Wzrastające zainteresowanie podmiotów gospodarczych instrumentami finansowymi wymusza dostosowanie prawa bilansowego do wymogów praktyki gospodarczej. Krajowe i międzynarodowe prawo bilansowe zawierają zalecenia dotyczące identyfikacji i wyceny instrumentów finansowych. Pomimo dużego zharmonizowania krajowego prawa bilansowego i zaleceń międzynarodowych występują w nich pewne różnice. Artykuł stanowi próbę odpowiedzi na pytanie o identyfikację i sposoby wyceny nowych zdarzeń gospodarczych. (abstrakt oryginalny)
W niniejszym referacie poruszono problem skutków finansowych związanych z reklasyfikacją instrumentów finansowych, która zwykle pociąga za sobą zmianę metod ich wyceny. Ogólnie w świetle MSR w przypadku większości instrumentów finansowych wy¬cena w wartości godziwej jest uznawana za bardziej właściwą aniżeli według skorygowanej ceny nabycia. Wyjątek stanowią instrumenty kwalifikowane jako pozycje utrzymywane do terminu wymagalności, jednak tylko wtedy, gdy jednostka ma stanowczy zamiar i możliwość utrzymania takiej inwestycji w posiadaniu do terminu wykupu. Zmiana intencji inwestora prowadzi do obowiązku przekwalifikowania tego rodzaju instrumentów finansowych do aktywów finansowych dostępnych do sprzedaży, z wszelkimi tego konsekwencjami. (abstrakt oryginalny)
Mimo częstych nowelizacji standardów rachunkowości w poszczególnych krajach, a także standardów międzynarodowych nie została jednoznacznie uregulowana kwestia rachunkowości syntetycznych instrumentów finansowych. Przedstawiono koncepcję teoretyczną budowania instrumentów syntetycznych na podstawie zasady parytetu opcji kupna i opcji sprzedaży. Omówiono również strategię spread motyla zbudowaną na podstawie rzeczywistych i syntetycznych instrumentów finansowych, a także wycenę tej strategii według ceny nabycia i wartości rynkowej.
Szczegółowe informacje o sposobach wyceny są niezbędne dla właściwej interpretacji wielkości prezentowanych w sprawozdaniu finansowym. Aby wiarygodność dostarczanych informacji budziła jak najmniej wątpliwości, jednostki gospodarcze powinny ujawniać także wszelkie przyjęte podczas wyceny założenia. Za jeden z najbardziej newralgicznych obszarów ujawnień dokonywanych w sprawozdaniu finansowym uznawane są informacje o wycenie instrumentów finansowych, co wynika z ich wpływu na sytuację finansową jednostek, prezentowane wyniki oraz wysoki poziom ryzyka finansowego. Niniejsze opracowanie akcentuje potrzebę ujawniania informacji o przyjmowanych przez jednostki gospodarcze sposobach wyceny instrumentów finansowych. Wiedza o wybranych sposobach wyceny, przyjętych przez jednostkę założeniach oraz związanym z tą wyceną ryzyku ma wpływ na prawidłowy odbiór sprawozdań finansowych przez ich użytkowników, a tym samym na właściwą analizę sytuacji danego przedsiębiorstwa. W tym kontekście nacisk w niniejszej pracy położony został na przedstawienie krajowych i międzynarodowych regulacji związanych z ujawnieniami informacji o wycenie instrumentów finansowych, zwłaszcza zapisów Międzynarodowych Standardów Rachunkowości. Intencją autorów jest także podkreślenie znaczenia ujawnień fakultatywnych w omawianym zakresie na zwiększenie wartości informacyjnej sprawozdania finansowego dla szerokiego grona jego odbiorców. (fragment tekstu)
Cel - Celem artykułu jest wskazanie obszarów braku spójności między regulacjami ustawy o rachunkowości i rozporządzenia dotyczącego rachunkowości instrumentów finansowych. Metodologia badania - Krytyczna analiza krajowych regulacji rachunkowości w kontekście oceny zgodności zasad wyceny instrumentów finansowych, synteza, dedukcja. Wynik - Występujące sprzeczności w krajowych regulacjach prawnych w zakresie rachunkowości instrumentów finansowych odnoszą się w szczególności do kwestii związanych z wyceną i ujmowaniem jej skutków. Brak spójności prawnej zauważono także w odniesieniu do jednostek mikro. Oryginalność/wartość - Artykuł jest artykułem dyskusyjnym wskazującym brak spójności krajowych regulacji rachunkowości w obszarze instrumentów finansowych. Zdaniem autora prowadzi to do rozbieżności rozwiązań stosowanych przez jednostki, czego skutkiem jest brak porównywalności informacji generowanych przez różne jednostki gospodarcze.(abstrakt oryginalny)
6
Dostęp do pełnego tekstu na zewnętrznej witrynie WWW
Przedmiotem zainteresowań poniższego artykułu jest poprawność wyceny funduszu replikującego indeks dwudziestu największych spółek w Polsce. Forma prawna tego rozwiązania została zorganizowana w postaci subfunduszu wydzielonego z funduszu Multi Units Luxembourg. Jego skrócona nazwa to ETFW20L, a wprowadzenie do obrotu giełdowego nastąpiło w dniu 22 września 2010 roku. Wartość tego funduszu powinna oscylować wokół 1/10 wartości indeksu WIG20 i wzrastać wraz z jego przyrostem.(fragment tekstu)
Omówiono zagadnienie zasad wyceny instrumentów finansowych według zamortyzowanego kosztu przy zastosowaniu metody efektywnej stopy procentowej. Zasady te zostały uregulowane w Rozporządzeniu Ministra Finansów z 10 grudnia 2001 r. w sprawie szczególnych zasad rachunkowości banków.
