemicznych, które mogą być wykorzystane w medycynie. (abstrakt oryginalny)
Skorzonera jest mało znanym i rzadko uprawianym warzywem korzeniowym. Stanowi bogate źródło wielu związków bioaktywnych oddziaływujących pozytywnie na zdrowie człowieka. Swoje właściwości prozdrowotne i lecznicze zawdzięcza dużej zawartości polifenolokwasów, witaminy, składników mineralnych oraz inuliny - glikozydu będącego rozpuszczalnym składnikiem błonnika pokarmowego. Roślina ta może być wykorzystywana w przemyśle spożywczym, farmaceutycznym i rolniczym. Zainteresowanie uprawą tego warzywa powinno w najbliższym czasie znacząco wzrosnąć ze względu na coraz większą świadomość konsumentów poszukujących nowych, naturalnych substancji odżywczych i związków bioaktywnych. (abstrakt oryginalny)
Bez czarny, to krzew lub niewielkie drzewo rosnące w warunkach naturalnych lub na plantacjach celowych. Surowcem użytkowym bzu czarnego są liście, kwiaty i owoce, a surowcem zielarskim - kwiaty, owoce, kora oraz liście i korzeń. Wszystkie części rośliny w stanie świeżym są toksyczne (zawierają glikozydy cyjanogenne - sambunigryną i sambucynę), tę właściwość tracą po suszeniu lub gotowaniu. Szczególnie wartościowe są kwiaty i owoce bzu czarnego, w skład których wchodzi wiele substancji bioaktywnych działających antywirusowo, przeciwbakteryjnie, immunostymulująco oraz antyoksydacyjnie. (abstrakt oryginalny)
15
Dostęp do pełnego tekstu na zewnętrznej witrynie WWW
Przeciwutleniacze naturalne są obiektem wielu badań ze względu na długotrwałą efektywność i bezpieczeństwo stosowania. Mogą one stanowić alternatywę syntetycznych przeciwutleniaczy, które są toksyczne dla organizmu. Do naturalnych przeciwutleniaczy zalicza się m.in. peptydy pochodzące z białek żywnościowych. Celem pracy było otrzymanie peptydów o aktywności przeciwutleniającej i przeciwdrobnoustrojowej z foswityny i immunoglobuliny Y z wykorzystaniem enzymów proteolitycznych pochodzenia mikrobiologicznego, takich jak: proteaza z Bacillus amyloliquefaciens (neutraza), proteaza z B. thermoproteolyticus Rokko (termolizyna), proteaza ze Streptomyces griseus (pronaza) i proteaza z Aspergillus melleus. Postęp hydrolizy monitorowano przez oznaczenie stopnia hydrolizy (DH) i stężenia wolnych grup aminowych. Aktywność przeciwutleniającą otrzymanych hydrolizatów oznaczano jako zdolność do: redukcji stopnia utlenienia jonów żelaza, wygaszania wolnych rodników 2,2 difenylo-1-pikrylhydrazylowych i chelatowania jonów żelaza(II). Zarówno foswityna, jak i IgY wykazały najwyższą podatność na działanie proteazy ze S. griseus (pronazy). Hydrolizat IgY otrzymany w wyniku 24-godzinnej reakcji z proteazą z B. thermoproteolyticus Rokko (neutrazą) charakteryzował się największą zdolnością redukującą (409,7 μg Fe2+/mg). Natomiast najwyższy poziom zdolności wygaszania wolnych rodników DPPH, wynoszący: 1,46 μM trolox/mg uzyskano dla 24-godzinnego hydrolizatu IgY otrzymanego z udziałem proteazy z A. melleus. Największą zdolność do chelatowania jonów żelaza(II) wykazał hydrolizat uzyskany w wyniku 24-godzinnego działania proteazy z B. thermoproteolyticus Rokko na foswitynę (891,64 μg Fe2+/mg).(abstrakt oryginalny)
Amarantus, zwany w Polsce szarłatem, należy do najstarszych roślin na świecie. Uprawiany był już ponad 4000 lat p.n.e. w obu Amerykach, szczególnie Południowej, przez Inków, Azteków i Majów. Dokładny skład chemiczny nasion tej rośliny poznano dopiero w latach 70. ubiegłego wieku. Od tego czasu wzrosło zainteresowanie uprawą szarłatu. W Polsce zarejestrowane są dwie odmiany uprawiane na nasiona - Rawa (kwiatostany jasnozielone) i Aztek (ciemnobordowe). Nasiona amarantusa cechują się wysoką wartością odżywczą. Są bogate w białko o komplementarnym profilu aminokwasów oraz w tłuszcz o dużym udziale nienasyconych kwasów tłuszczowych. Zawierają również skrobię bezglutenową, witaminy oraz składniki mineralne. W oleju amarantusowym obecne są związki o właściwościach antyoksydacyjnych. Z tych względów nasiona szarłatu oraz produkty z nich są zalecane w profilaktyce i leczeniu chorób układu sercowo-naczyniowego, nerwowego i pokarmowego. (abstrakt oryginalny)
17
Dostęp do pełnego tekstu na zewnętrznej witrynie WWW
Stevia rebaudiana Bertoni, z rodziny Asteraceae, pochodzi z Brazylii i Paragwaju. Wzbudziła zainteresowanie żywieniowców dzięki dwóm związkom: rebaudiozydowi A i stewiozydowi. Wymienione glikozydy mają właściwości słodzące do 300 razy silniejsze od sacharozy. Roślina charakteryzuje się również wysoką aktywnością przeciwutleniającą wynikającą m.in. z dużej zawartości polifenoli. Ekstrakty liści stewii wykazują korzystne działanie prozdrowotne. Wiąże się to ze specyficznym działaniem rośliny, obejmującym właściwości: przeciwzapalne, hipoglikemiczne, hipotensyjne, modulujące procesy immunologiczne, przeciwpróchnicze i przeciwwirusowe. (abstrakt oryginalny)
18
Dostęp do pełnego tekstu na zewnętrznej witrynie WWW
Owoce jagodowe odgrywają bardzo ważną rolę w polskim ogrodnictwie. Jest to grupa roślin sadowniczych, których owocem jest jagoda. Są bogatym źródłem witamin, składników mineralnych, błonnika oraz antyoksydantów. Celem badań było określenie właściwości antyoksydacyjnych naparów z czterech wybranych suszonych owoców jagodowych, tj.: borówka czernica, malina, aronia i żurawina. Przed rozpoczęciem badań wykonano klasyczną ekstrakcję, odpowiadającą procesowi przygotowania naparów herbacianych zgodnie z normą PN-ISO 3103. Następnie w sporządzonych naparach, metodą redukcji rodnika DPPH oznaczono zawartość polifenoli ogółem, flawonoidów, antocyjanów oraz całkowitą zdolność antyoksydacyjną. Wykazano, że najwyższą zawartością polifenoli charakteryzowały się napary z owoców aronii oraz owoców borówki czernicy, natomiast dużo niższą zawartość tych związków odnotowano w naparze z owoców maliny oraz owoców żurawiny. Podobną zależność wykazano dla flawonoidów. W przypadku oznaczenia zawartości antocyjanów w przeliczeniu na cyjanidynę, najwyższą zawartością charakteryzował się napar z owoców borówki czernicy oraz owoców aronii. Badania redukcji rodnika DPPH wykazały, że najsilniejszymi zdolnościami antyoksydacyjnymi charakteryzował się napar z owoców borówki czernicy oraz z owoców aronii. (abstrakt oryginalny)
19
Dostęp do pełnego tekstu na zewnętrznej witrynie WWW
Celem pracy było określenie przeżywalności bakterii z rodzaju Lactobacillus wchodzących w skład preparatu probiotycznego w symulowanym modelu układu pokarmowego człowieka. Wykazano stosunkowo małą przeżywalność bakterii w próbie kontrolnej, którą stanowił bufor PBS. Warunki panujące w symulowanym przewodzie pokarmowym wpłynęły na obniżenie w tej próbie liczby bakterii, wyrażonej logarytmicznie, z 8,18 do 6,20. Znacznie większą przeżywalnością charakteryzowały się bakterie wprowadzone do układu wraz z matrycami żywieniowymi (Nutramigenem, nieklarowanym sokiem owocowowarzywnym, kleikiem ryżowym) stwarzającymi warunki ochronne dla bakterii. Liczba bakterii po zastosowaniu matryc utrzymywała się na poziomie 7,50 ÷ 9,00 jednostek logarytmicznych. Pomimo że liczba bakterii w układzie uległa zmniejszeniu na skutek działania niskiego pH soku żołądkowego i soli kwasów żółciowych, symulowany pasaż jelitowy stwarzał bardzo dobre warunki do namnażania bakterii. Liczba żywych komórek, po ich dotarciu do jelita grubego, przewyższała liczbę bakterii w punkcie wyjściowym. W doświadczeniu z Nutramigenem liczba bakterii zwiększyła się z 8,82 do 9,11 jednostek logarytmicznych, a z sokiem jabłkowo-marchwiowym - z 8,46 do 8,86. Kleik ryżowy znacznie słabiej ochraniał bakterie z rodzaju Lactobacillus, dlatego też w tym układzie doświadczalnym stwierdzono zmniejszenie początkowej liczby komórek z 7,85 do końcowej - 7,48. (abstrakt oryginalny)
Chmiel (Humulus lupulus L.) jest stosowany głównie w browarnictwie oraz w mniejszym stopniu w medycynie i kosmetyce. Ten znany ziołowy surowiec jest składnikiem wielu środ- ków farmakologicznych o działaniu kojącym i wzmacniającym organizm. Preparaty ziołowe są jednymi z najbardziej rozpowszechnionych produktów, a ich zastosowanie jest bardzo różnorodne. Całkowita zawartość związków fenolowych i właściwości przeciwutleniające zależą nie tylko od użytego surowca ziołowego, ale także od rodzaju otrzymanego preparatu. W niniejszej pracy przedstawiono wyniki badań dotyczących zawartości fenoli oraz aktywności przeciwutleniających naparów, ekstraktów oraz olejku eterycznego otrzymanych z szyszek chmielowych. Uzyskane wyniki wskazują, że rodzaj preparatu silnie wpływa na całkowitą zawartość związków fenolowych i właściwości przeciwutleniające zmierzone przy pomocy metody FRAP i DPPH. (abstrakt oryginalny)
JavaScript jest wyłączony w Twojej przeglądarce internetowej. Włącz go, a następnie odśwież stronę, aby móc w pełni z niej korzystać.