Zaprezentowana w opracowaniu skorygowana cena nabycia instrumentów finansowych jest niezmiernie ważnym instrumentem finansowym wprowadzonym do polskiego prawa bilansowego. Zastosowanie skorygowanej ceny nabycia powoduje, że kwoty przychodów kosztów, przypadające na poszczególne okresy, są odmienne, co nie miałoby miejsca w przypadku zastosowania nominalnej stopy procentowej. Powoduje to, że wynik finansowy jest ustalany w sposób rzetelny, co jest zgodne z ustawą o rachunkowości. Prawidłowe zastosowanie skorygowanej ceny nabycia wymaga dokładnego obliczenia efektywnej stopy procentowej, za pomocą której następuje zdyskontowanie do bieżącej wartości przyszłych przepływów związanych z instrumentem finansowym. W opracowaniu do obliczenia wartości wewnętrznej stopy zwrotu wykorzystano wartość bieżącą netto. Istotne jest to, że wartość bilansowa instrumentu finansowego może istotnie ulec zmianie w zależności od częstotliwości kapitalizacji czy też poniesionych przez jednostkę kosztów transakcji. (fragment tekstu)
Nowelizacja ustawy o rachunkowości wprowadziła wiele istotnych zmian dotyczących klasyfikacji, ujęcia i wyceny instrumentów finansowych. Zapisy ustawy zostały ponadto szczegółowo uregulowane w rozporządzeniu Ministra Finansów z 12 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad uznawania, metod wyceny, zakresu ujawniania i sposobu prezentacji instrumentów finansowych. Obecne rozwiązania w sposób precyzyjny i jednoznaczny wskazują, w jaki sposób wyceniać i wykazywać w sprawozdaniach finansowych instrumenty finansowe. (fragment tekstu)
10
Dostęp do pełnego tekstu na zewnętrznej witrynie WWW
Celem niniejszego artykułu jest przedstawienie głównych koncepcji dotyczących pomiaru, prognozowania i modelowania zmienności cen instrumentów finansowych. (fragment tekstu)
Wyjaśniono pojęcie i istotę trwałej utraty wartości. Dokonano przeglądu i systematyki najważniejszych zasad związanych z wyceną i rozliczaniem trwałej utraty wartości aktywów finansowych dostępnych do sprzedaży.
W artykule przedstawiono problematykę wyceny aktywów finansowych za pomocą modelu CAPM (capital asset pricing model). W części teoretycznej zaprezentowano opis założeń i wniosków wynikających z zastosowania modelu CAPM, a także modyfikację modelu polegającą na zastąpieniu instrumentu wolnego od ryzyka portfelem aktywów zero-beta. W części empirycznej skupiono się na badaniach skuteczności modelu CAPM. Przedstawiono badania, które zaprzeczają wnioskom wynikającym z modelu, jak i potwierdzają ich słuszność. Ponadto przeprowadzono weryfikację modelu uwzględniającego portfel aktywów zero-beta na polskim rynku kapitałowym z wykorzystaniem współczynnika korelacji. W pracy portfel aktywów zero-beta został utworzony z kontraktów terminowych na WIG20 oraz z jednostek Multi Units Luxembourg Lyxor. Portfel ten, jak wynika z badań, może stanowić odpowiednią metodę szacowania wolnej od ryzyka stopy procentowej. Badania nad skutecznością wyceny zostały przeprowadzone na podstawie danych dwóch spółek - KGHM Polska Miedź SA oraz Próchnik SA. Rezultaty badań wskazują, że w większości przypadków zmienność stóp zwrotu spółek jest większa niż ta wynikająca z modelu CAPM. (abstrakt oryginalny)
Przedstawiono unormowania prawne w zakresie instrumentów finansowych, wstępne ujęcie instrumentów finansowych, czyli ich dokumentację w księgach rachunkowych oraz wycenę początkową i bilansową instrumentu finansowego.
Otrzymaliśmy estymator zmienności w postaci zmiennej lingwistycznej, dla której wartościami są zbiory rozmyte. Celem niniejszej pracy było zapre-zentowanie nowej metody wyceny zmienności za pomocą sieci rozmytych. Zostało to zaprezentowane powyżej. Trudno natomiast jeszcze ocenić jakość modelu. Wymaga to kolejnych badań. Badań wymaga także dobór zmiennych wejściowych, wyjściowych oraz dobór odpowiedniej architektury sieci. Mając estymator zmienności jako zbiór rozmyty należy prowadzić kolejne badania celem stworzenia metody wyceny instrumentu pochodnego np. za pomocą wzoru Blacka-Scholesa. Dodatkową korzyścią jest możliwość prezentowania wartości zmienności w postaci zagregowanej jako wartości lingwistycznej (MAŁA, DUŻA, ŚREDNIA). (fragment tekstu)
Celem niniejszego opracowania jest dokonanie analizy metod wyceny instrumentów finansowych wyrażonych w walucie obcej na podstawie polskich regulacji z zakresu rachunkowości oraz Międzynarodowych Standardów Sprawozdawczości Finansowej.
Wszystkie jednostki pozostające pod rządami ustawy o rachunkowości mają obowiązek wyceny instrumentów finansowych zgodnie z rozporządzeniem Ministra Finansów z 12.12.2001 r. w sprawie szczegółowych zasad uznawania, metod wyceny, zakresu ujawniania i sposobu prezentacji instrumentów finansowych - Dz. U. nr 149, poz. 1674 z późn. zm. - rozporządzenie o instrumentach finansowych. Od wymogu tego mogą się zwolnić jedynie te jednostki, które nie podlegają obowiązkom poddania swego sprawozdania finansowego corocznemu badaniu, gdyż nie spełniają przewidzianych ustawą kryteriów. Rozporządzenie o instrumentach finansowych przewiduje, że niektóre instrumenty finansowe wycenia się w skorygowanej cenie nabycia, zwanej też zamortyzowanym kosztem.(fragment tekstu)
Modelowanie i prognozowanie wartości instrumentów finansowych jest przedmiotem zainteresowania wielu autorów. Bogaty przegląd metod podaje, np. Campbell i inni [3]. Wycena instrumentu związana jest z indywidualnymi oczekiwaniami inwestora odnośnie do stopy zwrotu i ryzyka inwestowania. Oczekiwania te budowane być mogą z wykorzystaniem metod prognozowania, np. modeli szeregów czasowych bądź modeli ekonometrycznych. W niniejszej pracy uwagę skupiono na optymalnym doborze składu portfela akcji oraz na wycenie europejskiej opcji kupna. W obu przypadkach zaproponowano wykorzystanie metody symulacji stochastycznej. Daje ona możliwość elastycznego korzystania z różnych modeli kształtowania się cen instrumentów pierwotnych oraz analizy wrażliwości wyników na zmiany parametrów, takich jak np. poziom stopy wolnej od ryzyka, ocena zmienności stóp zwrotu. Przedstawiono przykładowe wyniki dla akcji obecnych na WGPW.(fragment tekstu)
W niniejszym artykule dokonano charakterystyki obligacji zamiennych jako niekonwencjonalnego (hybrydowego) instrumentu finansowego, dającego inwestorom możliwość osiągnięcia ponadprzeciętnej stopy zwrotu, a emitentom - efektywnego pozyskania kapitałów. (fragment tekstu)
20
Dostęp do pełnego tekstu na zewnętrznej witrynie WWW
W pracy rozważamy model rynku finansowego opisanego przez Çetina i Rogersa [2007], w którym ściśle wypukłe koszty transakcyjne służą do modelowania efektów związanych z ograniczeniami płynności. Udaje się wzmocnić rezultaty tej pracy, dowodząc jedyności strategii optymalnych, oraz wykazać ich ciągłość względem preferencji inwestorów.(abstrakt oryginalny)
JavaScript jest wyłączony w Twojej przeglądarce internetowej. Włącz go, a następnie odśwież stronę, aby móc w pełni z niej korzystać.